Ηριδανού 12, Αθήνα, 11528info@kogeorgos.gr210 72391206949123589
   
ΚΛΕΙΣΤΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ
Blog

CLASSIC LIST

yperplasia_endomitriou-759x600.png

Υπερπλασία ενδομητρίου

Τι είναι υπερπλασία ενδομητρίου;

Η υπερπλασία ενδομητρίου εμφανίζεται όταν το εσωτερικό τοίχωμα της μήτρας, το ενδομήτριο, έχει υπερβολική ανάπτυξη και γίνεται υπερβολικά παχύ, γι αυτό και κάποιες φορές αναφέρεται ως πάχυνση ενδομητρίου. Η υπερπλασία ενδομητρίου είναι μια σπάνια πάθηση (επηρεάζει περίπου 133 στις 100.000 γυναίκες), η οποία παρόλο που δεν είναι καρκίνος, μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο για ανάπτυξη καρκίνου του ενδομητρίου.

 

Τι προκαλεί την υπερπλασία ενδομητρίου;

Το ενδομήτριο είναι φυσιολογικό να αλλάζει κατά τη διάρκεια του κύκλου, ανάλογα με τις αλλαγές των επιπέδων των οιστρογόνων. Τα οιστρογόνα είναι υπεύθυνα για την ανάπτυξη και την πάχυνση του ενδομητρίου, προετοιμάζοντας τη μήτρα για πιθανή εγκυμοσύνη. Μετά την ωορρηξία, αν δεν υπάρχει σύλληψη, τα επίπεδα των οιστρογόνων μειώνονται και τα επίπεδα της προγεστερόνης αυξάνονται. Τότε, γίνεται και η αποβολή του βλεννογόνου του ενδομητρίου, δηλαδή γίνεται η αιμορραγία της περιόδου. Αν, όμως, τα επίπεδα των οιστρογόνων και της προγεστερόνης δεν εξελίσσονται φυσιολογικά κατά τη διάρκεια του κύκλου, το ενδομήτριο μπορεί να αναπτυχθεί μη φυσιολογικά, καθώς αντί να απορριφθεί, συνεχίσει να αναπτύσσεται. Οι γυναίκες με υπερπλασία ενδομητρίου παράγουν ελάχιστη έως καθόλου προγεστερόνη, με αποτέλεσμα να μην αποβάλλεται το ενδομήτριο τοίχωμα, αλλά να συνεχίζει να αναπτύσσεται.

 

Ποια είναι τα είδη υπερπλασίας ενδομητρίου;

Τα είδη της υπερπλασίας ενδομητρίου χωρίζονται αναλόγως με τα είδη των αλλαγών που συμβαίνουν στα κύτταρα του τοιχώματος του ενδομητρίου:

  1. Υπερπλασία χωρίς ατυπία (καλοήθης υπερπλασία) : οι κυτταρικές αλλαγές που συμβαίνουν δεν είναι καρκινικές.
  2. Άτυπη υπερπλασία (κακοήθης υπερπλασία) : οι κυτταρικές αλλαγές μπορεί να είναι προκαρκινικές (δηλαδή έχουν πιθανότητα να εξελιχθούν σε καρκίνο) ή καρκινικές αλλοιώσεις.

 

Ποια είναι τα συμπτώματα της υπερπλασίας ενδομητρίου;

Τα συμπτώματα της υπερπλασίας ενδομητρίου είναι διαταραχές στην περίοδο, πιο συνηθισμένα αμηνόρροια (μη ύπαρξη περιόδου), έντονη αιμορραγία, κύκλος που διαρκεί λιγότερο από 21 ημέρες ή περίοδος που διαρκεί περισσότερες ημέρες από το συνηθισμένο.

 

Πως γίνεται διάγνωση της υπερπλασίας ενδομητρίου;

Καθώς τα γενικά συμπτώματα της υπερπλασίας ενδομητρίου είναι συμπτώματα «δείχνουν» πολλές άλλες γυναικολογικές παθήσεις, η διάγνωση μπορεί να γίνει μέσω διάφορων διαδικασιών όπως υπερηχογράφημα, υστεροσκόπηση και βιοψία ενδομητρίου.

 

Ποια είναι η θεραπεία για την υπερπλασία ενδομητρίου;

Στις περισσότερες περιπτώσεις, η θεραπεία για την υπερπλασία ενδομητρίου είναι η λήψη προγεστερόνης σε χάπι, μέσω ενέσεων ή ενδοκολπικά. Η χρονική διάρκεια της θεραπείας, όπως επίσης και η δοσολογίες εξαρτώνται από το είδος της υπερπλασίας, το ατομικό ιατρικο ιστορικό και την ηλικία της ασθενούς.

Αν η υπερπλασία δεν υποχωρήσει με την φαρμακευτική αγωγή ή αν υπάρχουν καρκινικά κύτταρα, μπορεί ο γιατρός να συστήσει υστερεκτομή.

 

Ποιοι παράγοντες σχετίζονται με την υπερπλασία του ενδομητρίου;

Οι παράγοντες οι οποίοι αυξάνουν τον κίνδυνο για την ανάπτυξη υπερπλασίας ενδομητρίου είναι:

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
kathisterisi_periodou-1-764x600.png

Καθυστέρηση περιόδου: Πού μπορεί να οφείλεται;

Η καθυστέρηση της περιόδου είναι συνήθως μια πηγή άγχους ως προς το τι μπορεί να σημαίνει. Ωστόσο, πολλές φορές δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, ενώ η εγκυμοσύνη είναι μόνο μια από τις πολλές αιτίες που μπορεί να την προκαλούν. Σε κάθε περίπτωση μια επίσκεψη σε γυναικολόγο για τη διερεύνηση του λόγου της καθυστέρησης είναι σημαντική.

Ποιες είναι οι  αιτίες που μπορεί να προκαλούν την καθυστέρηση της περιόδου;

 

Εγκυμοσύνη

Η εγκυμοσύνη είναι μια από τις συχνότερες αιτίες για την καθυστέρηση περιόδου. Η καθυστέρηση περιόδου σε αυτή την περίπτωση συνοδεύεται από άλλα συμπτώματα όπως πόνος και πρήξιμο στο στήθος, πόνος περιόδου, ναυτία, συχνοουρία ή εμετός.

Αν υπάρχει υποψία εγκυμοσύνης, συνίσταται  τεστ εγκυμοσύνης και επίσκεψη σε ένα γυναικολόγο.

 

Άγχος / Στρες

Το χρόνιο άγχος και το στρες γνωρίζουμε ήδη ότι μπορεί να επηρεάσει τόσο την παραγωγή των ορμονών, όσο και τη λειτουργία του υποθαλάμου, οποίος διαδραματίζει κύριο ρόλο στον συντονισμό του ενδοκρινικού συστήματος. Κατά συνέπεια, είναι πιθανό να επηρεάσει και όλη τη λειτουργία του κύκλου της περιόδου, προκαλώντας μεταξύ άλλων και καθυστέρηση περιόδου.

Στρες στον οργανισμό μπορεί να δημιουργηθεί τόσο λόγω συναισθήματος και προβλημάτων της καθημερινότητας, όσο και από καταστάσεις όπως μια ασθένεια, μια χειρουργική επέμβαση ή ένα τραυματικό γεγονός.

 

Απότομες και μεγάλες αλλαγές βάρους (Αδυνάτισμα – Παχυσαρκία – Χαμηλό σωματικό βάρος – Διατροφικές Διαταραχές)

Οι συχνές, απότομες ή μεγάλες αλλαγές στο βάρος αποτελούν πιθανές αιτίες για την καθυστέρηση περιόδου. Μια απότομη απώλεια βάρους από εξαντλητική δίαιτα ή μια μεγάλη αύξηση του βάρους και η παχυσαρκία μπορούν να οδηγήσουν σε καθυστέρηση της περιόδου. Και οι δυο περιπτώσεις μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά την παραγωγή των ορμονών (τα οιστρογόνα και την τεστοστερόνη), καθώς το σώμα προσπαθεί να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα.

Σε περίπτωση που επιθυμείτε να χάσετε βάρος, αυτό χρειάζεται πάντα να συμβαίνει αφού έχετε κάνει γενικές εξετάσεις για να δείτε την κατάσταση της υγείας σας και να προχωρήσετε με την καθοδήγηση εξειδικευμένων επαγγελματιών (διατροφολόγος, γυμναστής, κ.ά.).

Μάθε περισσότερα για τη σχέση της διατροφής με την περίοδο διαβάζοντας ΕΔΩ

 

Έναρξη της εμμηνόπαυσης

Η καθυστέρηση της περιόδου μπορεί να είναι μια πρώτη ένδειξη για την έναρξη της κλιμακτηρίου και της εμμηνόπαυσης. Η εμμηνόπαυση εμφανίζεται φυσιολογικά μεταξύ 45 και 55 ετών, (στην Ελλάδα η μέση ηλικία εµµηνόπαυσης είναι τα 51 έτη), αλλά περίπου 1 στις 100 γυναίκες μπορεί να βιώσει πρώιμη εμμηνόπαυση ή κλιμακτήριο, ακόμα και πριν τα 40 έτη (πρόωρη ωοθηκική ανεπάρκεια).

Μάθε περισσότερα για την εμμηνόπαυση διαβάζοντας τα άρθρα ΕΔΩ, ΕΔΩ και ΕΔΩ

 

Σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS)

Ένα από τα συνηθέστερα συμπτώματα του Συνδρόμου Πολυκυστικών Ωοθηκών είναι η διαταραχές στην περίοδο, συμπεριλαμβανομένης και της καθυστέρησης περιόδου. Η καθυστέρηση περιόδου μπορεί να συνοδεύεται από συμπτώματα όπως έντονη τριχοφυΐα στο πρόσωπο, το στήθος, την πλάτη ή τους γοφούς, υπογονιμότητα, επαναλαμβανόμενες αποβολές, (επαν)εμφάνιση ακμής, κ.ά. Ωστόσο για τη διάγνωσή της χρειάζεται να γίνουν συγκεκριμένες ιατρικές εξετάσεις.

Μάθε περισσότερα για το Σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS) διαβάζοντας ΕΔΩ.

 

Άλλες παθήσεις

Η καθυστέρηση της περιόδου μπορεί να εμφανιστεί ως σύμπτωμα σε κάποιες από τις παθήσεις της μήτρας, του ενδομητρίου και του τραχήλου. Πιο συγκεκριμένα, μπορεί να είναι ένδειξη φλεγμονώδους νόσου της πυέλου, καρκίνου του ενδομητρίου ή καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.

Η περίοδος, επίσης, μπορεί να σταματήσει και ως σύμπτωμα παθήσεων του θυρεοειδούς (οι οποίες επηρεάζουν την παραγωγή ορμονών), σακχαρώδους διαβήτη ή καρδιακών παθήσεων.

 

Φαρμακευτική αγωγή

Υπάρχουν φαρμακευτικά σκευάσματα τα οποία μπορούν να επηρεάσουν τον κύκλο της εμμήνου ρύσεως. Τέτοια σκευάσματα μπορεί να είναι τα αντισυλληπτικά χάπια, η επείγουσα αντισύλληψη, τα αντικαταθλιπτικά, αλλά και φάρμακα διάφορων παθήσεων. Γι αυτό και είναι πάντα σημαντικό να συζητάτε με τον γιατρό σας τις πιθανές παρενέργειες που μπορεί να έχει μια φαρμακευτική αγωγή.

 

Θηλασμός

Αν θηλάζετε, ο αποκλειστικός θηλασμός συνήθως εμποδίζει την επαναφορά της περιόδου μετά τον τοκετό. Η περίοδος συνήθως επανέρχεται φυσιολογικά 3η εβδομάδα μετά τον τοκετό, ή μπορεί να επανέλθει στις 5-6 εβδομάδες ή και αργότερα αν η μητέρα κάνει αποκλειστικό θηλασμό.

 

Πότε πρέπει να επισκεφτώ γιατρό;

Μια επίσκεψη σε γυναικολόγο για τη διερεύνηση του λόγου της καθυστέρησης είναι σημαντική, ακόμα και αν συμβαίνει πρώτη φορά. Συνίσταται η επίσκεψη σε γυναικολόγο αν:

  • Υπάρχει καθυστέρηση περιόδου 3 μήνες (συνεχόμενους ή μη)
  • Η περίοδος δεν έχει ξεκινήσει μέχρι την ηλικία των 16 χρονών
  • Αντιμετωπίζεις και άλλα συμπτώματα, όπως πυρετός, ναυτία ή εμετός, υπερβολικό πόνο περιόδου, απότομη αλλαγή βάρους, κόπωση, τριχοφυΐα στο πρόσωπο, κ.ά.)
  • Η αιμορραγία της περιόδου διαρκεί περισσότερο από 7 ημέρες

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
stigma_mesogeiakis_anaimias1-556x600.png

Στίγμα μεσογειακής αναιμίας

 

Η μεσογειακή αναιμία (διεθνώς γνωστή ως θαλασσαιμία), είναι μια κληρονομική διαταραχή του αίματος και αποτελεί μια από τις πιο συχνές κληρονομικές παθήσεις παγκοσμίως.

Στην Ελλάδα, εξαιτίας της γεωγραφικής της θέσης και της ιστορικής εξέλιξης του πληθυσμού, το ποσοστό των ανθρώπων που φέρουν το στίγμα μεσογειακής αναιμίας είναι υψηλότερο συγκριτικά με το μέσο όρο των χωρών, αγγίζοντας το 8-10%. Το στίγμα μεσογειακής αναιμίας είναι μια παράμετρος που ελέγχεται κατά τον προγεννητικό έλεγχο.

 

Τι είναι η μεσογειακή αναιμία;

Η μεσογειακή αναιμία είναι μια κληρονομική αιματολογική διαταραχή που οφείλεται σε μεταλλάξεις στα γονίδια που είναι υπεύθυνα για την παραγωγή της αιμοσφαιρίνης. Τα άτομα που πάσχουν από μεσογειακή αναιμία παράγουν λιγότερη αιμοσφαιρίνη, η οποία είναι υπεύθυνη για τη μεταφορά του οξυγόνου.

Υπάρχουν 2 είδη μεσογειακής αναιμίας, ανάλογα με το ποια αλυσίδα της αιμοσφαιρίνης επηρεάζεται: η α-θαλασσαιμία και η β-θαλασσαιμία. Στην Ελλάδα, η συχνότερη μορφή είναι η β-θαλασσαιμία. Η πάθηση χωρίζεται επίσης σε δύο κύριες κατηγορίες ανάλογα με τη σοβαρότητά της:

  1. Μείζονα Μεσογειακή Αναιμία (Νόσος του Cooley): Όταν το άτομο έχει κληρονομήσει δύο παθολογικά γονίδια (ένα από κάθε γονέα).
  2. Ετερόζυγη Μεσογειακή Αναιμία (Στίγμα): Όταν το άτομο έχει κληρονομήσει ένα παθολογικό και ένα φυσιολογικό γονίδιο.

 

Τι είναι το στίγμα μεσογειακής αναιμίας;

Όταν ένα άτομο έχει στίγμα μεσογειακής αναιμίας σημαίνει ότι αυτό το άτομο δεν πάσχει από μεσογειακή αναιμία, αλλά είναι φορέας της, δηλαδή κουβαλάει ένα από τα γονίδια που την προκαλούν. Δεν υπάρχει κάποια πιθανότητα να εμφανίσει μεσογειακή αναιμία. Ωστόσο, υπάρχει πιθανότητα να εμφανίσει ήπια αναιμία, δηλαδή η αιμοσφαιρίνη να είναι ελαφρώς μειωμένη συγκριτικά με τα φυσιολογικά επίπεδα και ότι τα ερυθρά αιμοσφαίρια να είναι λίγο μικρότερα σε μέγεθος.

Αυτό το γεγονός δε δημιουργεί προβλήματα στη λειτουργία του οργανισμού, καθώς αυτό το είδος αναιμίας διαφέρει από την αναιμία από έλλειψη σιδήρου. Ένα άτομο με στίγμα μεσογειακής αναιμίας δε χρειάζεται μεταγγίσεις ή ειδική φαρμακευτική αγωγή, ούτε χρειάζεται αλλαγές στη διατροφή, τη σωματική δραστηριότητα ή άλλες καθημερινές δραστηριότητες.

Στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της Μεσογείου όπως η Ιταλία και η Κύπρος, όπως επίσης και στην Ινδία, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές, τις χώρες της Μέσης ανατολής, την Κίνα και τη Νοτιοανατολική Ασία, το ποσοστό των ανθρώπων που φέρουν το στίγμα μεσογειακής αναιμίας είναι υψηλότερο.

 

Προγεννητικός έλεγχος και στίγμα μεσογειακής αναιμίας

Κάθε άτομο με στίγμα μεσογειακής αναιμίας έχει πιθανότητα μεταβιβάσει τα γονίδιο της στα παιδιά του. Γι αυτό και προτείνεται σε άτομα που έχουν οικογενειακό ιστορικό μεσογειακής αναιμίας ή στίγματος, αλλά και προληπτικά, εξέταση για το στίγμα πριν από τις προσπάθειες τεκνοποίησης ή και κατά τον προγεννητικό έλεγχο. Η εξέταση για την μεσογειακή αναιμία γίνεται μέσω απλών αιματολογικών εξετάσεων.

Στόχος του προγεννητικού ελέγχου για τη μεσογειακή αναιμία είναι η ενημέρωση των ζευγαριών για τις πιθανότητες εμφάνισής της πριν από τη γέννηση ενός παιδιού.

Πιο συγκεκριμένα:

  • Αν έχει στίγμα μεσογειακής αναιμίας μόνο το ένα μέλος του ζευγαριού, το παιδί έχει 50% πιθανότητα να έχει στίγμα, ενώ δεν υπάρχει πιθανότητα να γεννηθεί παιδί με την πάθηση.
  • Αν έχουν στίγμα και τα δύο μέλη του ζευγαριού, τότε σε κάθε εγκυμοσύνη οι πιθανότητες είναι:
    • 1 στις 4 πιθανότητες (25%) το παιδί να μην έχει ούτε μεσογειακή αναιμία, ούτε στίγμα μεσογειακής αναιμίας
    • 1 στις 2 πιθανότητες (50%) το παιδί να έχει στίγμα μεσογειακής αναιμίας
    • 1 στις 4 πιθανότητες (25%) το παιδί να γεννηθεί με μεσογειακή αναιμία

 

Στην περίπτωση όπου και τα 2 μέλη του ζευγαριού έχουν το στίγμα της μεσογειακής αναιμίας, ο γυναικολόγος μπορεί να ενημερώσει το ζευγάρι για το πως μπορουμε να αποτρέψουμε τη γεννηση ενος παιδιου που πασχει απο μεσογειακή αναιμία.

Σε περιπτώσεις όπου η γυναίκα είναι ήδη έγκυος, χρειάζεται να γίνει έλεγχος του εμβρύου μέσω εξέτασης τροφοβλάστη ή αμνιοπαρακέντησης.

Σε περιπτώσεις όπου ένα ζευγάρι όπου είναι και οι δύο φορείς συστήνεται εξωσωματική γονιμοποίηση με προ εμφυτευτικο έλεγχο, ώστε να επιλεχθούν τα έμβρυα τα οποία είναι υγιή ή φορείς και θα μεταφερθούν στην γυναίκα για να επιτύχει κυηση.

Το στίγμα μεσογειακής αναιμίας δεν πρέπει να προκαλεί φόβο. Είναι μια γνώση για την πιθανότητα που υπάρχει το γονίδιο να περάσει στους απογόνους ενός ζευγαριού, το οποίο μπορεί δυνητικά να του δημιουργήσει προβλήματα. Με τη σωστή ενημέρωση και τον κατάλληλο εργαστηριακό έλεγχο, όλοι οι άνθρωποι που έχουν το στίγμα μπορούν να ζήσουν μια υγιή ζωή και να δημιουργήσουν υγιείς οικογένειες.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
oureoplasma_egkimosini-573x600.png

Ουρεόπλασμα και Εγκυμοσύνη

 

Η παρουσία βακτηρίων, όπως το ουρεόπλασμα, στο ουρογεννητικό σύστημα είναι σύνηθες. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ορισμένα βακτήρια μπορεί να χρειάζονται προσοχή. Το ουρεόπλασμα αποτελεί μια τέτοια περίπτωση, καθώς η διαχείρισή του μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να επηρεάσει την εγκυμοσύνη.

 

Τι είναι το ουρεόπλασμα;

Το ουρεόπλασμα είναι ένας τύπος βακτηρίου και ανήκει στην κατηγορία των μυκοπλασμάτων. Πρόκειται για μικροοργανισμούς, οι οποίοι στερούνται κυτταρικού τοιχώματος. Αυτή η ιδιαιτερότητα τους καθιστά ανθεκτικούς σε κοινά αντιβιοτικά, όπως η πενικιλίνη.

Το ουρεόπλασμα εντοπίζεται στη φυσιολογική χλωρίδα του κόλπου σε πολλές σεξουαλικά ενεργές γυναίκες χωρίς να προκαλεί νόσο. Ωστόσο, σε ορισμένες συνθήκες, όπως για παράδειγμα οι ορμονικές αλλαγές κατά την εγκυμοσύνη, ο πληθυσμός του αυξάνεται υπερβολικά, οδηγώντας σε λοίμωξη. Το ουρεόπλασμα μεταδίδεται κυρίως μέσω της σεξουαλικής επαφής, αλλά και από τη μητέρα στο παιδί κατά την κύηση ή τον τοκετό.

 

Συμπτώματα λοίμωξης από ουρεόπλασμα

Στις περισσότερες περιπτώσεις, η παρουσία του ουρεοπλάσματος είναι ασυμπτωματική και πολλοί άνθρωποι ανακαλύπτουν ότι έχουν λοίμωξη μετά από ιατρικές εξετάσεις. Όταν όμως προκαλείται λοίμωξη, τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν:

  • Κολπικές εκκρίσεις, οι οποίες έχουν με δυσάρεστη οσμή που θυμίζουν τη μυρωδιά ψαριού, παρόμοια με τη βακτηριακή κολπίτιδα
  • Ερεθισμό, φαγούρα ή αίσθηση καψίματος στην περιοχή των γεννητικών οργάνων
  • Πόνο ή τσούξιμο κατά την ούρηση
  • Συχνοουρία
  • Πόνο ή δυσφορία κατή σεξουαλική επαφή
  • Πόνος στην περιοχή της κοιλιάς

 

Πώς επηρεάζει το ουρεόπλασμα την εγκυμοσύνη;

Το ουρεόπλασμα στην εγκυμοσύνη, μπορεί κατά περίπτωση είτε να εντοπιστεί ως φυσιολογική χλωρίδα του κόλπου, είτε να είναι πολύ αυξημένο, αυξάνοντας τον κίνδυνο για επιπλοκές. Το αν και σε ποιο βαθμό η παρουσία ουρεοπλάσματος στην έγκυο μπορεί να δημιουργήσει κινδύνους μπορεί να αξιολογηθεί μόνο από γυναικολόγο.

Οι αυξημένες τιμές του ουρεοπλάσματος στην εγκυμοσύνη μπορούν να προκαλέσουν:

    • Πρόωρη ρήξη υμένων, δηλαδή «σπάσιμο των νερών»
    • Ενδομήτρια λοίμωξη, δηλαδή φλεγμονή στον πλακούντα και τον υμένα, η οποία ο ονομάζεται χοριοαμνιονίτιδα
  • Χαμηλό βάρος του εμβρύου κατά τη γέννηση

 

Διάγνωση ουρεοπλάσματος

Η διάγνωση του ουρεοπλάσματος γίνεται με λήψη δείγματος (επίχρισμα) από τον κόλπο, τον τράχηλο ή την ουρήθρα. Πέρα από την καλλιέργεια κολπικού υγρού, μπορεί να χρειαστεί να γίνουν και εξετάσεις μοριακού ελέγχου ή και αντιβιόγραμμα.

 

Θεραπεία ουρεοπλάσματος

Η θεραπεία του ουρεοπλάσματος γίνεται με τη λήψη αντιβιοτικών και από τους δύο συντρόφους ταυτόχρονα. Στην περίπτωση που η γυναίκα είναι έγκυος, η θεραπεία της προσαρμόζεται σε φαρμακευτική αγωγή η οποία είναι ασφαλής τόσο για την ίδια, όσο και για το έμβρυο.

 

Συμβουλές πρόληψης ουρεοπλάσματος

Για την αποφυγή μιας μόλυνσης ενός εγκύου από ουρεόπλασμα, οι παρακάτω συμβουλές αποτελούν ένα χρήσιμο οδηγό:

  • Χρήση προφυλακτικού ή dental dam σε κάθε σεξουαλική επαφή.
  • Διεξαγωγή εξετάσεων για ουρεόπλασμα πριν από την προσπάθεια σύλληψης ή στον προγεννητικό έλεγχο.
  • Αποφυγή κολπικών πλύσεων, αρωματικών σαπουνιών, μωρομάντηλων, αντισηπτικών μαντηλακίων και αποσμητικών στην περιοχή του αιδοίου και του κόλπου.
  • Χρήση βαμβακερών εσωρούχων και συχνή αλλαγή τους.
  • Τήρηση των βασικών οδηγιών για την υγιεινή της ευαίσθητης περιοχής.
  • Ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος μέσω σωστής διατροφής και μείωσης του άγχους.
  • Τήρηση του ετήσιου προληπτικού ελέγχου στον γυναικολόγο, ιδιαίτερα αν υπάρχουν πολλαπλοί σύντροφοι ή ιστορικό υποτροπιαζουσών λοιμώξεων.
  • Έγκαιρη ενημέρωση του γυναικολόγου για συμπτώματα, όπως αναφέρθηκαν παραπάνω.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
akrateia_ourwn-800x600.png

Ακράτεια ούρων

 

Η ακράτεια ούρων είναι η απώλεια του ελέγχου της ουροδόχου κύστης, δηλαδή η διαρροή ούρων χωρίς το άτομο να το θέλει. Πρόκειται για ένα συνηθισμένο πρόβλημα τόσο σε γυναίκες, όσο και σε άνδρες, το οποίο πέρα από ενοχλητικό είναι και μια πηγή ντροπής και αμηχανίας για τα άτομα που το βιώνουν.

 

Είδη ακράτειας ούρων

Η ακράτεια ούρων κυμαίνεται από περιστασιακή διαρροή έως και έντονη και ξαφνική ανάγκη για ούρηση που δεν είναι διαχειρίσιμη. Πιο συγκεκριμένα, τα είδη της ακράτειας ούρων είναι:

  1. Ακράτεια λόγω στρες

Προκαλείται όταν τα ούρα διαρρέουν επειδή η ουροδόχος κύστη βρίσκεται υπό πίεση, όπως για παράδειγμα, όταν βήχεις, φτερνίζεσαι, γελάς έντονα ή σε έντονη σωματική δραστηριότητα.

  1. Επιτακτική ακράτεια

Ο όρος περιγράφει την ακράτεια που προκύπτει μετά από ξαφνική έντονη επιθυμία για ούρηση.

  1. Ακράτεια λόγω υπερπλήρωσης

Πρόκειται για ακράτεια που προκύπτει όταν υπάρχει συνεχής ή συχνή διαρροή ούρων, επειδή η ουροδόχος κύστη δεν αδειάζει πλήρως.

  1. Ακράτεια μεικτού τύπου

Ακράτεια μεικτού τύπου ονομάζεται η ακράτεια που περιλαμβάνει συμπτώματα που συναντάμε σε 2 ή περισσότερα είδη ακράτειας.

 

Αιτίες εμφάνισης ακράτειας ούρων στις γυναίκες

Η ακράτεια ούρων συνήθως είναι αποτέλεσμα κάποιας βλάβης ή αποδυνάμωσης των μυών που συμμετέχουν στη λειτουργία της ούρησης. Σε κάποιες περιπτώσεις η ακράτεια μπορεί να είναι συγκυριακή και να διαρκέσει για λίγο (όπως για παράδειγμα στην εγκυμοσύνη) ή να προκαλέσει ένα μόνιμο πρόβλημα.

Οι αιτίες για την εμφάνιση ακράτειας ούρων στις γυναίκες μπορεί να περιλαμβάνουν:

  • Ουρολοίμωξη : Η ουρολοίμωξη και ιδιαίτερα οι συχνές ουρολοιμώξεις μπορούν να επηρεάσουν την ουροδόχο κύστη και να διαταράξουν την επιθυμία για ούρηση.
  • Εγκυμοσύνη : Οι ορμονικές αλλαγές που βιώνει μια έγκυος στην εγκυμοσύνη μαζί με την πίεση που ασκεί το έμβρυο στην ουροδόχο κύστη, μπορεί να προκαλέσουν ακράτεια ούρων, η οποία συνήθως διαρκεί όσο και η ανάρρωση από τον τοκετό.
  • Τοκετός : Ο φυσιολογικός τοκετός μπορεί να επηρεάσει τους μύες που ελέγχουν την ουροδόχο κύστη και να ερεθίσουν τα νεύρα. Σε ακραίες περιπτώσεις, ένας φυσιολογικός τοκετός μπορεί να προκαλέσει πρόπτωση του πυελικού εδάφους, συμπεριλαμβανομένης και της μήτρας.
  • Χειρουργική επέμβαση : Σε κάποιες χειρουργικές επεμβάσεις, όπως η υστερεκτομή, μπορεί να επηρεαστεί η λειτουργία της ουροδόχου κύστης.
  • Εμμηνόπαυση : Στην εμμηνόπαυση οι αλλαγές στα επίπεδα των οιστρογόνων στο αίμα μπορεί να επηρεάσουν τη λειτουργίας της ουρήθρας και της ουροδόχου κύστης.
  • Νευρολογικές διαταραχές : Διαταραχές του νευρικού συστήματος όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας, η νόσος του Πάρκινσον, ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, ένας όγκος στον εγκέφαλο ή ένας τραυματισμός στη σπονδυλική στήλη μπορούν να επηρεάσουν λειτουργία των οργάνων και να προκαλέσουν ακράτεια.
  • Παχυσαρκία : Το αυξημένο σωματικό βάρος αυξάνει την πίεση που δέχεται η ουροδόχος κύστη.
  • Οικογενειακό ιστορικό : Αν υπάρχει οικογενειακό ιστορικό ακράτειας ούρων, ο κίνδυνος να εμφανίσει ακράτεια μια γυναίκα ακράτεια είναι μεγαλύτερος.
  • Ηλικία : Με την πάροδο του χρόνου οι μύες της περιοχής αποδυναμώνονται σταδιακά.

 

Αντιμετώπιση και θεραπεία ακράτειας ούρων

Η θεραπεία της ακράτειας ούρων εξαρτάται από το είδος της ακράτειας και την ένταση των συμπτωμάτων. Αν αυτή προκύπτει από μια συγκεκριμένη πάθηση, τότε η θεραπεία της συγκεκριμένης πάθησης βελτιώνει τα συμπτώματα της ακράτειας. Η θεραπεία της ακράτειας μπορεί είτε να συνδυάζεται είτε να έπεται της θεραπείας της πάθησης.

Αν πρόκειται για ήπια ακράτεια, συστήνονται αρχικά συντηρητικές θεραπείες όπως σωματική άσκηση που εστιάζει στους μύες της λεκάνης (όπως για παράδειγμα ασκήσεις Kegel) και αλλαγές στο τρόπο ζωής (διατροφή, απώλεια βάρους, κατανάλωση αλκοόλ και καφεΐνης, κ.ά). Σε δεύτερο στάδιο προτείνεται φαρμακευτική αγωγή ή και χειρουργική επέμβαση, συνήθως με λαπαροσκοπική,  ρομποτική ή κολπική μέθοδο.

 

Συμβουλές πρόληψης της ακράτειας ούρων στις γυναίκες

Για την πρόληψη, αλλά και τη διαχείριση της ακράτειας ούρων στις γυναίκες, ακολούθησε τις παρακάτω συμβουλές:

  • Κάνε καθημερινά ασκήσεις που ενδυναμώνουν τον κορμό και τη λεκάνη
  • Κόψε το κάπνισμα
  • Μείωσε την κατανάλωση του αλκοόλ, της καφεΐνης, του τσαγιού και άλλων προϊόντων που περιέχουν καφεΐνη
  • Διατήρησε ένα σταθερό βάρος, φυσιολογικό για το ύψος σου
  • Αν έχεις συχνά δυσκοιλιότητα, ζήτα τη συμβουλή γιατρού για την αντιμετώπισή της
  • Μην καταναλώνεις υπερβολικές ποσότητες νερού, αλλά ούτε και λιγότερα από 6 με 8 ποτήρια την ημέρα
  • Απόφυγε τα πικάντικα και όξινα τρόφιμα (πχ. μπαχαρικά και εσπεριδοειδή)
  • Συμβουλεύσου γιατρό αν αντιμετωπίζεις συχνές ουρολοιμώξεις
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
giati_fovamai_to_xeirourgeio-scaled-800x600.jpg

Γιατί φοβάμαι το χειρουργείο; 

 

Kάθε φορά που προκύπτει μια πιθανότητα χειρουργικής επέμβασης, ανεξάρτητα από την κρισιμότητά της, είναι αναμενόμενο ένα αίσθημα ανησυχίας, άγχους ή φόβου. Είναι μια απόλυτα φυσιολογική ανθρώπινη αντίδραση απέναντι στο άγνωστο, που βιώνει κάθε άνθρωπος, καθώς σημαίνει σε ένα βαθμό την απώλεια ελέγχου.

Κάποιες φορές, όμως, αυτός ο φόβος στέκεται εμπόδιο στη θεραπεία, στερώντας την δυνατότητα της αποκατάστασης της υγείας και της βελτίωσης της ποιότητας ζωής. Γι αυτό και είναι ωφέλιμο να αναλύσουμε και να κατανοήσουμε από πού προκύπτει αυτός ο φόβος. Οι αιτίες είναι ποικίλες και αφορούν εξίσου το σώμα και τις αντιδράσεις του, τον φόβο για το αποτέλεσμα, τις παλαιότερες εμπειρίες, την ψυχολογία, όπως επίσης και την οικονομική κατάσταση κάθε ασθενούς.

 

Φόβος του πόνου 

Ο πόνος αποτελεί την πιο συχνή πηγή τέτοιου είδους άγχους. Πολλές ασθενείς, φοβούνται για το αν και πόσο θα πονέσουν κατά τη διάρκεια της επέμβασης και κατά την ανάρρωση, ιδιαίτερα αν είχαν  άσχημες εμπειρίες με χειρουργεία και ιατρικές διαδικασίες ή χαμηλή αντοχή στον πόνο.

 

Φόβος της αναισθησίας

Ο φόβος του πόνου συχνά συνάδει με τον φόβο της αναισθησίας ή μετατίθεται και στο ζήτημα της αναισθησίας; «Θα είναι αρκετή η αναισθησία για εμένα;» Ή αντίθετα: «Μήπως έχω παρενέργειες από την αναισθησία;

 

Φόβος και άγχος για τη νοσηλεία

Μια ακόμα απόλυτα κατανοητή πηγή άγχους είναι η νοσηλεία μετά το χειρουργείο. Ιδιαίτερα σε παλαιότερα «ανοιχτά» χειρουργεία, τα οποία απαιτούσαν μερικές ημέρες νοσηλείας, η νοσηλεία σήμαινε μοναξιά και απομόνωση σε ένα μη οικείο περιβάλλον. Επιπλέον, για αρκετούς ανθρώπους το γεγονός ότι χρειάζεται να ζητήσουν βοήθεια για βασικές λειτουργίες όπως το φαγητό και το μπάνιο, με αποτέλεσμα να εξαρτώνται από άλλους ανθρώπους δεν είναι ευχάριστο. Αυτή η απώλεια της ανεξαρτησίας και η απώλεια του ελέγχου μπορεί να δημιουργήσει άγχος.

 

Φόβος επιπλοκών

Ο φόβος ότι θα πάει κάτι στραβά στην επέμβαση, που μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα μια μόνιμη αλλαγή στην ποιότητα ζωής ή την παράταση των ιατρικών διαδικασιών είναι απόλυτα λογικός και δικαιολογημένος. Κάθε άνθρωπος αποφασίζει να κάνει μια επέμβαση για να βελτιώσει την υγεία του και την καθημερινότητα του. Κατά συνέπεια, η πιθανότητα να ανήκει μια ασθενής σε αυτό το πολύ μικρό ποσοστό που θα έχει επιπλοκές μπλοκάρει συναισθηματικά πολλές ασθενείς.

 

Άγχος για την ανάρρωση

Πολύ συχνά, η απόφαση για το πότε να γίνει μια επέμβαση καθορίζεται από τη δυνατότητα των ασθενών να έχουν ελεύθερο χρόνο για την ανάρρωση. Ειδικά για τις γυναίκες, οι οποίες επωμίζονται την πλειοψηφία της οργάνωσης του σπιτιού και της ανατροφής των παιδιών, μαζί με τους έντονους ρυθμούς της σύγχρονης ζωής και των επαγγελματικών απαιτήσεων, το να δοθεί πραγματικά ελεύθερος χρόνο για την ανάρρωση μπορεί να αποδειχθεί δύσκολο εγχείρημα.

 

Οικονομικό άγχος

Το κόστος μιας επέμβασης, σε συνδυασμό με πιθανό χρόνο αποχής από την εργασία που μπορεί να φέρει απώλεια εισοδήματος, μπορεί επίσης να αποτελέσει μια πηγή άγχους για μια ασθενή. Σε αυτή την περίπτωση ο φόβος δεν αφορά μόνο την υγεία, αλλά συνδέεται άμεσα με την επιβίωση. Το οικονομικό άγχος σχετίζεται και με τον φόβο των επιπλοκών και του αποτελέσματος της επέμβασης, καθώς αυτοί οι παράγοντες μπορεί να αυξήσουν το τελικό κόστος της επέμβασης και ανάρρωσης.

 

Συμβουλές διαχείρισης του φόβου του χειρουργείου

 

  1. Μάθε περισσότερα για το χειρουργείο 

Σωστή ενημέρωση από τον χειρουργό που θα πραγματοποιήσει την επέμβαση είναι το κλειδί για τον κατευνασμό των συναισθημάτων φόβου, αβεβαιότητας, άγχους και ανησυχίας. Ζήτα από τον χειρουργό να σας εξηγήσει αναλυτικά τα στάδια της επέμβασης και της ανάρρωσης, τον αναμενόμενο χρόνο ανάρρωσης και τις βασικές οδηγίες που θα πρέπει να ακολουθήσεις τότε και τις πιθανότητες επιπλοκών.

Η επιλογή χειρουργού είναι μια από τις δυσκολότερες και σημαντικότερες αποφάσεις που μπορεί να χρειαστεί να πάρει κανείς σε θέματα υγείας, οπότε είναι λογικό, να κάνεις κάποια ραντεβού με τον γιατρό πριν την επέμβαση ή ακόμα και σε περισσότερους από έναν χειρουργούς γυναικολόγους, μέχρι να επιλέξεις.

Διάβασε περισσότερα για τα κριτήρια με τα οποία πρέπει να επιλέξεις χειρουργό.

 

  1. Συζήτα με τον γιατρό σου

Συζήτα με τον γιατρό σου, αλλά και με τους συνεργάτες του (π.χ. τον συνεργάτη αναισθησιολόγο) όλα τα ζητήματα που σε απασχολούν σε σχέση με το χειρουργείο. Να θυμάσαι ότι δεν υπάρχουν «χαζές» ερωτήσεις. Μέσα στις ερωτήσεις μην ξεχάσεις να εντάξεις και αυτές που θα σε βοηθήσουν να κάνεις έναν ρεαλιστικό οικονομικό προγραμματισμό (κόστος επέμβασης, κόστος νοσηλείας, κόστος φαρμάκων ή ιατρικών εξόδων κατά την ανάρρωση, αμοιβές συνεργατών, κλπ.).

 

  1. Οργάνωσε την ανάρρωση σου

Κάνε πριν από την επέμβαση ένα μικρό πλάνο για την ανάρρωσή σου. Ζήτα βοήθεια από τον σύντροφο, τους φίλους και την οικογένεια σου, ώστε να αναλάβουν δουλειές που πρέπει να γίνουν και να έχεις βοήθεια όποτε τη χρειάζεσαι. Σκέψου πως θα μπορούσες να αξιοποιήσεις αυτό το χρόνο, όπου μειώνεται η δραστηριότητα (π.χ. βλέποντας μια σειρά που ήθελες, ξεκινώντας ένα χόμπυ που έχεις αφήσει, ακούγοντας νέα μουσική, διαβάζοντας παραμύθια στα παιδιά σου, κ.ά.)

 

  1. Θυμήσου γιατί κάνεις το χειρουργείο

Υπενθύμιζε συνεχώς στον εαυτό σου ότι ένα χειρουργείο είναι ένα βήμα αυτοφροντίδας, το οποίο θα διώξει πόνους που έχεις και θα βελτιώσει τη ζωή σου ουσιαστικά.

 

Τα γυναικολογικά χειρουργεία (ενδομητρίωση, καρκίνος ενδομητρίου, ινομυώματα, πρόπτωση μήτρας, κύστη ωοθηκών, πυελικές συμφύσεις) γίνονται πλέον σχεδόν εξ ολοκλήρου λαπαροσκοπικά ή με ρομποτική χειρουργική. Αυτά τα χειρουργεία έχουν πλεονεκτήματα όπως: ο μειωμένος μετεγχειρητικός πόνος, η ταχύτερη ανάρρωση και επιστροφή στην εργασία και την καθημερινότητα, ο συντομότερος χρόνος νοσηλείας και η μείωση της πιθανότητας επιπλοκών. Εξαιτίας αυτών, ο φόβος και το άγχος για τα χειρουργεία παρατηρούμε ότι έχει μειωθεί αισθητά στις ασθενείς, καθώς συρρικνώνουν όλες τις κύριες πηγές άγχους, όπως αναφέρθηκαν στο άρθρο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
gynaikeia_ygieini-800x600.png

Ένας πρακτικός οδηγός για τη γυναικεία υγιεινή

 

Ο όρος γυναικεία υγιεινή χρησιμοποιείται ευρέως για να περιγράψει την προσοχή και την φροντίδα που χρειάζεται να δίνει κάθε γυναίκα στην περιοχή του αιδοίου (το εξωτερικό μέρος των γυναικείων γεννητικών οργάνων) και του κόλπου (το εσωτερικό μέρος των γεννητικών οργάνων). Παρότι, όμως, χρησιμοποιείται ευρέως, είναι και αρκετά παραπλανητικός, επειδή υπαινίσσεται ότι το αιδοίο και ο κόλπος είναι εξ ορισμού  βρώμικος και χρειάζεται καθαρισμό. Ωστόσο, η φύση έχει αποδώσει ιδιότητες αυτοκαθαρισμού στον κόλπο και η φροντίδα του είναι απλή, αρκεί να ακολουθείς  απλές συμβουλές.

Η μέριμνα για τη φροντίδα του αιδοίου και του κόλπου χρειάζεται να ξεκινάει από την παιδική ηλικία. Όπως οι γονείς μαθαίνουν στα παιδιά τους πώς να κάνουν μπάνιο και να βουρτσίζουν τα δόντια τους, έτσι πρέπει και να τους μαθαίνουμε πώς να καθαρίζουν τα γεννητικά τους όργανα. Παράλληλα, η γνώση σχετικά με τη γυναικεία υγιεινή χρειάζεται να περιλαμβάνει πέρα από βασικές συμβουλές για την υγιεινή της ευαίσθητης περιοχής κάποιες καταστάσεις οι οποίες σχετίζονται λανθασμένα με την έλλειψη καθαριότητας.

 

Κολπικές εκκρίσεις

Οι κολπικές εκκρίσεις είναι το αποτέλεσμα των ιδιοτήτων του κόλπου ως μέσου καθαρισμού και λίπανσης του, απόρριψης και καταπολέμησης βακτηρίων και μολύνσεων. Η ύπαρξη τους όχι μόνο δε σημαίνει ότι υπάρχει έλλειψη καθαριότητας, αλλά, αντίθετα, αποτελούν ένα χαρακτηριστικό δείκτη της υγείας του κόλπου. Αλλαγές στο χρώμα, την υφή, την οσμή ή την ποσότητα των συνηθισμένων κολπικών εκκρίσεων μπορεί να υποδεικνύουν την ύπαρξη κάποιας πάθησης όπως η μυκητιασική κολπίτιδα, η βακτηριακή κολπίτιδα και τα Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα (ΣΜΝ).

Ως γενική οδηγία, αποφύγετε τη χρήση αρωματικών σαπουνιών και τζελ, όπως επίσης και τις κολπικές πλύσεις. Πλύνετε το αιδοίο με χλιαρό νερό και ένα πολύ ήπιο, μη αρωματικό σαπούνι.

Διάβασε περισσότερα για τις κολπικές εκκρίσεις

 

Δυσάρεστη ή έντονη οσμή

Η έντονη ή δυσάρεστη οσμή δεν υποδεικνύει απαραίτητα έλλειψη υγιεινής. Πέρα από τις παραπάνω συμβουλές για τον καθαρισμό, φόρεσε βαμβακερά εσώρουχα και ρούχα, τα οποία επιτρέπουν στην περιοχή να αναπνέει. Άλλαζε όσο συχνά χρειάζεται (ακόμα και 2 ή περισσότερες φορές την ημέρα) τα εσώρουχα αν ιδρώνεις πολύ, μετά από σωματική άσκηση και όταν έχεις αυξημένη ροή κολπικών υγρών.

Συμβουλεύσου τον γιατρό σου αν έχεις κακοσμία που θυμίζει ψάρι ή μαγιά ή αιμορραγία μετά το σεξ, στην εμμηνόπαυση, ανάμεσα στις περιόδους ή κατά την ούρηση.

 

Κολπική ξηρότητα

Η υγιεινή του κόλπου παίζει καθοριστικό ρόλο στην πρόληψη και διαχείριση της κολπικής ξηρότητας, καθώς η χρήση ακατάλληλων προϊόντων μπορεί να διαταράξει το pH και να προκαλέσει ερεθισμούς.

Η χρήση κοινών σαπουνιών, αρωματικών αφρόλουτρων και οι κολπικές πλύσεις συχνά οδηγούν σε ερεθισμούς, κνησμό και επιδείνωση της ξηρότητας. Αν η κολπική ξηρότητα σχετίζεται με την εμμηνόπαυση ή κάποια ορμονική διαταραχή, τότε συμβουλεύσου τον γιατρό σου για τη φαρμακευτική αγωγή και τα βοηθητικά σκευάσματα που μπορείς να χρησιμοποιήσεις.

 

Φαγούρα και δερματικός ερεθισμός

Η φαγούρα (κνησμός) και ο ερεθισμός του δέρματος του αιδοίου είναι συμπτώματα που επίσης συνδέονται με την υγιεινή, αλλά μπορεί να οφείλονται σε διάφορους παράγοντες.

Μερικές από τις κύριες αιτίες που μπορεί να προκαλέσουν ερεθισμούς είναι:

  • Χημικά: Προϊόντα που περιέχουν αρώματα, αλκοόλ ή αντισηπτικά (π.χ. αρωματικά σερβιετάκια, αποσμητικά ευαίσθητης περιοχής, μαλακτικά ρούχων)
  • Μυκητιάσεις ή βακτηριακή κολπίτιδα
  • Συνθετικά ρούχα
  • Ορμονικές μεταβολές: Τα επίπεδα των οιστρογόνων (π.χ. στην εμμηνόπαυση ή το θηλασμό)

Εάν η φαγούρα συνοδεύεται από έντονο πόνο, δυσοσμία, φουσκάλες ή αν επιμένει για πολλές ημέρες, είναι απαραίτητη η επίσκεψη σε γυναικολόγο.

 

Ηβική Τριχοφυΐα

Η τριχοφυΐα στην περιοχή της ήβης, όπως και σε άλλα σημεία του σώματος, είναι εσφαλμένα συνδεδεμένη με την έλλειψη καθαριότητας. Ωστόσο, στην πραγματικότητα ηβική τριχοφυΐα λειτουργεί ως φυσική προστασία στο ευαίσθητο δέρμα του αιδοίου, μειώνοντας την τριβή κατά τη διάρκεια της κίνησης ή της σεξουαλικής επαφής. Ο τρόπος διαχείρισής της (αποτρίχωση ή περιποίηση) συνδέεται άμεσα με την εμφάνιση ερεθισμών, φαγούρας και μικροτραυματισμών. Επιπλέον, η τριχοφυΐα συμβάλλει στη ρύθμιση της υγρασίας, απομακρύνοντας τον ιδρώτα από την επιφάνεια του δέρματος  και συμβάλλει στη διατήρηση της κατάλληλης θερμοκρασίας. Η συχνή ή λανθασμένη αποτρίχωση μπορεί να προκαλέσει θυλακίτιδα, μικροτραυματισμούς, σπυράκια και φαγούρα.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
proores_sispaseis-800x600.jpg

Πρόωρες Συσπάσεις: Ο κίνδυνος του πρόωρου τοκετού και πώς να τον διαχειριστείτε

Συχνά αναφερόμαστε στην εγκυμοσύνη ως ταξίδι. Αυτή η αναλογία δεν είναι τυχαία: είναι 9 μήνες γεμάτοι προσμονή και χαρά, μαζί με άγχος και ανησυχία. Μια συνήθης πηγή άγχους, ιδίως κατά το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο, είναι οι συσπάσεις. Καθότι πρόκειται για μια πρωτόγνωρη αίσθηση (κάποιες γυναίκες τις περιγράφουν ως πολύ έντονους και δυνατούς πόνους περιόδου, ως σφίξιμο που μοιάζει με κύμα και διαπερνά την μήτρα, την κοιλιά και τα γεννητικά όργανα ή ως αίσθημα πίεσης σε όλη την κοιλιακή χώρα), είναι φυσιολογικό να υπάρχουν ερωτήματα. Πότε είναι φυσιολογικές; Πότε υποδηλώνουν κίνδυνο; Πώς μπορώ να τις ξεχωρίσω από τις συσπάσεις που οδηγούν σε τοκετό; Τι μπορώ να κάνω ως πρόληψη;

 

Τι είναι οι συσπάσεις;

Οι συσπάσεις προέρχονται από τη δυνατότητα της μήτρας, ως μυς, να συσπάται. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, εμφανίζονται συσπάσεις που ανήκουν σε 3 κατηγορίες:

1. Συσπάσεις Braxton Hicks:

Είναι συσπάσεις που μπορούν να εμφανιστούν από το δεύτερο τρίμηνο της εγκυμοσύνης. Είναι σταθερές στην ένταση, την περιοδικότητα και τη διάρκεια τους, και προκαλούν ήπια ενόχληση. Δεν είναι συσπάσεις που οδηγούν σε τοκετό και θεωρούνται φυσιολογικές, καθώς προετοιμάζουν το σώμα για τον τοκετό.

Διάβασε περισσότερα για τις συσπάσεις Braxton Hicks

 

2. Συσπάσεις τοκετού

Οι συσπάσεις διαφέρουν ως εμπειρία σε κάθε γυναίκα, αλλά και σε κάθε εγκυμοσύνη. Παρόλα αυτά οι συσπάσεις τοκετού έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά:

  • Συχνότητα: Ξεκινούν αραιά και και γίνονται όλο και πιο συχνές.
  • Διάρκεια: Διαρκούν από 30 δευτερόλεπτα έως 1,5 λεπτό.
  • Ένταση: Αυξάνεται με την πάροδο της ώρας, φτάνοντας στο σημείο η έγκυος να δυσκολεύεται να μιλήσει ή να περπατήσει.
  • Σημεία πόνου: Οι συσπάσεις του τοκετού προκαλούν ενόχληση ή πόνο στην πλάτη, την κάτω κοιλιακή χώρα, τον τράχηλο της μήτρας και τη λεκάνη. Κάποιες γυναίκες μπορεί να νιώθουν πόνο επίσης στα πλευρά και τους μηρούς.
  • Πόνος: Επιδεινώνεται με την πάροδο του χρόνου.
  • Άλλα συμπτώματα: Μπορεί να υπάρχουν και άλλα συμπτώματα, όπως το σπάσιμο των νερών,  κολπικές εκκρίσεις, διαστολή του τραχήλου.

 

3. Πρόωρες συσπάσεις

Οι πρόωρες συσπάσεις έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά με τις συσπάσεις τοκετού και εμφανίζονται πριν από την 37η εβδομάδα κύησης. Αν εμφανιστούν, είναι ένα σοβαρό ζήτημα που απαιτεί άμεση αξιολόγηση από τον γυναικολόγο, καθώς μπορεί να υποδηλώνουν τον κίνδυνο πρόωρου τοκετού. Πιο συγκεκριμένα, χρειάζεται αξιολόγηση από γυναικολόγο αν υπάρχουν τα εξής συμπτώματα:

  • Συχνές και ρυθμικές συσπάσεις, περισσότερες από τέσσερις σε διάστημα 20 λεπτών ή οκτώ σε διάστημα μιας ώρας, οι οποίες δεν υποχωρούν με την ανάπαυση.
  • Συνεχόμενος πόνος χαμηλά στη μέση ή επαναλαμβανόμενος κοιλιακός πόνος.
  • Κολπικές εκκρίσεις ή κολπική αιμορραγία (έστω και ήπια) ή ξαφνική ροή υγρών (σπάσιμο νερών).
  • Αυξημένη αίσθηση πίεσης στη λεκάνη και την κοιλιά.

 

Συμβουλές πρόληψης πρόωρων συσπάσεων

Για την πρόληψη των πρόωρων συσπάσεων είναι σημαντική η στενή συνεργασία με τον γυναικολόγο και τη μαιευτική ομάδα και η συνέπεια στις προγραμματισμένες επισκέψεις. Συμβουλές που συμβάλλουν στην πρόληψη είναι:

  • Η ενυδάτωση, καθώς η αφυδάτωση μπορεί να προκαλέσει συσπάσεις.
  • Η ισορροπημένη διατροφή, με έμφαση στην πρόσληψη ασβεστίου και βιταμίνης C.
  • Η μείωση της έντονης σωματικής δραστηριότητας και η ξεκούραση.
  • Προσοχή σε πιθανούς εκλυτικούς παράγοντες, δηλαδή παράγοντες μπορούν να πυροδοτήσουν τις πρόωρες συσπάσεις, όπως η γενετική προδιάθεση ή πάθηση που έχει εντοπιστεί κατά τον προγεννητικό έλεγχο, αλλά και συνθήκες όπως η δυσκοιλιότητα ή η έντονη σεξουαλική επαφή.

Είναι σημαντικό να τονιστεί  ότι δεν είναι όλες οι συσπάσεις δείγμα κινδύνου. Κάθε έγκυος χρειάζεται να είναι ενήμερη και να εμπιστεύεται το ένστικτό της και να βρίσκεται σε άμεση επικοινωνία με το γιατρό σε περίπτωση ή ανησυχίας.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
maieutiki_omada-800x600.jpg

Πώς να επιλέξω τη μαιευτική μου ομάδα;

 

Η μαιευτική ομάδα αποτελείται από τον μαιευτήρα – γυναικολόγο, τη μαία, άλλες ιατρικές ειδικότητες που μπορεί να συνεργαστούν μαζί τους (όπως για παράδειγμα ενδοκρινολόγος, παθολόγος, αναισθησιολόγος ή αιματολόγος) και τη νοσηλευτική ομάδα του νοσοκομείου ή της κλινικής που θα διεξαχθεί ο τοκετός.

Η επιλογή της μαιευτικής ομάδας είναι μια από τις δυσκολότερες και σημαντικότερες αποφάσεις που μπορεί να χρειαστεί να πάρει κανείς σε θέματα υγείας. Μια ισχυρή ομάδα υποστήριξης στην εγκυμοσύνη, όπως επίσης και πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον τοκετό μπορεί να προσφέρει μια εντελώς διαφορετική εμπειρία στον τοκετό και την προετοιμασίας του. Ως αποτέλεσμα, η μέλλουσα μητέρα βιώνει μια πιο θετική και ικανοποιητική εμπειρία.

Σε μια εποχή όπου η πρόσβαση στην πληροφορία είναι ευκολότερη από ποτέ, αλλά συχνά αντικρουόμενη ή παραπλανητική, είναι δύσκολο να αποφασίσουν οι μέλλουσες μαμάδες και γονείς τα κριτήρια με τα οποία θα  πάρουν αυτή την απόφαση.

Παρακάτω έχω συγκεντρώσει αυτά που θεωρώ τα σημαντικότερα κριτήρια για τη λήψη αυτής της απόφασης.

 

Εξειδίκευση στο αντικείμενο και επαγγελματική εμπειρία

Ένα βασικό στοιχείο επιλογής αποτελούν πάντοτε οι σπουδές, η μετεκπαίδευση και η συνεχιζόμενη επαγγελματική κατάρτιση, μέσω σεμιναρίων και πιστοποιήσεων, των μελών της μαιευτικής ομάδας. Επιπλέον, σημαντικό στοιχείο είναι αν το ιατρικό προσωπικό είναι μέλη επιστημονικών οργανισμών και συλλόγων, όπως για παράδειγμα η Ελληνική Μαιευτική και Γυναικολογική Εταιρεία ή ο Σύλλογος Επιστημόνων Μαιών – Μαιευτών Αθήνας και αν συμμετέχουν σε συνέδρια και εκπαιδευτικά προγράμματα.

Φιλοσοφία Τοκετού

Ένα δεύτερο σημαντικό στοιχείο επιλογής είναι η φιλοσοφία που έχουν όλα τα μέλη της μαιευτικής ομάδας ως προς τον τοκετό.

Αυτογνωσία και Προτεραιότητες

Κάθε μέλλουσα μητέρα είναι λογικό να έρχεται στη μαιευτική ομάδα με πολλές ερωτήσεις και απορίες. Είναι, λοιπόν, σημαντικό να έχει ξεκαθαρίσει μέσα της, τουλάχιστον σε ένα βαθμό, τις προτιμήσεις και τις επιθυμίες της. Έτσι, μπορεί να εκφράσει αυτές τις ανάγκες και να μπορέσει να βρεί τη μαιευτική ομάδα που μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτές.Ποιά ζητήματα είναι αδιαπραγμάτευτα για εκείνη; Για παράδειγμα είναι κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι του τοκετού, όπως το είδους του τοκετού ή η παρουσία του συντρόφου σε όλη τη διαδικασία;

Επιπλέον, σημαντικό κομμάτι είναι και η καταγραφή τόσο των φόβων και των προσδοκιών της από τη διαδικασία, ιδιαίτερα όσον αφορά πιθανές επιπλοκές.

 

Σχέση, Επικοινωνία και Χημεία

Η “χημεία” μεταξύ της εγκύου ή των γονέων και των ατόμων που απαρτίζουν τη μαιευτική ομάδα είναι εξίσου σημαντική. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τον ίδιο χαρακτήρα και δεν ταιριάζουν σε όλους τους ανθρώπους τα ίδια στυλ επικοινωνίας: κάποια μπορεί να θέλει πιο αναλυτική ενημέρωση, άλλη πιο ήπια και καθησυχαστική προσέγγιση, κ.ά.

Για να πραγματοποιηθεί ένας τοκετός ομαλά, χρειάζεται να δημιουργηθεί μια σχέση εμπιστοσύνης με ήρεμη και απρόσκοπτη επικοινωνία. Επομένως, χρειάζεται να γίνει ο προγραμματισμός ενός πρώτου ραντεβού με διερευνητικό χαρακτήρα, η οποία  αποτελεί μια πρώτη επαφή με εκείνον και τους συνεργάτες του.

Σε αυτή την πρώτη επαφή με το γιατρό και τη μαιευτική ομάδα, μπορεί να φανεί αν και κατά πόσο η ομάδα εμπνέει ένα αίσθημα εμπιστοσύνης και ασφάλειας.

 

Αξιολογήσεις, συστάσεις και κριτικές

Τέλος, ένας παραδοσιακός τρόπος επιλογής μιας μαιευτικής ομάδας είναι οι συστάσεις. Οι προσωπικές εμπειρίες είναι σημαντικές, γιατί αποτυπώνουν με άμεσο τρόπο την εμπειρία του τοκετού με τον συγκεκριμένο γιατρό, τη μαία, το νοσηλευτικό προσωπικό, το νοσοκομείο ή την κλινική και την μαιευτική ομάδα.

Επιπλέον, ένας γιατρός εμπιστοσύνης, όπως ο οικογενειακός γιατρός ή κάποιος γιατρός που ανήκει στο συγγενικό ή το φιλικό περιβάλλον, μπορεί να προτείνει μαιευτική ομάδα που γνωρίζει ή και συνεργάζεται.

Τέλος, πέρα από τις προσωπικές συστάσεις, υπάρχουν κριτικές και αξιολογήσεις στο Google, στα sites των γιατρών και των κλινικών και ιατρικές πλατφόρμες. Παρόλο που τέτοιες αξιολογήσεις μπορεί να γίνουν από τον καθένα και δε μπορεί να ελεγχθεί η γνησιότητα τους, βλέποντας τες ως σύνολο και διαβάζοντας το περιεχόμενο τους κριτικά, μπορούν να παρέχουν σημαντικές πληροφορίες.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
episkliridios-800x600.png

Επισκληρίδιος στον τοκετό: Όσα πρέπει να γνωρίζεις

Η επισκληρίδιος είναι ένα είδος αναισθησίας, η οποία χορηγείται με την μορφή ένεσης, που γίνεται κοντά στα νωτιαία νεύρα. Πέρα από την ανακούφιση των πόνων της γέννας κατά τον τοκετό, η επισκληρίδιος χρησιμοποιείται επίσης για την διεξαγωγή χειρουργικών επεμβάσεων, την ανακούφιση από τον πόνο μετεγχειρητικά και τη διαχείριση του χρόνιου πόνου στην πλάτη, τη μέση ή τα πόδια.

 

Πότε χρησιμοποιείται η επισκληρίδιος στον τοκετό;

Η επισκληρίδιος είναι ένας ασφαλής και αποτελεσματικός τρόπος για τη διαχείριση του πόνου στην περίπτωση φυσιολογικού τοκετού και στις περισσότερες περιπτώσεις τοκετών με καισαρική τομή. Γίνεται αποκλειστικά από ειδικευμένο αναισθησιολόγο.

Η απόφαση για το πότε ακριβώς θα γίνει, λαμβάνεται από κοινού από την επίτοκο, τον μαιευτήρα-γυναικολόγο, τον αναισθησιολόγο και τη μαιευτική ομάδα, με βάση την εξέλιξη του τοκετού και το επίπεδο πόνου που βιώνει η ίδια. Συνήθως προτιμάται να γίνει κατά το πρώτο στάδιο του τοκετού, όταν ο τράχηλος έχει διασταλεί 4-5 εκατοστά, αλλά μπορεί να γίνει και νωρίτερα. Στην περίπτωση της καισαρικής τομής, η επισκληρίδιος γίνεται κυρίως σε προγραμματισμένες ή μη επείγουσες καισαρικές τομές.

 

Τι θα νιώσω κατά τη διάρκεια της επισκληριδίου;

Για την χορήγησή της γίνεται συνήθως πρώτα χρήση ενός τοπικού αναισθητικού στο σημείο που θα γίνει η επισκληρίδιος. Ο/η αναισθησιολόγος ζητά από την έγκυο είτε να καθίσει, σκύβοντας προς τα εμπρός, είτε να ξαπλώσει στο πλάι, τοποθετώντας το σώμα της σε εμβρυική στάση. Έπειτα, χρησιμοποιώντας μια ειδική βελόνα, εισάγει έναν μικρό, λεπτό και εύκαμπτο σωλήνα, που ονομάζεται επισκληρίδιος καθετήρας, στην σπονδυλική στήλη. Στη συνέχεια, η βελόνα αφαιρείται, αφήνοντας μόνο τον καθετήρα στη σπονδυλική στήλη, ο οποίος παραμένει εκεί για όσο διάστημα χρειαστεί να χορηγηθεί το φάρμακο. Συνήθως αυτή η διαδικασία διαρκεί 10-30 λεπτά. Και την είσοδο της βελόνας και την έκχυση του φαρμάκου μπορεί να υπάρχει ενόχληση, μυρμήγκιασμα, αίσθημα καύσου ή στιγμιαίος πόνος. Ωστόσο, αυτή η αίσθηση συνήθως εξαφανίζεται μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία.

Μόλις η επισκληρίδιος αναισθησία αρχίσει να δρα, συνήθως η επίτοκος νιώθει μούδιασμα στα πόδια, το στήθος ή/και την κοιλιά, ενώ μπορεί να νιώθει τα πόδια της αδύναμα. Η επισκληρίδιος εξουδετερώνει την αίσθηση του πόνου, αλλά η επίτοκος εξακολουθεί να νιώθει συσπάσεις, να έχει επίγνωση του τοκετού, να κινείται και να σφίγγει τους μύες της.

 

Οφέλη και κίνδυνοι της επισκληριδίου αναισθησίας

Η επισκληρίδιος είναι μια σημαντική βοήθεια στις επίτοκες που δυσκολεύονται να διαχειριστούν τις ωδίνες και τους πόνους τους φυσιολογικού τοκετού. Υπάρχει μια αίσθηση ότι η επισκληρίδιος προκαλεί μόνιμο ή μακροχρόνιο πόνο στην πλάτη. Ωστόσο πολλές γυναίκες που γεννούν βιώνουν πόνο στην πλάτη μετά τον τοκετό, είτε έχουν κάνει επισκληρίδιο είτε όχι, είτε γέννησαν με καισαρική τομή, είτε με φυσικό τοκετό. Αυτό συμβαίνει επειδή τα οστά και οι σύνδεσμοι της λεκάνης επιστρέφουν στις αρχικές τους θέσεις.

Η επισκληρίδιος αποφεύγεται σε γυναίκες με ιστορικό διαταραχών της πήξης του αίματος, ιστορικό χειρουργικών επεμβάσεων ή ανατομικών προβλημάτων στην σπονδυλική στήλη, αν υπάρχει λοίμωξη, χαμηλή αρτηριακή πίεση ή δυσκολία συνεργασίες της επιτόκου (καθώς πρέπει να παραμείνει ακίνητη κατά τη διάρκεια της διαδικασίας).

Όπως όλα τα είδη αναισθησίας, η επισκληρίδιος μπορεί να έχει κάποιες παρενέργειες, οι οποίες συμβαίνουν σπάνια. Αν πραγματοποιηθεί από ειδικευμένο και έμπειρο αναισθησιολόγο, ο οποίος έχει την γνώση και την ικανότητα να την κάνει σωστά, έχοντας πριν αξιολογήσει το ιατρικό ιστορικό και τις εξετάσεις, είναι απόλυτα ασφαλής τρόπος για την ανακούφιση του πόνου στον τοκετό.

 

Φυσικός τοκετός και επισκληρίδιος

Ο τοκετός είναι μια φυσική, αλλά και πολύπλοκη διαδικασία. Γι αυτό το λόγο, δεν υπάρχει ένας σωστός τρόπος για να γίνει. Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και κάθε έγκυος έχει τις δικές τις ανάγκες. Ο κοινός στόχος του ιατρικού προσωπικού και της εγκύου είναι η πραγματοποίηση του τοκετού με ασφάλεια και χωρίς επιπλοκές.

Για να επιτευχθεί αυτό, το ιατρικό προσωπικό οφείλει να λάβει υπόψη τους εξής παράγοντες:

  • Το ιατρικό ιστορικό της εγκύου (ατομικό και οικογενειακό)
  • Την κατάσταση της υγείας της την περίοδο του τοκετού (σωματική, ψυχική και συναισθηματική)
  • Την κατάσταση της υγείας του εμβρύου
  • Το μέγεθος και την ανατομία της λεκάνης της εγκύου
  • Το επίπεδο ανοχής της στον πόνο
  • Την ένταση των συσπάσεων
  • Το μέγεθος και η θέση του εμβρύου

Με βάση τα παραπάνω ο γυναικολόγος και οι υπόλοιπες ιατρικές ειδικότητες που μπορεί να συνεργάζονται για τον τοκετό, εξηγούν και αναλύουν στην μέλλουσα μητέρα ή ζευγάρι τις επιλογές που έχει και προτείνουν την καλύτερη επιλογή, δημιουργώντας το πλάνο τοκετού, αλλά και κάθε φορά που τα δεδομένα αλλάζουν. Η τελική απόφαση ανήκει πάντοτε στην έγκυο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
1234…15

Κάντε το Επόμενο Βήμα για την Υγεία σας

Θα χαρούμε να σας υποδεχτούμε στο υπερσύγχρονο ιατρείο μας στην οδό Ηριδανού & να συζητήσουμε μαζί σας.

ΚΛΕΙΣΤΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ
Facebook / Linkedin / Youtube / Instagram

ΤΟΜΕΙΣ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ηριδανού 12
Αθήνα, 11528
T: 2107239120
info@kogeorgos.gr

A Production of interTEN