Blog

CLASSIC LIST

diatrofi_periodos-1-740x600.jpg

Η ισορροπημένη διατροφή κατά τη διάρκεια της περιόδου είναι γνωστό ότι μπορεί να βοηθήσει στην μείωση της έντασης συμπτωμάτων όπως το πρήξιμο, ο πόνος στη μέση, οι κράμπες περιόδου και η αδυναμία. Ωστόσο, η ισορροπημένη διατροφή δεν είναι μόνο σημαντική τις ημέρες της αιμορραγίας, αλλά σε όλες τις φάσεις της περιόδου, όπου ο οργανισμός έχει διαφορετικές ανάγκες. Επιπλέον, μια ισορροπημένη διατροφή η οποία ανταποκρίνεται στις αλλαγές που υφίσταται ο οργανισμός σε κάθε φάση της περιόδου, μπορεί να συμβάλλει στη διαχείριση του προεμμηνορρυσιακού συνδρόμου (PMS) και της προεμμηνορρυσιακής δυσφορικής διαταραχής (PMDD).

 

Διατροφή στην περίοδο

Κατά τη διάρκεια της περιόδου, η αιμορραγία προκαλεί αυξημένη ζήτηση για σίδηρο στον οργανισμό. Για αυτό το λόγο, η διατροφή χρειάζεται να περιλαμβάνει πράσινα φυλλώδη λαχανικά (πχ. σπανάκι, μαρούλι), μαύρη σοκολάτα, φακές και φασόλια. Μαζί με αυτά ο οργανισμός χρειάζεται κάποιες πηγές βιταμίνης C, ώστε να απορροφήσει αποτελεσματικά το σίδηρο. Τέτοιες πηγές είναι φρούτα όπως το πορτοκάλι και τα μούρα (βατόμουρα, μύρτιλλα, φράουλες), το μπρόκολο, οι κόκκινες πιπεριές, το μοσχαρίσιο συκώτι και οι ηλιόσποροι. Επιπλέον, φρούτα και λαχανικά που είναι πλούσια σε φυτικές ίνες έχει βρεθεί ότι βοηθούν στη μείωση των κραμπών και του πόνου.

Τα ω3 λιπαρά που βρίσκονται στα ψάρια και τα οστρακοειδή, όπως επίσης και στον λιναρόσπορο και τα καρύδια, βοηθούν στη μείωση των φλεγμονών και έχουν αντικαταθλιπτικές ικανότητες μειώνοντας τις εναλλαγές της διάθεσης. Παράλληλα, σημαντική είναι η επίδραση του μαγνήσιου στους πόνους περιόδου. Το μαγνήσιο μπορεί να απορροφηθεί από τη μαύρη σοκολάτα, τους ξηρούς καρπούς, μπανάνες, αβοκάντο, κ.ά.

Τα δημητριακά ολικής αλέσεως όπως το πληγούρι, η κινόα, η βρώμη, τα ζυμαρικά και το ψωμί ολικής αλέσεως, βοηθούν στην ρύθμιση του σάκχαρου μειώνοντας την ευερεθιστότητα, τις λιγούρες, την ανάγκη για γλυκό, και το φούσκωμα. Επιπλέον, ο οργανισμός χρειάζεται πρωτεΐνη, ώστε να αυξήσει τα επίπεδα της ενέργειάς του, κατά προτίμηση μέσω ψαριών, κοτόπουλου, άπαχου μοσχαρίσιου κρέατος, αυγών, γιαουρτιού με χαμηλά λιπαρά κ.ά. 

Τέλος, το τζίντζερ και ο κουρκουμάς, λόγω των αντιφλεγμονωδών ιδιοτήτων τους, μπορούν να συμβάλλουν στα συμπτώματα τόσο της περιόδου, όσο και του προεμμηνορρυσιακού συνδρόμου.

 

Διατροφή στην Ωοθυλακική φάση

Η ωοθυλακική φάση είναι ένα διάστημα 12 περίπου ημερών μετά από την περίοδο, όπου το επόμενο ωάριο αρχίζει να ωριμάζει. Σε αυτό το διάστημα η διατροφή πρέπει να υποστηρίζει τις αυξημένες ανάγκες του οργανισμού, όπου υπάρχει μεγαλύτερη όρεξη και ενεργητικότητα και τα επίπεδα των οιστρογόνων αυξάνονται.

Καταναλώστε τροφές που περιέχουν υδατάνθρακες και άπαχη πρωτεΐνη όπως βρώμη, καστανό ρύζι, γλυκοπατάτα και κοτόπουλο, αυγά ή μοσχάρι αντίστοιχα. Επιπλέον, για τη διαχείριση των οιστρογόνων και της προγεστερόνης προτείνεται η κατανάλωση σταυρανθών λαχανικών όπως το μπρόκολο, το κουνουπίδι και το λάχανο.

 

Διατροφή στην Ωορρηξία

Στην ωορρηξία ο οργανισμός απαιτεί αύξηση των αντιοξειδωτικών τροφίμων, τα οποία προστατεύουν τα ωάρια, όπως καρότα, παντζάρια, ακτινίδια. Παράλληλα, σε αυτή τη φάση μπορεί να εμφανίζονται ήδη συμπτώματα του προεμμηνορρυσιακού συνδρόμου ή της προεμμηνορρυσιακής δυσφορικής διαταραχής.  Συνεπώς, συμπληρωματικά με όσα αναφέρθηκαν παραπάνω για τη διατροφή κατά την αιμορραγία, χρειάζεται ο περιορισμός της ζάχαρης, του αλατιού, των πικάντικών φαγητών, της καφεΐνης, του αλκοόλ και του καπνίσματος. Τέλος, συνίσταται η αύξηση της πρόσληψης μαγνησίου, της βιταμίνης β6 (μπανάνες, πατάτες, ηλιόσποροι, κοτόπουλο, τόνος) και του φυλλικού οξέως (σπανάκι, μαϊντανός, μοσχαρίσιο συκώτι).

 

Διατροφή στην Ωχρινική φάση

Η ωχρινική φάση, η οποία ξεκινά με την ωορρηξία και τελειώνει με την αρχή της περιόδου είναι συνδεδεμένη με το PMS. Συνήθως σε αυτή τη φάση το αίσθημα της πείνας είναι ισχυρότερο, όπως και οι λιγούρες για γλυκά ή αλμυρά σνακ. Η μαύρη σοκολάτα, οι ξηροί καρποί και τα φρούτα, μπορούν να συμβάλλουν στην ικανοποίηση αυτών των αναγκών προσφέροντας στον οργανισμό μια πηγή ενέργειας που δεν αυξάνει την κατακράτηση υγρών. Καταναλώστε άφθονα υγρά και ακολουθήστε τις ίδιες διατροφικές συμβουλές με την περίοδο για την ανακούφιση των συμπτωμάτων.


anarrosi_xeirourgeio-800x600.jpg

 

Στα αυτιά πολλών ανθρώπων η λέξη «χειρουργείο» ηχεί τρομακτική, επειδή είναι συνδυασμένη με ταλαιπωρία, πόνο και δυσκολία. Σε ένα μεγάλο βαθμό ο φόβος προκαλείται από το άγνωστο: η ασθενής δεν ξέρει τι πρέπει να περιμένει μετά από ένα γυναικολογικό χειρουργείο.

Τα γυναικολογικά χειρουργεία γίνονται πλέον σχεδόν εξολοκλήρου λαπαροσκοπικά ή με ρομποτική χειρουργική, ενώ η λαπαροσκόπηση μπορεί να γίνει και για διαγνωστικούς λόγους. Θεραπεύουν αποτελεσματικά ένα πλήθος γυναικολογικών παθήσεων όπως ενδομητρίωση, καρκίνο ενδομητρίου, ινομυώματα, πρόπτωση μήτρας, κύστη ωοθηκών, πυελικές συμφύσεις, οι οποίες προκαλούν υπογονιμότητα και σοβαρά προβλήματα υγείας.

Σε αυτό το άρθρο αναλύουμε βήμα-βήμα τι πρέπει να περιμένει μια γυναίκα κατά την ανάρρωση της από ένα λαπαροσκοπικό ή ρομποτικό γυναικολογικό χειρουργείο.

 

Νοσηλεία στο νοσοκομείο και επιστροφή στο σπίτι

Τόσο στην λαπαροσκοπική όσο και στη ρομποτική χειρουργική, κατά κανόνα η νοσηλεία στο νοσοκομείο κρατάει από μερικές ώρες μέχρι μια ημέρα, μόλις το ιατρικό προσωπικό σιγουρευτεί ότι η αναισθησία δεν είχε παρενέργειες και το χειρουργείο ήταν επιτυχές. Επιστρέφοντας στο σπίτι προτείνεται να μην είστε μόνη, τουλάχιστον για το πρώτο 24ωρο.

 

Φροντίδα των τομών/ραμμάτων και πόνος

Ανάλογα με το χειρουργείο που πραγματοποιήθηκε, μπορεί να έχετε από 2-4 μικρές τομές, μεγέθους 0,5-1 εκατοστού. Οι τομές κλείνονται με απορροφήσιμα ράμματα ή κόλλα. Οι γάζες δεν πρέπει να πειραχτούν τις πρώτες 24 ώρες. Μπορείτε να κάνετε άφοβα ντουζ μετά το πρώτο 24ωρο, αρκεί να σιγουρεύεστε κάθε φορά ότι στεγνώνετε καλά τις τομές με μια καθαρή γάζα ή πετσέτα.

Λίγος πόνος και δυσφορία είναι φυσιολογικά για τις πρώτες μέρες, όπως επίσης και ενοχλήσεις στην άκρη του ώμου. Για τον πόνο, ο γιατρός θα σας έχει δώσει ήδη τα κατάλληλα παυσίπονα. Επιπλέον, δεν είναι απίθανο να υπάρξει μικρή κολπική αιμόρροια τις πρώτες 48 ώρες.

 

Επιστροφή στην καθημερινότητα

Η επιστροφή στις καθημερινές ασχολίες μπορεί να γίνει σταδιακά. Η οδήγηση επιτρέπεται 1-2 μέρες μετά την επέμβαση, ώστε να έχει περάσει η επίδραση της αναισθησίας. Η σωματική άσκηση μπορεί να ξεκινήσει με περπάτημα ήδη την επόμενη μέρα και να αυξάνεται σταδιακά. Συνήθως στις 2-3 εβδομάδες μπορούν να ξεκινήσουν πιο έντονες δραστηριότητες όπως το κολύμπι και να γίνει πλήρη επαναφορά στα προηγούμενα επίπεδα δραστηριότητάς σε 4-6 εβδομάδες. Οι γυναίκες μπορούν συνήθως να κάνουν σεξ 4-6 εβδομάδες μετά την επέμβαση. Τέλος, η επιστροφή στην εργασία εξαρτάται από το είδος της και το κατά πόσο καταπονεί το σώμα. Ιδανικά χρειάζεται τουλάχιστον 2 εβδομάδες.

 

Πότε πρέπει να καλέσω τον γιατρό μου;

Ως γενικός κανόνας, μετά από ένα χειρουργείο πρέπει να παρατηρείται σταδιακή βελτίωση όλων των συμπτωμάτων. Υπάρχουν κάποιες συγκεκριμένες ενδείξεις και συμπτώματα, τα οποία απαιτούν άμεση ιατρική βοήθεια:

1. Μόλυνση

Αν το δέρμα από τις τομές είναι κόκκινο και πονάει, υποδηλώνει μόλυνση. Η μόλυνση των τομών χρειάζεται αντιβιοτική φαρμακευτική αγωγή.

2. Ουρολοίμωξη

Αν νιώθετε κάψιμο ή τσούξιμο κατά την ούρηση, μπορεί να πρόκειται για ουρολοίμωξη, η οποία απαιτεί επίσης αντιβιοτική αγωγή. Ζητήστε ιατρική συμβουλή και αν δυσκολεύεστε να ουρήσετε.

3. Θρόμβωση

Αν το πόδι σας είναι ζεστό, πρησμένο ή και σας πονάει, μπορεί να υποδηλώνει την ανάπτυξη θρόμβου στο αίμα. Καλέστε αμέσως τον γιατρό σας, καθώς οι θρόμβοι μπορούν να ταξιδέψουν στους πνεύμονες και να απειλήσουν τη ζωή σας.

Ως πρόληψη της θρόμβωσης θα πρέπει:

  • Να κινηθείτε μετά το χειρουργείο αμέσως μόλις το επιτρέψει ο γιατρός.
  • Αν βρίσκεστε ξαπλωμένες για πολλές ώρες, να κουνάτε τα πόδια (λύγισμα τέντωμα ή κυκλικές κινήσεις) για μερικά λεπτά κάθε 2 ώρες.
  • Να φοράτε κάλτσες διαβαθμισμένης συμπίεσης, μέρα και νύχτα, για όσες μέρες θεωρηθεί απαραίτητο.
  • Να λαμβάνετε τα φάρμακα που σχετίζονται με την πήξη του αίματος που χορηγεί ο γιατρός.

4. Επιπλοκές χειρουργείου

Μπορεί να χρειαστεί να πάτε στο νοσοκομείο εάν έχετε:

  • Πυρετό ή και ρίγη
  • Πόνο στην κοιλιακή χώρα που γίνεται εντονότερος
  • Πρήξιμο στην κοιλιακή χώρα
  • Επίμονο εμετό
  • Ναυτία
  • Απώλεια της όρεξης

 

Παράγοντες που επηρεάζουν την ανάρρωση και πώς μπορώ να την βοηθήσω;

Η ανάρρωση από ένα χειρουργείο μπορεί να διαφέρει από γυναίκα σε γυναίκα, ενώ εξαρτάται και επηρεάζεται από παράγοντες όπως:

  • Άλλες παθήσεις ή προβλήματα υγείας που μπορεί να υπάρχουν, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης ή η παχυσαρκία.
  • Η φυσική κατάσταση της ασθενούς πριν το χειρουργείο.
  • Ο λόγος για τον οποίο πραγματοποιείται η επέμβαση.
  • Το πλήθος, ο όγκος και η θέση της περιοχής όπου επεμβαίνει ο ιατρός (πχ η αφαίρεση μιας κύστης διαφέρει από μια υστερεκτομή).
  • Το είδος του λαπαροσκοπικού ή ρομποτικού χειρουργείου που πραγματοποιήθηκε.
  • Πιθανές επιπλοκές που υπήρξαν.

 

Επιπλέον, την ανάρρωση μπορεί να επηρεάσει θετικά (ή αρνητικά) και η ίδια η ασθενής με την στάση της και τις συνήθειες της. Θετικά μπορεί να επιδράσουν συνήθειες όπως:

  1. Η δημιουργία και η διατήρηση ενός καθημερινού προγράμματος, όπως για παράδειγμα το ξύπνημα συγκεκριμένη ώρα κάθε μέρα, η προσπάθεια ένταξης στις μέρες νοσηλείας και παραμονής στο σπίτι ευχάριστων ασχολιών, κλπ.
  2. Το κόψιμο του καπνίσματος, ιδανικά πριν από την επέμβαση.
  3. Η ισορροπημένη διατροφή με κατανάλωση υγιεινών γευμάτων (φρούτα, λαχανικά, φυτικές ίνες) και 2 λίτρων νερού ημερησίως.
  4. Η σωματική άσκηση, κατάλληλη για την ηλικία και τη φυσική κατάσταση της ασθενούς, μόλις το επιτρέψει ο γιατρός.

 


soma_toketos-800x600.jpg

 

Είτε έχεις γεννήσει φυσιολογικά, είτε με καισαρική, είναι δεδομένο ότι θα  υπάρξουν αλλαγές στο σώμα, οι οποίες σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό αφήνουν πίσω κάποια σημάδια.

Το γυναικείο σώμα έχει τη μοναδική αξιοθαύμαστη ικανότητα να δημιουργεί μέσα του τη ζωή. Για να δημιουργηθεί αυτό το φιλόξενο περιβάλλον η κοιλιά μεγαλώνει, τα όργανα αλλάζουν θέση (και πιέζονται τις τελευταίες εβδομάδες της εγκυμοσύνης) και η λεκάνη ανοίγει. Ως αποτέλεσμα, μετά τον τοκετό, είναι παράλογο να περιμένουμε το σώμα να επανέλθει σε αυτό που ήταν πριν από την εγκυμοσύνη, και μάλιστα εν ριπή οφθαλμού.

Για να μπορέσουμε να θέσουμε τις προσδοκίες για το πώς είναι ένα σώμα ρεαλιστικά, ας εξετάσουμε αναλυτικά έναν προς έναν τους παράγοντες:

 

1. Ουλές από τομές και ράμματα

Στην περίπτωση της καισαρικής τομής, η ανάρρωση περιλαμβάνει την επούλωση της τομής. Η τομή μήκους 10-15 εκατοστών γίνεται οριζόντια κάτω από την αρχή του εσώρουχου. Όσο περνάει ο καιρός ή τομή γίνεται όλο και πιο αχνή. Η θέση της και το μικρό της μέγεθος, την καθιστούν ακόμα πιο αδιόρατη, ιδιαίτερα αν καλυφθεί με τρίχες της ηβικής περιοχής.

Αντίστοιχα κατά τον φυσιολογικό τοκετό, μπορεί να προκληθεί ρήξη περινέου (τραυματισμός στο περίνεο, δηλαδή στον ιστό γύρω από τον κόλπο ή και τον πρωκτό) ή να χρειαστεί περινεοτομή (τομή στην περιοχή μεταξύ του κόλπου και του πρωκτού). Και στις δύο περιπτώσεις τοποθετούνται ειδικά απορροφήσιμα ράμματα. Οι τομές αυτές χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή κατά την επούλωση, καθώς είναι σε σημείο του σώματος που το δέρμα τεντώνεται συχνά (καθιστή θέση, χρήση τουαλέτας, σεξουαλική επαφή). Ωστόσο, μετά την επούλωσή της δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Διάβασε περισσότερα για την περινεοτομή και τη ρήξη περινέου ΕΔΩ

 

2. Αλλαγές στην κοιλιακή χώρα

Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, καθώς η κοιλιά μεγαλώνει για να χωρέσει το αναπτυσσόμενο έμβρυο, εσωτερικά τόσο τα όργανα όσο και οι μύες κάνουν επίσης χώρο. Όπως είναι λογικό, μετά τον τοκετό η κοιλιά δεν επανέρχεται στην προηγούμενη της κατάσταση, τουλάχιστον όχι άμεσα. Αρχικά, μετά τον τοκετό, κουβαλάει τα εναπομείναντα υγρά, τα λόχια, τα οποία αποβάλλονται σταδιακά μέχρι και την 6η εβδομάδα.

Για να επανέλθει η κοιλιακή περιοχή στην προηγούμενη κατάσταση χρειάζονται μερικοί μήνες, ώστε να όργανα να πάρουν την πρότερη τους θέση. Όσον αφορά τους μύες, στην επαναφορά τους βοηθάει η σωματική άσκηση πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από την εγκυμοσύνη. Σε μερικές περιπτώσεις, η εγκυμοσύνη μπορεί να προκαλέσει διάταση του ορθού κοιλιακού, δηλαδή ο ορθός κοιλιακός να χωριστεί σε δεξί και αριστερό κομμάτι. Αν προκύψει αυτό, χρειάζεται ήπιες ασκήσεις και τη βοήθεια φυσιοθεραπευτή. Ο κοιλιακός μύς επανέρχεται εντελώς, ανάλογα με το βαθμό της διάτασης, σε 9 εβδομάδες έως 2 χρόνια.

Τέλος, το δέρμα στην περιοχή της κοιλιάς κατά κανόνα δεν επανέρχεται τελείως. Αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως το σωματικό βάρος πριν και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, το μέγεθος της κοιλιάς (πχ σε δίδυμη κύηση υπάρχει μεγαλύτερη κοιλιά), η διατροφή, η σωματική άσκηση κλπ. Σε κάθε περίπτωση είναι απόλυτα φυσιολογικό το δέρμα να έχει χαλάρωση και ραγάδες.

 

3. Λεκάνη και αναπαραγωγικά όργανα

Ο κόλπος, στον φυσιολογικό τοκετό έχει διαταθεί. Τις πρώτες εβδομάδες είναι πιθανό να είναι πρησμένος. Ωστόσο, σιγά σιγά επανέρχεται, χάρη στην ελαστικότητά του. Μπορεί μην επιστρέψει ακριβώς στο ίδιο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν παραμένει χαλαρός ή έχει κάποια διαφορά που μπορεί να καταλάβει ένας σύντροφος στην σεξουαλική επαφή. Ωστόσο, μπορεί στην αρχή (το νωρίτερο μετά την 6η εβδομάδα) να χρειαστεί η χρήση λιπαντικού, καθώς μπορεί να υπάρχει κολπική ξηρότητα.

Όσον αφορά τη χρήση της τουαλέτας, είναι αρκετά σύνηθες να υπάρχει συχνοουρία ή μια ελαφριά ακράτεια σε ξαφνικές κινήσεις, βήξιμο ή γέλιο, για μερικές εβδομάδες ή μήνες μετά τον τοκετό. Για την ακράτεια, όπως επίσης και την επαναφορά του κόλπου βοηθά η ήπια σωματική άσκηση που εστιάζει στους κοιλιακούς, τη μέση και τους μύες του περίνεου.

 

4. Στήθος και θηλασμός

Το στήθος μετά την εγκυμοσύνη, ιδιαίτερα αν έχεις θηλάσει, είναι αναμενόμενο να μην έχει τη σφριγηλότητα που είχε. Είναι σύνηθες να υπάρχουν ραγάδες, χαλάρωση, πτώση των μαστών ή μια γενικότερη «ξεφουσκωμένη» εμφάνιση. Μερικές γυναίκες βλέπουν αλλαγή στο σχήμα ή το μέγεθος των μαστών τους (να είναι μεγαλύτεροι ή μικρότεροι) ή αποκτούν ασυμμετρία. Αυτές οι αλλαγές εξαρτώνται από το σωματικό βάρος, το πλήθος των εγκυμοσύνων, το μέγεθος των μαστών πριν την εγκυμοσύνη και η φυσική κατάσταση.

Διάβασε περισσότερα για τις αλλαγές του στήθους στην εγκυμοσύνη ΕΔΩ

 

5. Απώλεια βάρους

Το σώμα υποβάλλεται σε πολλές αλλαγές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού. Παρόλο που το άγχος για το επιπλέον βάρος είναι αναμενόμενο και λογικό, η εγκυμοσύνη δεν είναι απλά απόκτηση κιλών. Προσπάθησε να δώσεις χρόνο στον εαυτό σου να αναρρώσει. Εστίασε στην κατανάλωση μιας ισορροπημένης διατροφής και στη φροντίδα του εαυτού σου. Ξεκίνησε να κάνεις απλές ασκήσεις για την κοιλιά, τη μέση και τη λεκάνη στο σπίτι, όποτε έχεις κουράγιο. Άρχισε τη σωματική άσκηση, όταν νιώσεις καλύτερα. Θυμήσου ότι το σώμα σου έχει μόλις περάσει πολλά.

 

Διάβασε περισσότερα για την ανάρρωση από φυσιολογικό τοκετό ΕΔΩ και από καισαρική ΕΔΩ

 


AMH_test-740x600.jpg

Η εξέταση γονιμότητας ΑΜΗ είναι μια αιματολογική εξέταση η οποία μετράει τα επίπεδα της αντιμυλλερίου ορμόνης στον γυναικείο οργανισμό. Τα επίπεδα αυτής τη ορμόνης έχουν άμεση σχέση με τα αποθέματα ωαρίων που υπάρχουν στον οργανισμό. Κατά συνέπεια, μπορούν να δώσουν μια σημαντική ένδειξη για τη γονιμότητα της γυναίκας, όσον αφορά αυτό το κομμάτι.

 

Τι είναι η αντιμυλλέριος ορμόνη;

Η αντιμυλλέριος ορμόνη (anti-mullerian hormone) είναι μια ορμόνη που παράγεται φυσικά από τον οργανισμό ανεξαρτήτως φύλου. Στις γυναίκες η ΑΜΗ σχετίζεται με τη δημιουργία των αναπαραγωγικών οργάνων του εμβρύου στην εγκυμοσύνη: τα θηλυκά έμβρυα χρειάζονται μια μικρή δόση, ενώ τα αρσενικά μεγαλύτερη, ούτως ώστε να παρεμποδίσουν την ανάπτυξη των θηλυκών αναπαραγωγικών οργάνων. Επιπλέον, στις γυναίκες η αντιμυλλέριος ορμόνη απελευθερώνεται από τα ωοθυλάκια, τα οποία περιέχουν τα κύτταρα που βρίσκονται στις ωοθήκες και ωριμάζοντας γίνονται ωάρια.

 

Πώς γίνεται η εξέταση ΑΜΗ;

Η εξέταση ΑΜΗ πραγματοποιείται όπως κάθε άλλη αιματολογική εξέταση. Δεν απαιτεί κάποια ειδική διατροφή ή προετοιμασία. Μπορεί να γίνει ακόμα και κατά τη διάρκεια της περιόδου, καθώς είναι μια από τις λίγες ορμόνες που σχετίζονται με το αναπαραγωγικό σύστημα και δεν παρουσιάζει διακυμάνσεις.

 

Πώς χρησιμοποιείται η εξέταση ΑΜΗ;

Η εξέταση ΑΜΗ χρησιμοποιείται για να ελεγχθούν τα αποθέματα ωαρίων στον οργανισμό, ώστε να μπορέσει ο γυναικολόγος να δώσει μια εκτίμηση στο πόσο μεγάλο χρονικό περιθώριο έχει μια γυναίκα για να τεκνοποιήσει. Αν τα αποτελέσματα της εξέτασης δείξουν υψηλά επίπεδα της ΑΜΗ, αυτό υποδεικνύει μεγαλύτερο απόθεμα ωαρίων, ενώ χαμηλά επίπεδα μικρότερο.

Η εξέταση της ορμόνης χρησιμοποιείται επίσης μετά από θεραπείες γονιμότητας που σχετίζονται με την χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής για τη διέγερση των ωοθηκών και την πρόκληση ωορρηξίας. Σε αυτή την περίπτωση στόχος της εξέτασης είναι να δείξει αν και σε ποιο βαθμό η διαδικασία έχει επιφέρει αύξηση των επιπέδων της ΑΜΗ. Αυτή η διαδικασία μπορεί να συμβεί αυτόνομα ή ως προετοιμασία για κατάψυξη ωαρίων, PRP ωοθηκών, εξωσωματική γονιμοποίηση (IVF) ή ημι-φυσικό κύκλο (mini IVF). Τέλος, η εξέταση ΑΜΗ χρησιμοποιείται ως μια από τις εξετάσεις για τη διερεύνηση του συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών και κάποιων σπάνιων όγκων στις ωοθήκες.

 

Επίπεδα ΑΜΗ και η σημασία τους

Παρόλο που τα επίπεδα της ορμόνης διαφέρουν από οργανισμό σε οργανισμό, τυπικά υπάρχουν 4 διαβαθμίσεις:

  1. Πολύ χαμηλά αποθέματα: κάτω από 0,4 ng/mL (νανογραμμάρια ανά χιλιοστόλιτρο)
  2. Χαμηλά αποθέματα: κάτω από 1,0 ng/mL
  3. Φυσιολογικά αποθέματα: 1,0 – 3,0 ng/mL
  4. Πολύ υψηλά αποθέματα: πάνω από 3,0 ng/mL

Τα επίπεδα της ορμόνης διαφέρουν και ανάλογα με την ηλικία. Στα 25 περίπου χρόνια είναι αναμενόμενο να εμφανίζουν υψηλά επίπεδα, τα οποία σταδιακά πέφτουν μέχρι και την εμμηνόπαυση. Τα φυσιολογικά αποθέματα είναι αναμενόμενο εύρημα σε γυναίκες 25-40 ετών, ενώ τα χαμηλά αποθέματα εμφανίζονται σε γυναίκες άνω των 40 ετών. Τα πολύ ψηλά αποθέματα συνήθως υποδεικνύουν την ύπαρξη του συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι τα επίπεδα της ΑΜΗ δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να προβλέψουν τη γονιμότητα, δεν μπορούν να προβλέψουν το μέλλον. Αυτή είναι ένα πολυπαραγοντικό γεγονός που εξαρτάται και από τη φυσική κατάσταση και υγεία της γυναίκας, την ηλικία, άλλες παθήσεις όπως ενδομητρίωση, πυελικές συμφύσεις, προβλήματα με τις σάλπιγγες, ινομυώματα, κ.ά. Επιπροσθέτως, η ΑΜΗ μπορεί να προβλέψει μόνο την ποσότητα των αποθεμάτων των ωαρίων και όχι την ποιότητά τους, η οποία διαδραματίζει σημαντικό ρόλο για την επίτευξη εγκυμοσύνης. Τέλος, η ΑΜΗ δε μπορεί να προβλέψει ούτε το πότε μια γυναίκα θα μπει στην εμμηνόπαυση.

 


egkimosini_pcos-scaled-800x600.jpg

 

Αν πάσχεις από Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών (PCOS) ή αν γνωρίζεις γι αυτό, είναι δεδομένο ότι έχεις αντιληφθεί ότι επηρεάζει τη γονιμότητα και δημιουργεί εμπόδια στο δρόμο προς μια εγκυμοσύνη. Παράλληλα, οι πολυκυστικές ωοθήκες, σε περίπτωση εγκυμοσύνης, αυξάνουν τις πιθανότητες να υπάρξουν προβλήματα στην εγκυμοσύνη.

 

Πώς επηρεάζει το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών τη γονιμότητα;

Το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών είναι η πιο συνηθισμένη ορμονική πάθηση που προκαλεί υπογονιμότητα σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας. Πρόκειται για μια πάθηση όπου υπάρχει ανισορροπία στα φυσιολογικά επίπεδα ορμονών, όπως τα ανδρογόνα και η τεστοστερόνη. Αυτή η ανισορροπία επηρεάζει τη διαδικασία της ωορρηξίας, με αποτέλεσμα να υπάρχει δυσκολία στην ωρίμανση των ωαρίων. Τα ωάρια που δεν απελευθερώνονται, παραμένουν στις ωοθήκες δημιουργώντας μικρές κύστες, προξενώντας διόγκωση και δυσλειτουργία των ωοθηκών.

Κατά συνέπεια, αφού οι πολυκυστικές ωοθήκες επεμβαίνουν στη ωορρηξία, προξενώντας διαταραχές περιόδου, δυσχεραίνουν τη φυσιολογική διαδικασία της σύλληψης.

 

Μπορώ να μείνω έγκυος αν έχω πολυκυστικές ωοθήκες;

Η ύπαρξη πολυκυστικών ωοθηκών δεν σημαίνει αυτόματα ότι δεν μπορεί η πάσχουσα να μείνει έγκυος. Μπορεί να σημαίνει, όμως, ότι θα χρειαστεί περισσότερος χρόνος και, ίσως, ιατρική βοήθεια για να επιτευχθεί η εγκυμοσύνη.

Αρχικά, χρειάζεται να βελτιωθεί όσο το δυνατό περισσότερο η γενικότερη κατάσταση της υγείας σας και τα συμπτώματα του συνδρόμου. Αν βρίσκεστε ήδη σε πορεία θεραπείας, με φαρμακευτική αγωγή (αντισυλληπτικά χάπια και συμπληρωματική αγωγή για άλλα συμπτώματα) και γενικότερες αλλαγές για την ολιστική προσέγγιση του συνδρόμου (σωματική άσκηση, κατάλληλη διατροφή, λήψη βιταμινών και συμπληρωμάτων διατροφής), αυτή να χρειάζεται προσαρμογή ή αλλαγή. Αν δεν βρίσκεστε σε πορεία θεραπείας, είναι πιθανό να χρειάζεται να αφιερώσετε πρώτα ένα χρονικό διάστημα σε αυτή, ώστε να επιδράσει η φαρμακευτική αγωγή και να προσαρμοστεί ο οργανισμός, πριν ξεκινήσετε προσπάθειες τεκνοποίησης.

Σπανιότερα, αν υπάρχουν κύστες σε μεγάλο μέγεθος ή σε θέση όπου εμποδίζουν με πρακτικό τρόπο την ωορρηξία, μπορεί ο γυναικολόγος να συστήσει την αφαίρεση τους με λαπαροσκοπικό ή ρομποτικό χειρουργείο.

Σε κάποιες πάσχουσες, το σύνδρομο συνοδεύεται από άλλες παθήσεις όπως σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, κατάθλιψη, υψηλή αρτηριακή πίεση ή χοληστερίνη, καρδιαγγειακά προβλήματα, υπνική άπνοια ή παχυσαρκία. Σε αυτές τις περιπτώσεις, χρειάζεται να ακολουθούνται κατά γράμμα οι αντίστοιχες θεραπείες, ώστε να μειωθεί η πιθανότητα αυτές οι παθήσεις να επιδράσουν αρνητικά στην εγκυμοσύνη και την υγεία της ασθενούς. Για παράδειγμα, αν υπάρχει παχυσαρκία μπορεί οι γιατροί να προτείνουν βαριατρικό χειρουργείο (πχ. γαστρικό μανίκι), ώστε να υπάρξει απώλεια βάρους.

Έπειτα από αυτά τα βήματα, μπορείτε να ξεκινήσετε τις προσπάθειες τεκνοποίησης. Ιδανικά, θα ήταν καλό να έχει ελεγχθεί και ο σύντροφος σας για υπογονιμότητα, γιατί δεν είναι σπάνιο να συνυπάρχει παράλληλα και κάποιο αίτιο ανδρικής υπογονιμότητας. Αν δεν υπάρχει εγκυμοσύνη μετά από προσπάθειες 6 μηνών, κλείστε ραντεβού με τον γυναικολόγο σας.

 

Θεραπείες γονιμότητας και πολυκυστικές ωοθήκες

Αν όλοι οι παράγοντες που αναφέρθηκαν έχουν ελεγχθεί και έχουν γίνει οι κατάλληλες θεραπείες, ωστόσο δεν έχει έρθει η επιθυμητή εγκυμοσύνη, μια γυναίκα με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών μπορεί να υποβοηθηθεί με θεραπείες γονιμότητας όπως:

  • Φαρμακευτική αγωγή για την πρόκληση ωορρηξίας: στοχεύει στην ωρίμανση και απελευθέρωση ενός ωαρίου. Το ζευγάρι πρέπει να έχει σεξουαλικές επαφές σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα μετά την πρόκληση (περίπου 32 ώρες μετά).
  • Εξωσωματική γονιμοποίηση με ημι-φυσικό κύκλο (mini IVF): είναι μια ηπιότερη και λιγότερο επεμβατική μέθοδος εξωσωματικής γονιμοποίησης, με χρήση πολύ μικρότερων δόσεων φαρμάκων.

 

Τι πρέπει να γνωρίζω ως έγκυος με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών;

Μια έγκυος με πολυκυστικές ωοθήκες, ανάλογα με τα κλινικά ευρήματα της ενδομητρίωσης και τη γενικότερη κατάσταση της υγείας της, έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να βιώσει προβλήματα ή επιπλοκές όπως:

 

Επηρεάζει η εγκυμοσύνη τα συμπτώματα του συνδρόμου;

Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία από έρευνες, ώστε να μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα με ποιο τρόπο και σε ποιο βαθμό επηρεάζει η εγκυμοσύνη τα συμπτώματα του συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών. Κάποιες γυναίκες βιώνουν αύξηση της έντασης των συμπτωμάτων και κάποιες δεν αναγνωρίζουν καμία ουσιαστική διαφορά στα συμπτώματα, λόγω των ορμονών της εγκυμοσύνης και της λοχείας. Δεδομένου του γεγονότος ότι η φαρμακευτική αγωγή που μπορεί να χορηγηθεί στην εγκυμοσύνη είναι περιορισμένη, αυτό το ζήτημα εξαρτάται από την πρότερη κατάσταση της υγείας της εγκύου και της συνέχισης της ολιστικής προσέγγισης του συνδρόμου. Η ακολούθηση υγιεινούς διατροφής, προσαρμοσμένης στο σύνδρομο και η σωματική άσκηση, βοηθούν όχι μόνο στη διαχείριση των συμπτωμάτων, αλλά και στην ίδια την καλύτερη εμπειρία της εγκυμοσύνης.

 

Συμπερασματικά, η επίτευξη μιας υγιούς εγκυμοσύνης και η απόκτηση ενός υγιούς μωρού είναι δυνατή, όταν υπάρχουν πολυκυστικές ωοθήκες. Με την κατάλληλη παρακολούθηση από εξειδικευμένο γυναικολόγο και ιατρικό προσωπικό, και τη συστηματική εφαρμογή των οδηγιών του γιατρού, όποιο πρόβλημα ή επιπλοκή μπορεί να προκύψει είναι διαχειρίσιμο.


anarrosi_toketos-800x600.jpg

 

Η περίοδος της ανάρρωσης από έναν τοκετό ονομάζεται λοχεία, ενώ σύμφωνα με την πιο σύγχρονη ιατρική γνώση, το πρώτο τρίμηνο μετά τον τοκετό ονομάζεται 4ο τρίμηνο της εγκυμοσύνης.

Για τις γυναίκες που γεννούν με φυσιολογικό τοκετό, η ανάρρωση από αυτόν περιλαμβάνει 3 στάδια, κατά τα οποία βιώνουν διάφορες σωματικές δυσκολίες όπως η αιμορραγία (λόχια), η φροντίδα πιθανών ραμμάτων και η γενικότερη επαναφορά του σώματός τους στην προηγούμενη του κατάσταση, ενώ παράλληλα φροντίζουν ένα μικροσκοπικό πλασματάκι που χρειάζεται την προσοχή τους 24ώρες το 24ωρο.

Τι πρέπει να περιμένει μια νέα μητέρα κατά την ανάρρωσή της από φυσιολογικό τοκετό; Ενημερωθείτε συνοπτικά, διαβάζοντας παρακάτω:

 

Στάδια ανάρρωσης από τον τοκετό

Οι επαγγελματίες υγείας κατηγοριοποιούν την ανάρρωση από τοκετό σε 3 στάδια:

  1. Το πρώτο στάδιο (acute phase) αφορά το πρώτο 24ωρο μετά τον τοκετό. Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό χρονικό όριο, μέσα στο οποίο οι λεχώνες παρακολουθούνται στενά από το ιατρικό προσωπικό του μαιευτηρίου, καθώς υπάρχει πιθανότητα να εμφανιστεί κάποια επείγουσα ιατρική κατάσταση, όπως η προεκλαμψία, αιμορραγία, θρόμβωση, κ.ά.
  2. Το δεύτερο στάδιο (subacute phase) ξεκινάει από το πρώτο 24ώρο μετά τον τοκετό και διαρκεί μέχρι την 6η εβδομάδα. Σε αυτό το στάδιο, το σώμα έχει ξεκινήσει τη διαδικασία επαναφοράς του, ωστόσο χρειάζεται ακόμα πολλή προσοχή.  Η επάνοδος στην καθημερινή ρουτίνα πρέπει να γίνεται σταδιακά, τηρώντας τις οδηγίες του ιατρικού προσωπικού, όσον αφορά την προσωπική υγιεινή, τη φροντίδα τυχόν ραμμάτων, κλπ. Η επιλόχειος κατάθλιψη μπορεί να εμφανιστεί σε αυτό το στάδιο.
  3. Το τρίτο στάδιο (delayed phase) ξεκινάει από τις 6 εβδομάδες και διαρκεί μέχρι και τους 6 μήνες μετά τον τοκετό. Αυτό είναι το χρονικό διάστημα όπου γίνονται εμφανείς οι σωματικές αλλαγές, καθώς το σώμα σταδιακά επιστρέφει στην πρότερή του κατάσταση.

 

Αιμορραγία και κολπικές εκκρίσεις (λόχια)

Μετά τη γέννηση του μωρού της, κάθε γυναίκα βιώνει τα λόχια, δηλαδή τη φυσιολογική αιμορραγία μετά τον τοκετό, η οποία είναι η διαδικασία με την οποία ο οργανισμός αποβάλλει όλα τα εναπομείναντα υγρά, ενώ αναρρώνει. Η αιμορραγία της λοχείας είναι εκτεταμένη τις πρώτες 3 με 10 ημέρες και θυμίζει μια πολύ έντονη περίοδο. Με το πέρασμα των ημερών η ποσότητα σιγά σιγά μειώνεται και το χρώμα των κολπικών εκκρίσεων αλλάζει από βαθύ κόκκινο σε ανοιχτό κόκκινο και έπειτα σε ροζ, καφέ ή ανοιχτό κίτρινο. Ωστόσο, μπορεί να διαρκέσει μέχρι και 6 εβδομάδες.

Είναι φυσιολογικό η αιμορραγία να είναι πιο έντονη ή και να υπάρχουν πόνοι περιόδου όταν υπάρχει σωματική δραστηριότητα ή κατά το θηλασμό, αφού ο θηλασμός βοηθάει τη μήτρα να συσπάται, επιστρέφοντας σιγά σιγά στο αρχικό της μέγεθος. Για τα λόχια υπάρχουν στην αγορά ειδικές σερβιέτες λοχείας, οι οποίες έχουν μεγαλύτερη απορροφητικότητα.

 

Φροντίδα πιθανών ραμμάτων

Μετά το φυσιολογικό τοκετό, υπάρχει η πιθανότητα να χρειαστούν ράμματα, εάν προκύψει ρήξη περινέου (τραυματισμός στον ιστό γύρω από τον κόλπο και τον πρωκτό, ο οποίος μπορεί να συμβεί κατά τον τοκετό) ή να χρειαστεί να γίνει περινεοτομή [τομή στην περιοχή μεταξύ του κόλπου και του πρωκτού (περίνεο), η οποία επιτρέπει στο μωρό να περάσει με ασφάλεια από τον κόλπο].

Τα ράμματα που χρησιμοποιούνται σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ειδικά και απορροφήσιμα από τον οργανισμό, μέσα σε 15-20 ημέρες.  Στο διάστημα αυτό, χρειάζεται να ακολουθηθούν συγκεκριμένες οδηγίες για τη φροντίδα και τον καθαρισμό της περιοχής, οι οποίες δίνονται πριν από την έξοδο από το μαιευτήριο. Συνοπτικά χρειάζεται η περιοχή να καθαρίζεται απαλά με ζεστό νερό και να στεγνώνεται πολύ καλά, ιδιαίτερα μετά τη χρήση της τουαλέτας και την αλλαγή των ειδικών σερβιετών λοχείας. Το ευτύχημα είναι ότι η περιοχή του περινέου είναι πλούσια σε αιμοφόρα αγγεία και για αυτό το λόγο επουλώνεται πολύ γρηγορότερα από άλλα σημεία του σώματος.

Επιπλέον, την επούλωση μπορεί να βοηθήσει η ξεκούραση σε ξαπλωτή θέση ανάσκελα ή στο πλάι. Όταν χρειάζεται η καθιστή θέση, προτείνεται να χρησιμοποιείται ένα μικρό μαξιλάρι ή μια μικρή τυλιγμένη πετσέτα κάτω από κάθε γλουτό, ώστε να μην πιέζεται η περιοχή. Τέλος, συστήνεται η εφαρμογή πάγου τυλιγμένου σε πετσέτα στην περιοχή για λίγα λεπτά.

Διάβασε περισσότερα για την περινεοτομή και τη ρήξη περινέου

 

Συμβουλές για τη χρήση της τουαλέτας

Μετά από την ένταση του φυσιολογικού τοκετού, πολλές γυναίκες φοβούνται να χρησιμοποιήσουν την τουαλέτα. Αυτό προκύπτει αφενός επειδή κατά κανόνα υπάρχει δυσκοιλιότητα τις πρώτες μέρες και παράλληλα μπορεί να μην επανέλθει αμέσως η αίσθηση της ανάγκης για ούρηση, και αφετέρου επειδή μπορεί να υπάρχουν ράμματα. Έτσι δημιουργείται αβεβαιότητα για το αν και κατά πόσο μπορούν να σφιχτούν, πώς θα καθαριστούν σωστά μετά κλπ. Στην περίπτωση της αφόδευσης, μια οδηγία που μπορεί να βοηθήσει είναι να κρατούν μια γάζα ή μια σερβιέτα λοχείας πάνω από τα ράμματα, ασκώντας ελάχιστη πίεση, ώστε να νιώθουν μεγαλύτερη σταθερότητα και σιγουριά.

Κατά την περίοδο της ανάρρωσης και λόγω της χαλάρωσης των μυών της λεκάνης και του περινέου, είναι αρκετά σύνηθες να υπάρχει μια ελαφριά ακράτεια σε ξαφνικές κινήσεις, βήξιμο ή γέλιο. Αυτό βελτιώνεται σταδιακά ξεκινώντας ασκήσεις ενδυνάμωσης του πυελικού εδάφους που μπορεί να δώσει ο γυναικολόγος.

 

Έναρξη της περιόδου και πιθανότητες εγκυμοσύνης

Μετά από μια εγκυμοσύνη, η περίοδος συνήθως επανέρχεται στις 5-6 εβδομάδες μετά τον τοκετό, ενώ μπορεί να καθυστερήσει αν η μητέρα κάνει αποκλειστικό θηλασμό. Πρακτικά, είναι πιθανή μια εγκυμοσύνη ήδη από την 3η εβδομάδα μετά τον τοκετό, αφού ο κύκλος της περιόδου επανέρχεται στα φυσιολογικά. Κατά κανόνα συστήνεται η αποφυγή των σεξουαλικών επαφών το λιγότερο μέχρι τις 6 εβδομάδες, ίσως και περισσότερο, ανάλογα με το αν υπάρχουν ράμματα και πως προχωράει η επούλωσή τους.

 


anarrosi_kaisariki-800x600.jpg

 

Η περίοδος της ανάρρωσης από έναν τοκετό ονομάζεται λοχεία, ενώ σύμφωνα με την πιο σύγχρονη ιατρική γνώση, το πρώτο τρίμηνο μετά τον τοκετό ονομάζεται 4ο τρίμηνο της εγκυμοσύνης.

Για τις γυναίκες που γεννούν με καισαρική ή ήπια καισαρική, η ανάρρωση από αυτόν περιλαμβάνει 3 στάδια, κατά τα οποία βιώνουν διάφορες σωματικές δυσκολίες όπως η αιμορραγία (λόχια), η ανάρρωση από το χειρουργείο και η φροντίδα της καισαρικής τομής και η γενικότερη επαναφορά του σώματός τους στην προηγούμενη του κατάσταση, ενώ παράλληλα φροντίζουν ένα μικροσκοπικό πλασματάκι που χρειάζεται την προσοχή τους 24ώρες το 24ωρο.

Τι πρέπει να περιμένει μια νέα μητέρα κατά την ανάρρωσή της από τοκετό με καισαρική; Ενημερωθείτε συνοπτικά, διαβάζοντας παρακάτω:

 

Στάδια ανάρρωσης από τον τοκετό

Οι επαγγελματίες υγείας κατηγοριοποιούν την ανάρρωση από τοκετό σε 3 στάδια:

  1. Το πρώτο στάδιο (acute phase) αφορά το πρώτο 24ωρο μετά τον τοκετό. Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό χρονικό όριο, μέσα στο οποίο οι λεχώνες παρακολουθούνται στενά από το ιατρικό προσωπικό του μαιευτηρίου, καθώς υπάρχει πιθανότητα να εμφανιστεί κάποια επείγουσα ιατρική κατάσταση, όπως η προεκλαμψία, αιμορραγία, θρόμβωση, κ.ά.
  2. Το δεύτερο στάδιο (subacute phase) ξεκινάει από το πρώτο 24ώρο μετά τον τοκετό και διαρκεί μέχρι την 6η εβδομάδα. Σε αυτό το στάδιο, το σώμα έχει ξεκινήσει τη διαδικασία επαναφοράς του, ωστόσο χρειάζεται ακόμα πολλή προσοχή.  Η επάνοδος στην καθημερινή ρουτίνα πρέπει να γίνεται σταδιακά, τηρώντας τις οδηγίες του ιατρικού προσωπικού, όσον αφορά την προσωπική υγιεινή, τη φροντίδα της τομής, κλπ. Η επιλόχειος κατάθλιψη μπορεί να εμφανιστεί σε αυτό το στάδιο.
  3. Το τρίτο στάδιο (delayed phase) ξεκινάει από τις 6 εβδομάδες και διαρκεί μέχρι και τους 6 μήνες μετά τον τοκετό. Αυτό είναι το χρονικό διάστημα όπου γίνονται εμφανείς οι σωματικές αλλαγές, καθώς το σώμα σταδιακά επιστρέφει στην πρότερή του κατάσταση.

 

Νοσηλεία στο μαιευτήριο

Μετά τον τοκετό με καισαρική, συνήθως η διάρκεια παραμονής στο μαιευτήριο είναι 2 – 4 ημέρες, ανάλογα με την κατάσταση της υγείας της μητέρας. Κατά τη διάρκεια της παραμονής γίνεται φροντίδα της τομής και δίνεται φαρμακευτική αγωγή για τη μείωση του πόνου. Το προσωπικό του μαιευτηρίου ενθαρρύνει τη μητέρα να αρχίσει να περπατάει και να φροντίζει τις ανάγκες του μωρού της, συμπεριλαμβανομένου και του θηλασμού, αν το επιθυμεί.

 

Αιμορραγία και κολπικές εκκρίσεις (λόχια)

Μετά τη γέννηση του μωρού της, κάθε γυναίκα βιώνει τα λόχια, δηλαδή τη φυσιολογική αιμορραγία μετά τον τοκετό, η οποία είναι η διαδικασία με την οποία ο οργανισμός αποβάλλει όλα τα εναπομείναντα υγρά. Η αιμορραγία της λοχείας είναι εκτεταμένη τις πρώτες 3 με 10 ημέρες και θυμίζει μια πολύ έντονη περίοδο. Με το πέρασμα των ημερών η ποσότητα σιγά σιγά μειώνεται και το χρώμα των κολπικών εκκρίσεων αλλάζει από βαθύ κόκκινο σε ανοιχτό κόκκινο και έπειτα σε ροζ, καφέ ή ανοιχτό κίτρινο. Ωστόσο, μπορεί να διαρκέσει μέχρι και 6 εβδομάδες.

Είναι φυσιολογικό η αιμορραγία να είναι πιο έντονη ή και να υπάρχουν πόνοι περιόδου όταν υπάρχει σωματική δραστηριότητα ή κατά το θηλασμό, αφού ο θηλασμός βοηθάει τη μήτρα να συσπάται, επιστρέφοντας σιγά σιγά στο αρχικό της μέγεθος. Για τα λόχια υπάρχουν στην αγορά ειδικές σερβιέτες λοχείας, οι οποίες έχουν μεγαλύτερη απορροφητικότητα.

 

Φροντίδα της τομής

Στην καισαρική, η τομή γίνεται στην περιοχή κάτω από την αρχή του εσώρουχου και είναι μια οριζόντια γραμμή μήκους 10-20 εκατοστών. Πριν από την έξοδο από το μαιευτήριο, το ιατρικό προσωπικό δίνει οδηγίες για τη φροντίδα και τον καθαρισμό της καισαρικής τομής. Αυτές οι οδηγίες συνήθως περιλαμβάνουν την προστασία της τομής από υγρά, τον ήπιο καθαρισμό και φροντίδα της, τη χρήση φαρδιών, άνετων και βαμβακερών ρούχων και εσωρούχων και την ενημέρωση για σημάδια που μπορεί να σημαίνουν ότι έχει μολυνθεί.

Τα ράμματα συνήθως απορροφώνται μέσα σε λίγες μέρες, ενώ η επούλωση της τομής επιτυγχάνεται περίπου στις 12 εβδομάδες. Για μερικούς μήνες η τομή έχει κοκκινωπό χρώμα (ή είναι πιο σκουρόχρωμη ή λευκή, αν πρόκειται για πιο μελαμψό δέρμα) και γι αυτό το λόγο είναι και πιο εμφανής. Όσο περνάει ο καιρός και με την κατάλληλη φροντίδα και προσοχή, το χρώμα της εξασθενεί και συχνά καλύπτεται από τρίχες.

 

Συμβουλές για τη χρήση της τουαλέτας

Μετά από τοκετό με καισαρική και την απομάκρυνση του καθετήρα, πολλές γυναίκες φοβούνται να χρησιμοποιήσουν την τουαλέτα. Αυτό προκύπτει αφενός επειδή κατά κανόνα υπάρχει δυσκοιλιότητα τις πρώτες μέρες και παράλληλα μπορεί να μην επανέλθει αμέσως η αίσθηση της ανάγκης για ούρηση, και αφετέρου επειδή μπορεί να υπάρχουν ράμματα. Έτσι δημιουργείται αβεβαιότητα για το αν και κατά πόσο μπορούν να σφιχτούν, πώς θα καθαριστούν σωστά μετά κλπ, δεδομένης και της δυσκολίας στην κίνηση λόγω της τομής. Στην περίπτωση της αφόδευσης, μια οδηγία μπορεί να βοηθήσει είναι να τοποθετούν ένα σκαμπό ή ένα κουτί κάτω από τα πόδια, όταν κάθονται στη λεκάνη, ώστε να ανέβουν τα γόνατα πάνω από το ύψος της λεκάνης και να κρατήσουν ίσια την πλάτη. Αυτή η στάση βοηθά να χαλαρώσει ο εντερικός σωλήνας.

Κατά την περίοδο της ανάρρωσης και λόγω της χαλάρωσης των μυών της λεκάνης και του περινέου, είναι αρκετά σύνηθες να υπάρχει μια ελαφριά ακράτεια σε ξαφνικές κινήσεις, βήξιμο ή γέλιο. Αυτό βελτιώνεται σταδιακά ξεκινώντας ασκήσεις ενδυνάμωσης του πυελικού εδάφους που μπορεί να δώσει ο γυναικολόγος.

 

Έναρξη της περιόδου και πιθανότητες εγκυμοσύνης

Μετά από μια εγκυμοσύνη, η περίοδος συνήθως επανέρχεται στις 5-6 εβδομάδες μετά τον τοκετό, ενώ μπορεί να καθυστερήσει αν η μητέρα κάνει αποκλειστικό θηλασμό. Πρακτικά, είναι πιθανή μια εγκυμοσύνη ήδη από την 3η εβδομάδα μετά τον τοκετό, αφού ο κύκλος της περιόδου επανέρχεται στα φυσιολογικά. Κατά κανόνα συστήνεται η αποφυγή των σεξουαλικών επαφών το λιγότερο μέχρι τις 6 εβδομάδες, ίσως και περισσότερο, ανάλογα με το αν υπάρχουν ράμματα και πως προχωράει η επούλωσή τους.

 


egkimosini_endomitriosi-800x600.jpg

 

Αν έχεις διαβάσει έγκυρα άρθρα για την ενδομητρίωση, ή αν πάσχεις από αυτή, σίγουρα θα έχεις ακούσει ότι η επηρεάζει τη γυναικεία γονιμότητα. Και πράγματι, η ενδομητρίωση πέρα από τα πολύ έντονα συμπτώματα και τον πόνο που δημιουργεί στις πάσχουσες, δημιουργεί εμπόδια στο δρόμο προς μια εγκυμοσύνη. Παράλληλα, παρόλο που είναι δυνατό μια γυναίκα με ενδομητρίωση να μείνει έγκυος και να γεννήσει με ασφάλεια, η ενδομητρίωση μπορεί δυνητικά να αυξήσει τον κίνδυνο προβλημάτων στην εγκυμοσύνη.

 

Πώς επηρεάζει η ενδομητρίωση τη γονιμότητα; 

Η γενεσιουργός αιτία της ενδομητρίωσης είναι το γεγονός ότι ιστός, παρόμοιος με αυτόν του ενδομήτριου, που βρίσκεται στο εσωτερικό τοίχωμα της μήτρας και διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στον κύκλο της περιόδου, μπορεί να αναπτυχθεί σε άλλα σημεία των αναπαραγωγικών οργάνων ή και σε άλλα όργανα.

Από πρακτικής άποψης, αν αναπτυχθεί ιστός ενδομητρίωσης μέσα στις ωοθήκες ή τις σάλπιγγες, εμποδίζει τη διαδρομή του ωαρίου ή την εμφύτευση του, αφού έχει γονιμοποιηθεί. Υπάρχει και το ενδεχόμενο οι ιστοί της ενδομητρίωσης να έχουν μεγαλώσει και αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό που να έχουν δημιουργήσει βλάβες στα αναπαραγωγικά όργανα. Επιπλέον, οι ορμονικές διαφορές και η φλεγμονές που υπάρχουν μπορεί να δημιουργούν ένα εχθρικό περιβάλλον. Αυτό το περιβάλλον δεν επιτρέπει στο σπέρμα να επιβιώσει, στο ωάριο να γονιμοποιηθεί ή στο έμβρυο να μεγαλώσει σωστά.

 

Μπορώ να μείνω έγκυος αν έχω ενδομητρίωση;

Η ύπαρξη ενδομητρίωσης σίγουρα δε σημαίνει ότι η πάσχουσα δε μπορεί να μείνει έγκυος. Μπορεί, όμως, να σημαίνει ότι μπορεί να χρειαστεί περισσότερος χρόνος ή να είναι δυσκολότερο να επιτευχθεί μια εγκυμοσύνη με φυσιολογικό τρόπο. Αντίστοιχα, κάποιες γυναίκες μπορεί να χρειαστεί να χρησιμοποιήσουν τεχνικές και μέσα της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και εξωσωματικής γονιμοποίησης, ώστε να πετύχουν το σκοπό τους, αν υπάρχουν εμπόδια για τη φυσιολογική σύλληψη. Σε αυτή την περίπτωση μπορεί να χρησιμοποιηθούν τεχνικές όπως κατάψυξη ωαρίων, ενδομήτρια σπερματέγχυση (IUI), εξωσωματική γονιμοποίηση (IVF), μίνι εξωσωματική γονιμοποίηση (Mini IVF) και ετερόλογη γονιμοποίηση με δωρεά ωαρίων ή σπέρματος.

 

Τι πρέπει να γνωρίζω ως έγκυος με ενδομητρίωση;

Μια έγκυος με ενδομητρίωση, ανάλογα βέβαια με τα κλινικά ευρήματα της ενδομητρίωσης και τη γενικότερη κατάσταση της υγείας της έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να βιώσει προβλήματα ή επιπλοκές στην εγκυμοσύνη ή τον τοκετό. Σε κάποιες σοβαρές περιπτώσεις ενδομητρίωσης η εγκυμοσύνη μπορεί να χαρακτηριστεί ως κύηση υψηλού κινδύνου.

Μια έγκυος με ενδομητρίωση έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να βιώσει:

 

Θεραπείες ενδομητρίωσης και εγκυμοσύνη: Μπορούν να συνδυαστούν;

Η θεραπευτική αγωγή για την ενδομητρίωση συνήθως περιλαμβάνει λήψη φαρμακευτικής αγωγής (ορμονική θεραπεία) και χειρουργική αφαίρεση του ιστού. Καμία από τις δυο θεραπείες δε συνίστανται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Επιπλέον, η φαρμακευτική αγωγή για την ενδομητρίωση που σχετίζεται με τη ρύθμιση της περιόδου όπως τα αντισυλληπτικά χάπια, μπορεί να δυσκολέψει περαιτέρω τη σύλληψη. Συνεπώς, αν υπάρχει πρόθεση τεκνοποίησης χρειάζεται να διακοπεί.

Πριν από τη σύλληψη, ωστόσο, υπάρχει μέριμνα που μπορεί να ληφθεί για την ενίσχυση της γονιμότητας και την αύξηση των πιθανοτήτων σύλληψης πριν το ζευγάρι ξεκινήσει να έχει ελεύθερες επαφές. Ένας εξειδικευμένος γυναικολόγος στην ενδομητρίωση μπορεί να προτείνει την χειρουργική αφαίρεση με λαπαροσκόπηση ή με ρομποτική χειρουργική. Με αυτές τις τεχνικές, η ανάρρωση είναι ταχύτερη, ενώ υπάρχει πολύ μειωμένη πιθανότητα πυελικών συμφύσεων που μπορεί να επιδεινώσουν τη γονιμότητα. Επιπλέον, μπορεί να προτείνει ένα ολιστικό πλάνο θεραπείας της ενδομητρίωσης και να συνταγογραφήσει συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή για τη βελτίωση της γονιμότητας. Σε αυτή την περίπτωση η γυναίκα και το ζευγάρι πρέπει να είναι προετοιμασμένοι ότι πρέπει να δώσουν χρόνο και να έχουν υπομονή, ώστε η διαδικασία της ανάρρωσης να έχει ολοκληρωθεί πριν ξεκινήσουν να έχουν ελεύθερες επαφές ή να προχωρήσουν σε τεχνικές υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.

 

Επηρεάζει η εγκυμοσύνη τα συμπτώματα της ενδομητρίωσης;

Δεν υπάρχουν επαρκή αξιόπιστα στοιχεία από έρευνες, ώστε να μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως και σε ποιο βαθμό επηρεάζει η εγκυμοσύνη τα συμπτώματα της ενδομητρίωσης. Κάποιες γυναίκες βιώνουν μείωση της έντασης των συμπτωμάτων και του πόνου, ακόμα και σμίκρυνση των ιστών της ενδομητρίωσης, εξαιτίας της αύξησης των επιπέδων της προγεστερόνης στον οργανισμό. Άλλες γυναίκες δεν αναγνωρίζουν καμία ουσιαστική διαφορά στα συμπτώματα, ενώ κάποιες βιώνουν επιδείνωση των συμπτωμάτων, εξαιτίας της διόγκωσης της μήτρας, η οποία συμπαρασύρει περιβάλλοντες ενδομητρικούς ιστούς, όσο προχωράει η εγκυμοσύνη.

Η αλήθεια είναι ότι κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Το τι θα συμβεί εξαρτάται από τις θέσεις που υπάρχει ιστός ενδομητρίωσης και την έκταση που αυτός καταλαμβάνει, τη φυσιολογική παραγωγή ορμονών στην εγκυμοσύνη και τον τρόπο με τον οποίο ανταποκρίνεται το σώμα σε όλες αυτές τις αλλαγές.

 

Συμπερασματικά, η επίτευξη μιας υγιούς εγκυμοσύνης και η απόκτηση ενός υγιούς μωρού είναι δυνατή και συμβαίνει συχνά. Μολαταύτα, κάθε εγκυμοσύνη είναι διαφορετική και εξαρτάται  από τη θέση και την έκταση της ενδομητρίωσης, την ένταση των συμπτωμάτων και τη γενικότερη κατάσταση της υγείας της μέλλουσας μητέρας, συμπεριλαμβανομένης και της ψυχολογικής κατάστασης. Ανάλογα με αυτά, μπορεί να απαιτείται στενότερη και συχνότερη παρακολούθηση και διαγνωστικές εξετάσεις καθόλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή και συγκεκριμένες οδηγίες από τον γιατρό.

 


ypogonimotita_sexualikes_dysleitourgies-800x600.jpg

 

Συζητώντας για την υπογονιμότητα και τους παράγοντες που την προκαλούν ή συμβάλλουν σε αυτήν, σε άνδρες και γυναίκες, είναι συχνό φαινόμενο να υποτιμάται η σημαντικότητα του σεξ. Η υγιής σεξουαλική υγεία του ατόμου και η σεξουαλική ευημερία ενός ζευγαριού διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στη γονιμότητα και την τεκνοποίηση.

Η σεξουαλική υγεία δεν είναι μόνο η προφύλαξη από μια εγκυμοσύνη ή τα ΣΜΝ. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ορίζει τη σεξουαλική υγεία ως μια κατάσταση που περιλαμβάνει:

  • Σωματική, συναισθηματική, διανοητική και κοινωνική ευημερία, σε σχέση με τη σεξουαλικότητα.
  • Θετική προσέγγιση στη σεξουαλικότητα και τις σεξουαλικές σχέσεις, η οποία να διακατέχεται από σεβασμό.
  • Σεξουαλικές εμπειρίες που εμπεριέχουν ασφάλεια και ευχαρίστηση.
  • Εκπλήρωση των σεξουαλικών δικαιωμάτων όλων των εμπλεκόμενων ατόμων με σεβασμό και προστασία.

Επιπλέον, η σεξουαλική υγεία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την απουσία παθήσεων, διαταραχών και δυσλειτουργιών που επηρεάζουν τον φυσικό κύκλο της σεξουαλικής αντίδρασης. Από τη διέγερση μέσω σωματικών και ψυχολογικών ερεθισμάτων, στην αύξηση της σεξουαλικής έντασης, την κορύφωση και τον οργασμό, μέχρι και την επαναφορά σε κατάσταση ηρεμίας, η διαδικασία της σεξουαλικής επαφής πρέπει να λειτουργεί ομαλά.

 

Τι είναι οι σεξουαλικές δυσλειτουργίες;

Οι διαταραχές που επηρεάζουν τη σεξουαλική επιθυμία διέγερση και απόκριση, την επίτευξη του οργασμού, που προκαλούν πόνο κατά τη διάρκεια του σεξ και στερούν την ευχαρίστηση ονομάζονται σεξουαλικές δυσλειτουργίες. Οι σεξουαλικές δυσλειτουργίες επηρεάζουν εξίσου άνδρες και γυναίκες.

Τα αίτια των σεξουαλικών δυσλειτουργιών μπορεί να είναι οργανικά, δηλαδή να προέρχονται από κάποια πάθηση, γενετική ανωμαλία, λοίμωξη ή ορμονική διαταραχή. Μπορούν επίσης να είναι ψυχογενή/ψυχοκοινωνικά, δηλαδή να σχετίζονται με την ψυχική υγεία του ατόμου, την κατάθλιψη, το στρες, παλαιότερες τραυματικές εμπειρίες, προβλήματα στη σχέση με τον/την σύντροφο, όπως επίσης με το άγχος σεξουαλικής απόδοσης, την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση του ατόμου. Επιπλέον, μια σεξουαλική δυσλειτουργία μπορεί να σχετίζεται με τη λήψη φαρμακευτικής αγωγής (όπως τα αντικαταθλιπτικά), τη χρήση αλκοόλ και ναρκωτικών, με χρόνιες παθήσεις (διαβήτης, καρδιαγγειακά και αναπνευστικά νοσήματα, καρκίνος), νευρολογικές παθήσεις, την εμμηνόπαυση, την εγκυμοσύνη, τον τοκετό, τη λοχεία και το θηλασμό.

 

Σεξουαλικές δυσλειτουργίες στους άνδρες

Στους άνδρες η πιο συνηθισμένη σεξουαλική δυσλειτουργία είναι η στυτική δυσλειτουργία, δηλαδή η αδυναμία επίτευξης και διατήρησης στύσης επαρκής για ολοκληρωμένη και επαρκή σεξουαλική επαφή. Εξίσου συχνές είναι η πρόωρη εκσπερμάτιση, η καθυστερημένη εκσπερμάτιση και παθήσεις που επηρεάζουν την μορφολογία του πέους, όπως η Νόσος Peyronie (μη φυσιολογική κάμψη ή και στροφή του πέους κατά τη διάρκεια της στύσης).

 

Σεξουαλικές δυσλειτουργίες στις γυναίκες

Στις γυναίκες οι πιο συνηθισμένες σεξουαλικές διαταραχές αφορούν την έλλειψη σεξουαλικής επιθυμίας, τη δυσκολία ή αδυναμία επίτευξης οργασμού και την δυσκολία στη διείσδυση, κυρίως λόγω κολπικής ξηρότητας ή και πόνου κατά τη διάρκεια του σεξ (δυσπαρευνία). Η δυσπαρευνία μπορεί να προέρχεται από παθήσεις όπως η βουλβοδυνία, η ενδομητρίωση, τα ινομυώματα, η αδενομύωση και η φλεγμονώδης νόσος της πυέλου.

 

Πώς οι σεξουαλικές δυσλειτουργίες επηρεάζουν τη γονιμότητα ενός ζευγαριού;

Οι σεξουαλικές δυσλειτουργίες επιδρούν με δύο τρόπους στη γονιμότητα ενός ζευγαριού: άμεσα και έμμεσα. Η άμεσες επιδράσεις αφορούν τους οργανικούς ή ψυχολογικούς παράγοντες που δεν επιτρέπουν πρακτικά στο ζευγάρι να πραγματοποιήσει μια ολοκληρωμένη σεξουαλική επαφή, συνεπώς δεν μπορεί να τεκνοποιήσει.

Οι έμμεσες επιδράσεις σχετίζονται κυρίως με ψυχολογικούς παράγοντες.  Όταν ένα ζευγάρι έχει αποφασίσει να έχει ελεύθερες επαφές με στόχο την τεκνοποίηση και όσο περισσότερο αυτή δεν επιτυγχάνεται, τότε αρχίζει να αφαιρείται η χαρά, η ευχαρίστηση και ο αυθορμητισμός από τη διαδικασία. Ως αποτέλεσμα, σε μερικές περιπτώσεις, εμφανίζονται εκ των υστέρων σεξουαλικές δυσλειτουργίες που προέρχονται από την ψυχολογική πίεση που νιώθει το ζευγάρι. Αυτό το φαινόμενο εμφανίζεται πιο έντονα και σε ζευγάρια που ένας σύντροφος ή και οι δύο έχουν διαγνωστεί με κάποιο παράγοντα υπογονιμότητας, για τον οποίο λαμβάνουν θεραπεία. Πολλές φορές μια διάγνωση υπογονιμότητας εντείνει την ψυχολογική πίεση που νιώθει το άτομο και επιδρά άμεσα στην αίσθηση της αξίας του, ενώ η κοινωνική πίεση που μπορεί να βιώνει, προσθέτει ακόμα μεγαλύτερο βάρος στην συνθήκη με αποτέλεσμα την εμφάνιση σεξουαλικών δυσλειτουργιών.

 

Ποιες θεραπείες υπάρχουν για τις σεξουαλικές δυσλειτουργίες;

Οι σεξουαλικές δυσλειτουργίες μπορεί να προέρχονται από ένα πλήθος διαφορετικών παραγόντων, οργανικών ή ψυχοκοινωνικών, όπως αναφέρθηκε παραπάνω. Κατά συνέπεια η θεραπεία εξαρτάται από το αίτιο ή τα αίτια που τις προκαλούν. Συνοπτικά, η θεραπεία για σεξουαλικές δυσλειτουργίες σε άνδρες και γυναίκες μπορεί να περιλαμβάνει ένα ή περισσότερα από τα παρακάτω:

  • Φαρμακευτική αγωγή ή ορμονοθεραπεία
  • Χειρουργική επέμβαση
  • Συνεδρίες ψυχοθεραπείας ατομικές ή ως ζευγάρι
  • Συνεδρίες εστιασμένες στην σεξουαλική θεραπεία (sex therapy)
  • Συμβουλευτική σχετικά με την υπογονιμότητα

Οι σεξουαλικές δυσλειτουργίες συχνά υποτιμώνται ως παράγοντες που μπορεί να συμβάλλουν ή να προκαλούν εξ ολοκλήρου την υπογονιμότητα. Αυτό συμβαίνει επειδή αφενός τα ζευγάρια που επισκέπτονται ειδικούς για την υπογονιμότητα ντρέπονται να συζητήσουν αυτό το πρόβλημα και αφετέρου οι ιατροί, έχοντας να διερευνήσουν ένα πλήθος αιτιών, πολλές φορές δεν εστιάζουν στις σεξουαλικές δυσλειτουργίες. Η σεξουαλική υγεία είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμα, ανεξαρτήτως της τεκνοποίησης, γι αυτό χρειάζεται αν έχετε κάποιο πρόβλημα σεξουαλικής δυσλειτουργίας να επισκεφτείτε έναν ειδικό ιατρό στον οποίο να μιλήσετε ανοιχτά και με ειλικρίνεια.

 


test_egkimosinis-800x600.jpg

 

Τα τεστ εγκυμοσύνης αποτελούν τον πιο εύκολο και άμεσο τρόπο να μάθει μια γυναίκα αν είναι έγκυος. Υπάρχουν δύο είδη τεστ εγκυμοσύνης: τα τεστ που υπάρχουν στα φαρμακεία, τα οποία είναι τεστ ούρων που οι γυναίκες μπορούν να κάνουν στο σπίτι τους ή σε κάποιο άλλο ασφαλές μέρος και τα αιματολογικά τεστ που γίνονται αποκλειστικά σε γυναικολογικά ιατρεία ή σε κέντρα εργαστηριακών εξετάσεων.

Παρακάτω απαντώ στις 5 συχνότερες ερωτήσεις σε σχέση με τα φαρμακευτικά τεστ εγκυμοσύνης (ούρων):

 

1. Πώς λειτουργούν τα τεστ εγκυμοσύνης;

Τα τεστ εγκυμοσύνης αναπτύχθηκαν ως εξετάσεις που ανιχνεύουν την ύπαρξη και την ποσότητα της ορμόνης της ανθρώπινης χοριακής γοναδοτροπίνης (hCG), πιο συγκεκριμένα της β-χοριακής γοναδοτροπίνης(β-hCG).

H β-χοριακή, όπως την αποκαλούμε εν συντομία, είναι μια ορμόνη η οποία αρχίζει να απελευθερώνεται στον οργανισμό κατά την εγκυμοσύνη. Το σώμα αρχίζει να παράγει την ορμόνη συνήθως ταυτόχρονα με την εμφύτευση του γονιμοποιημένου ωαρίου, περίπου 10 ημέρες μετά τη σύλληψη. Μπορεί ωστόσο η ορμόνη να υπάρχει στον οργανισμό και νωρίτερα, όμως σε τόσο μικρή ποσότητα που δεν ανιχνεύεται από το τεστ.

Τα τεστ εγκυμοσύνης που υπάρχουν στα φαρμακεία ανιχνεύουν την β-χοριακή μέσω των ούρων. Τρόπος διεξαγωγής του τεστ μπορεί να διαφέρει αμυδρά από εταιρεία σε εταιρεία και χρειάζεται πάντα να ακολουθούνται επακριβώς οι οδηγίες. Συνήθως, η διαδικασία περιλαμβάνει είτε την συλλογή των ούρων σε έναν ουροσυλλέκτη/δοχείο και τη βύθιση του ειδικού στικ σε αυτό, είτε την ούρηση κατευθείαν πάνω στο στικ (κρατώντας το άκρο απευθείας στη ροή των ούρων για 5 δευτερόλεπτα). Τα ούρα δεν απαιτείται να ληφθούν συγκεκριμένη ώρα της ημέρας. Τα αποτελέσματα του τεστ εμφανίζονται πάνω σε αυτό είτε μέσω ενός συμβόλου (του συν ή του πλην, 1 ή 2 γραμμών, κ.α), μόλις περάσει ο απαιτούμενος χρόνος, δηλαδή λίγα λεπτά. Τα τεστ εγκυμοσύνης του φαρμακείου έχουν το πλεονέκτημα ότι είναι άμεσα διαθέσιμα από τα φαρμακεία και μπορούν να γίνουν με ηρεμία από την άνεση του σπιτιού. 

 

2. Πότε να κάνω τεστ εγκυμοσύνης;

Συνήθως ένα τεστ εγκυμοσύνης μπορεί να γίνει από την πρώτη μέρα της καθυστέρησης της περιόδου ή ιδανικά 1 εβδομάδα μετά την πρώτη μέρα καθυστέρησης. Εναλλακτικά, αν ο κύκλος δεν είναι σταθερός προτείνεται τουλάχιστον 21 μέρες μετά τη σεξουαλική επαφή.

Οι λόγοι για τους οποίους μπορεί να θέλει μια γυναίκα να κάνει τεστ είναι:

  • Έχει καθυστέρηση
  • Έχει συμπτώματα που θα μπορούσαν να οφείλονται σε εγκυμοσύνη όπως πόνος και πρήξιμο στο στήθος, πόνους περιόδου, ναυτία, συχνοουρία ή εμετό
  • Είχε ελεύθερη σεξουαλική επαφή
  • Είχε σεξουαλική επαφή κατά την οποία απέτυχε η μέθοδος αντισύλληψης (πχ. έσπασε το προφυλακτικό, δεν είχε λάβει το αντισυλληπτικό χάπι εκείνη την ημέρα, κ.ά.)
  • Έχει συχνές σεξουαλικές επαφές με τον σύντροφο, επειδή επιθυμούν να τεκνοποιήσουν
  • Έχει υποβληθεί σε εξωσωματική γονιμοποίηση
  • Για προληπτικούς λόγους, για τη διενέργεια άλλων εξετάσεων ή επεμβάσεων

 

3. Πότε υπάρχει πιθανότητα ένα τεστ εγκυμοσύνης να μη βγάλει σωστό αποτέλεσμα;

Τα φαρμακευτικά τεστ εγκυμοσύνης είναι αξιόπιστα κατά 99% σχεδόν, αν έχουν γίνει σωστά ακολουθώντας κατά γράμμα τις οδηγίες. Ωστόσο, υπάρχει η πιθανότητα να εμφανίζουν λανθασμένο αποτέλεσμα αν δεν έχουν ακολουθηθεί σωστά οι οδηγίες, όπως για παράδειγμα αν δεν βυθιστεί το στικ στα ούρα στον απαιτούμενο χρόνο.

Σπανιότερα, υπάρχει η πιθανότητα να βγει λανθασμένο αποτέλεσμα εξαιτίας διαφόρων άλλων παραγόντων, όπως:

  • Το τεστ έγινε πολύ σύντομα μετά τη σεξουαλική επαφή.
  • Έχει υπάρξει πρόσφατα τοκετός, εξωμήτρια κύηση, αποβολή ή έκτρωση, συνεπώς υπάρχει ακόμα η ορμόνη στον οργανισμό.
  • Η γυναίκα λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή για θεραπεία γονιμότητας, η οποία επηρεάζει το αποτέλεσμα του τεστ.
  • Η γυναίκα πάσχει από κάποια γυναικολογική πάθηση όπως η αδενομύωση, η κύστη ωοθήκης ή κάποιο σπάνιο είδος καρκινώματος ή όγκου.

 

4. Πότε πρέπει να επισκεφτώ γυναικολόγο;

Είτε το φαρμακευτικό τεστ εγκυμοσύνης είναι θετικό, είτε είναι αρνητικό, αλλά υπάρχει ακόμα η υποψία εγκυμοσύνης, συνίσταται η επίσκεψη σε ένα γυναικολόγο. Η διενέργεια της αιματολογικής εξέτασης της β-χοριακής είναι το επόμενο σημαντικό βήμα, καθώς δίνει πιο αξιόπιστα αποτελέσματα και μπορεί να αποκαλύψει κατά προσέγγιση την εβδομάδα κύησης. 

 

5. Είναι αξιόπιστα τα τεστ εγκυμοσύνης με υλικά που έχουμε στο σπίτι;

Πριν από την ανάπτυξη των τεστ εγκυμοσύνης, οι άνθρωποι έψαχναν πάντοτε τρόπους να πάρουν απαντήσεις σε θέματα που τους απασχολούσαν, όπως για παράδειγμα το αν κάποια είναι έγκυος. Εξαιτίας αυτού είχαν αναπτύξει διάφορα εμπειρικά τεστ εγκυμοσύνης, όπου συνήθως αναμείγνυαν κάποιο εύκολα προσβάσιμο υλικό, όπως για παράδειγμα αλάτι ή ζάχαρη, με ούρα, κρίνοντας για την ύπαρξη εγκυμοσύνης από τη χημική αντίδραση που προκύπτει.

Ερευνητές έχουν μελετήσει την αποτελεσματικότητα αυτών των τεχνικών και για καμία από αυτές δεν έχει προκύψει ότι είναι σωστές και αξιόπιστες.

 


Κάντε το Επόμενο Βήμα για την Υγεία σας

Θα χαρούμε να σας υποδεχτούμε στο υπερσύγχρονο ιατρείο μας στην οδό Ηριδανού & να συζητήσουμε μαζί σας.

ΚΛΕΙΣΤΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ