Ι. Β., Νοέμβριος 2024
Είναι πολύ λίγα τα πέντε αστέρια για αυτόν τον άνθρωπο. Εξαιρετικός και εκείνος και τα κορίτσια που συνεργάζεται!
Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε τις αληθινές μαρτυρίες ανθρώπων που εμπιστεύθηκαν τον Δρ.Στυλιανό Κογεώργο για τη διάγνωση και θεραπεία του προβλήματος τους. Οι ιστορίες τους αποτυπώνουν με άμεσο τρόπο τα βιώματα τους και αποτελούν μια ανεπίσημη και προσωπική ματιά στην ιατρική διαδικασία, μια ιστορία ζωής!
Ευχαριστούμε θερμά όσους ασθενείς θέλησαν να μοιραστούν την εμπειρία τους, ελπίζουμε με αυτόν τον τρόπο να βοηθηθούν όλο και περισσότερες γυναίκες και να γίνουμε συνοδοιπόροι τους στο σωστό δρόμο προς τη θεραπεία. Σεβόμενοι την ιδιωτικότητά τους, τα ονόματα τους εμφανίζονται μόνο ως αρχικά.
Είναι πολύ λίγα τα πέντε αστέρια για αυτόν τον άνθρωπο. Εξαιρετικός και εκείνος και τα κορίτσια που συνεργάζεται!
Αν πάσχεις από Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών (PCOS) ή αν γνωρίζεις γι αυτό, είναι δεδομένο ότι έχεις αντιληφθεί ότι επηρεάζει τη γονιμότητα και δημιουργεί εμπόδια στο δρόμο προς μια εγκυμοσύνη. Παράλληλα, οι πολυκυστικές ωοθήκες, σε περίπτωση εγκυμοσύνης, αυξάνουν τις πιθανότητες να υπάρξουν προβλήματα στην εγκυμοσύνη.
Το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών είναι η πιο συνηθισμένη ορμονική πάθηση που προκαλεί υπογονιμότητα σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας. Πρόκειται για μια πάθηση όπου υπάρχει ανισορροπία στα φυσιολογικά επίπεδα ορμονών, όπως τα ανδρογόνα και η τεστοστερόνη. Αυτή η ανισορροπία επηρεάζει τη διαδικασία της ωορρηξίας, με αποτέλεσμα να υπάρχει δυσκολία στην ωρίμανση των ωαρίων. Τα ωάρια που δεν απελευθερώνονται, παραμένουν στις ωοθήκες δημιουργώντας μικρές κύστες, προξενώντας διόγκωση και δυσλειτουργία των ωοθηκών.
Κατά συνέπεια, αφού οι πολυκυστικές ωοθήκες επεμβαίνουν στη ωορρηξία, προξενώντας διαταραχές περιόδου, δυσχεραίνουν τη φυσιολογική διαδικασία της σύλληψης.
Η ύπαρξη πολυκυστικών ωοθηκών δεν σημαίνει αυτόματα ότι δεν μπορεί η πάσχουσα να μείνει έγκυος. Μπορεί να σημαίνει, όμως, ότι θα χρειαστεί περισσότερος χρόνος και, ίσως, ιατρική βοήθεια για να επιτευχθεί η εγκυμοσύνη.
Αρχικά, χρειάζεται να βελτιωθεί όσο το δυνατό περισσότερο η γενικότερη κατάσταση της υγείας σας και τα συμπτώματα του συνδρόμου. Αν βρίσκεστε ήδη σε πορεία θεραπείας, με φαρμακευτική αγωγή (αντισυλληπτικά χάπια και συμπληρωματική αγωγή για άλλα συμπτώματα) και γενικότερες αλλαγές για την ολιστική προσέγγιση του συνδρόμου (σωματική άσκηση, κατάλληλη διατροφή, λήψη βιταμινών και συμπληρωμάτων διατροφής), αυτή να χρειάζεται προσαρμογή ή αλλαγή. Αν δεν βρίσκεστε σε πορεία θεραπείας, είναι πιθανό να χρειάζεται να αφιερώσετε πρώτα ένα χρονικό διάστημα σε αυτή, ώστε να επιδράσει η φαρμακευτική αγωγή και να προσαρμοστεί ο οργανισμός, πριν ξεκινήσετε προσπάθειες τεκνοποίησης.
Σπανιότερα, αν υπάρχουν κύστες σε μεγάλο μέγεθος ή σε θέση όπου εμποδίζουν με πρακτικό τρόπο την ωορρηξία, μπορεί ο γυναικολόγος να συστήσει την αφαίρεση τους με λαπαροσκοπικό ή ρομποτικό χειρουργείο.
Σε κάποιες πάσχουσες, το σύνδρομο συνοδεύεται από άλλες παθήσεις όπως σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, κατάθλιψη, υψηλή αρτηριακή πίεση ή χοληστερίνη, καρδιαγγειακά προβλήματα, υπνική άπνοια ή παχυσαρκία. Σε αυτές τις περιπτώσεις, χρειάζεται να ακολουθούνται κατά γράμμα οι αντίστοιχες θεραπείες, ώστε να μειωθεί η πιθανότητα αυτές οι παθήσεις να επιδράσουν αρνητικά στην εγκυμοσύνη και την υγεία της ασθενούς. Για παράδειγμα, αν υπάρχει παχυσαρκία μπορεί οι γιατροί να προτείνουν βαριατρικό χειρουργείο (πχ. γαστρικό μανίκι), ώστε να υπάρξει απώλεια βάρους.
Έπειτα από αυτά τα βήματα, μπορείτε να ξεκινήσετε τις προσπάθειες τεκνοποίησης. Ιδανικά, θα ήταν καλό να έχει ελεγχθεί και ο σύντροφος σας για υπογονιμότητα, γιατί δεν είναι σπάνιο να συνυπάρχει παράλληλα και κάποιο αίτιο ανδρικής υπογονιμότητας. Αν δεν υπάρχει εγκυμοσύνη μετά από προσπάθειες 6 μηνών, κλείστε ραντεβού με τον γυναικολόγο σας.
Αν όλοι οι παράγοντες που αναφέρθηκαν έχουν ελεγχθεί και έχουν γίνει οι κατάλληλες θεραπείες, ωστόσο δεν έχει έρθει η επιθυμητή εγκυμοσύνη, μια γυναίκα με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών μπορεί να υποβοηθηθεί με θεραπείες γονιμότητας όπως:
Μια έγκυος με πολυκυστικές ωοθήκες, ανάλογα με τα κλινικά ευρήματα της ενδομητρίωσης και τη γενικότερη κατάσταση της υγείας της, έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να βιώσει προβλήματα ή επιπλοκές όπως:
Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία από έρευνες, ώστε να μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα με ποιο τρόπο και σε ποιο βαθμό επηρεάζει η εγκυμοσύνη τα συμπτώματα του συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών. Κάποιες γυναίκες βιώνουν αύξηση της έντασης των συμπτωμάτων και κάποιες δεν αναγνωρίζουν καμία ουσιαστική διαφορά στα συμπτώματα, λόγω των ορμονών της εγκυμοσύνης και της λοχείας. Δεδομένου του γεγονότος ότι η φαρμακευτική αγωγή που μπορεί να χορηγηθεί στην εγκυμοσύνη είναι περιορισμένη, αυτό το ζήτημα εξαρτάται από την πρότερη κατάσταση της υγείας της εγκύου και της συνέχισης της ολιστικής προσέγγισης του συνδρόμου. Η ακολούθηση υγιεινούς διατροφής, προσαρμοσμένης στο σύνδρομο και η σωματική άσκηση, βοηθούν όχι μόνο στη διαχείριση των συμπτωμάτων, αλλά και στην ίδια την καλύτερη εμπειρία της εγκυμοσύνης.
Συμπερασματικά, η επίτευξη μιας υγιούς εγκυμοσύνης και η απόκτηση ενός υγιούς μωρού είναι δυνατή, όταν υπάρχουν πολυκυστικές ωοθήκες. Με την κατάλληλη παρακολούθηση από εξειδικευμένο γυναικολόγο και ιατρικό προσωπικό, και τη συστηματική εφαρμογή των οδηγιών του γιατρού, όποιο πρόβλημα ή επιπλοκή μπορεί να προκύψει είναι διαχειρίσιμο.
Στον Κο Κογεωργο κατέληξα μετά από σύσταση φίλης, καθώς αναζητούσα μια επιπλέον γνώμη σχετικά με την αφαίρεση ενός πολύποδα. Ένα ραντεβού έκανα μαζί του και τον εμπιστεύτηκα αμέσως, καθώς με κάποιες συμπληρωματικές εξετάσεις που μου συνέστησε να κάνω (οι προηγούμενοι γυναικολόγοι που είχα επισκεφθεί διαπίστωναν κύστες ενδομητρίωσης υπερηχογραφικά, αλλά κανένας δε μου είπε να κάνω μια μαγνητική για να δούμε την πλήρη εικόνα) καταλήξαμε να προχωρήσουμε σε χειρουργείο ενδομητρίωσης και αφαίρεσης πολύποδα και όλα πήγαν ακριβώς όπως μου τα είχε πει. Κατά τη διάρκεια του χειρουργείου υπήρχε άμεση επικοινωνία μεταξύ των δικών μου ανθρώπων και της μαίας του, Ειρήνης, καθώς και τις επόμενες ημέρες για ό,τι απορία είχα μιλούσα απ’ ευθείας μαζί της.
Ο γιατρός είναι εξαιρετικά καταρτισμένος, εξηγεί τα πάντα με λεπτομέρεια και προσοχή και εμπνέει εμπιστοσύνη από την πρώτη επίσκεψη! Το ιατρείο είναι πεντακάθαρο και σύγχρονο. Τον συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Θέλω να ευχαριστήσω τον κύριο Στέλιο και την υπέροχη ομάδα του (Ειρήνη, Μαίρη, Χρυσάνθη) γι’ αυτούς τους 9 υπέροχους μήνες της εγκυμοσύνης μου! Ήταν δίπλα μου σε όλα και με βοήθησαν πολύ σε ότι απoρίες, προβληματισμούς είχα ήταν πάντα εκεί! Την ημέρα της γέννας μου είχα την τιμή να έχω και τον κύριο Στέλιο αλλά και τον πατέρα του κύριο Γρηγόρη! Η εμπειρία μου ήταν ξεχωριστή γιατί μαζί μου από την αρχή είχα την αγαπημένη μου Ειρήνη! Σας ευχαριστώ γι αυτή την υπέροχη εμπειρία και αυτό το όμορφο ταξίδι! Ήταν μοναδικό και θα ήθελα να το ξανά ζήσω από την αρχή ξανά μαζί σας!
Με αγάπη Μ. κ μπέμπης
Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τον εξαίρετο επιστήμονα και άνθρωπο κο Κογεώργο Στυλιανό, καθώς και όλη την ομάδα του για τον άψογο επαγγελματισμό και την φιλική προσέγγιση. Πραγματικά αν και η περίπτωση μου ήταν αρκετά δύσκολη όλα πήγαν τέλεια με την λαπαροσκοπική επέμβαση και από την επόμενη μέρα επέστρεψα υγιής στο σπίτι μου.
Η περίοδος της ανάρρωσης από έναν τοκετό ονομάζεται λοχεία, ενώ σύμφωνα με την πιο σύγχρονη ιατρική γνώση, το πρώτο τρίμηνο μετά τον τοκετό ονομάζεται 4ο τρίμηνο της εγκυμοσύνης.
Για τις γυναίκες που γεννούν με φυσιολογικό τοκετό, η ανάρρωση από αυτόν περιλαμβάνει 3 στάδια, κατά τα οποία βιώνουν διάφορες σωματικές δυσκολίες όπως η αιμορραγία (λόχια), η φροντίδα πιθανών ραμμάτων και η γενικότερη επαναφορά του σώματός τους στην προηγούμενη του κατάσταση, ενώ παράλληλα φροντίζουν ένα μικροσκοπικό πλασματάκι που χρειάζεται την προσοχή τους 24ώρες το 24ωρο.
Τι πρέπει να περιμένει μια νέα μητέρα κατά την ανάρρωσή της από φυσιολογικό τοκετό; Ενημερωθείτε συνοπτικά, διαβάζοντας παρακάτω:
Οι επαγγελματίες υγείας κατηγοριοποιούν την ανάρρωση από τοκετό σε 3 στάδια:
Μετά τη γέννηση του μωρού της, κάθε γυναίκα βιώνει τα λόχια, δηλαδή τη φυσιολογική αιμορραγία μετά τον τοκετό, η οποία είναι η διαδικασία με την οποία ο οργανισμός αποβάλλει όλα τα εναπομείναντα υγρά, ενώ αναρρώνει. Η αιμορραγία της λοχείας είναι εκτεταμένη τις πρώτες 3 με 10 ημέρες και θυμίζει μια πολύ έντονη περίοδο. Με το πέρασμα των ημερών η ποσότητα σιγά σιγά μειώνεται και το χρώμα των κολπικών εκκρίσεων αλλάζει από βαθύ κόκκινο σε ανοιχτό κόκκινο και έπειτα σε ροζ, καφέ ή ανοιχτό κίτρινο. Ωστόσο, μπορεί να διαρκέσει μέχρι και 6 εβδομάδες.
Είναι φυσιολογικό η αιμορραγία να είναι πιο έντονη ή και να υπάρχουν πόνοι περιόδου όταν υπάρχει σωματική δραστηριότητα ή κατά το θηλασμό, αφού ο θηλασμός βοηθάει τη μήτρα να συσπάται, επιστρέφοντας σιγά σιγά στο αρχικό της μέγεθος. Για τα λόχια υπάρχουν στην αγορά ειδικές σερβιέτες λοχείας, οι οποίες έχουν μεγαλύτερη απορροφητικότητα.
Μετά το φυσιολογικό τοκετό, υπάρχει η πιθανότητα να χρειαστούν ράμματα, εάν προκύψει ρήξη περινέου (τραυματισμός στον ιστό γύρω από τον κόλπο και τον πρωκτό, ο οποίος μπορεί να συμβεί κατά τον τοκετό) ή να χρειαστεί να γίνει περινεοτομή [τομή στην περιοχή μεταξύ του κόλπου και του πρωκτού (περίνεο), η οποία επιτρέπει στο μωρό να περάσει με ασφάλεια από τον κόλπο].
Τα ράμματα που χρησιμοποιούνται σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ειδικά και απορροφήσιμα από τον οργανισμό, μέσα σε 15-20 ημέρες. Στο διάστημα αυτό, χρειάζεται να ακολουθηθούν συγκεκριμένες οδηγίες για τη φροντίδα και τον καθαρισμό της περιοχής, οι οποίες δίνονται πριν από την έξοδο από το μαιευτήριο. Συνοπτικά χρειάζεται η περιοχή να καθαρίζεται απαλά με ζεστό νερό και να στεγνώνεται πολύ καλά, ιδιαίτερα μετά τη χρήση της τουαλέτας και την αλλαγή των ειδικών σερβιετών λοχείας. Το ευτύχημα είναι ότι η περιοχή του περινέου είναι πλούσια σε αιμοφόρα αγγεία και για αυτό το λόγο επουλώνεται πολύ γρηγορότερα από άλλα σημεία του σώματος.
Επιπλέον, την επούλωση μπορεί να βοηθήσει η ξεκούραση σε ξαπλωτή θέση ανάσκελα ή στο πλάι. Όταν χρειάζεται η καθιστή θέση, προτείνεται να χρησιμοποιείται ένα μικρό μαξιλάρι ή μια μικρή τυλιγμένη πετσέτα κάτω από κάθε γλουτό, ώστε να μην πιέζεται η περιοχή. Τέλος, συστήνεται η εφαρμογή πάγου τυλιγμένου σε πετσέτα στην περιοχή για λίγα λεπτά.
Διάβασε περισσότερα για την περινεοτομή και τη ρήξη περινέου
Μετά από την ένταση του φυσιολογικού τοκετού, πολλές γυναίκες φοβούνται να χρησιμοποιήσουν την τουαλέτα. Αυτό προκύπτει αφενός επειδή κατά κανόνα υπάρχει δυσκοιλιότητα τις πρώτες μέρες και παράλληλα μπορεί να μην επανέλθει αμέσως η αίσθηση της ανάγκης για ούρηση, και αφετέρου επειδή μπορεί να υπάρχουν ράμματα. Έτσι δημιουργείται αβεβαιότητα για το αν και κατά πόσο μπορούν να σφιχτούν, πώς θα καθαριστούν σωστά μετά κλπ. Στην περίπτωση της αφόδευσης, μια οδηγία που μπορεί να βοηθήσει είναι να κρατούν μια γάζα ή μια σερβιέτα λοχείας πάνω από τα ράμματα, ασκώντας ελάχιστη πίεση, ώστε να νιώθουν μεγαλύτερη σταθερότητα και σιγουριά.
Κατά την περίοδο της ανάρρωσης και λόγω της χαλάρωσης των μυών της λεκάνης και του περινέου, είναι αρκετά σύνηθες να υπάρχει μια ελαφριά ακράτεια σε ξαφνικές κινήσεις, βήξιμο ή γέλιο. Αυτό βελτιώνεται σταδιακά ξεκινώντας ασκήσεις ενδυνάμωσης του πυελικού εδάφους που μπορεί να δώσει ο γυναικολόγος.
Μετά από μια εγκυμοσύνη, η περίοδος συνήθως επανέρχεται στις 5-6 εβδομάδες μετά τον τοκετό, ενώ μπορεί να καθυστερήσει αν η μητέρα κάνει αποκλειστικό θηλασμό. Πρακτικά, είναι πιθανή μια εγκυμοσύνη ήδη από την 3η εβδομάδα μετά τον τοκετό, αφού ο κύκλος της περιόδου επανέρχεται στα φυσιολογικά. Κατά κανόνα συστήνεται η αποφυγή των σεξουαλικών επαφών το λιγότερο μέχρι τις 6 εβδομάδες, ίσως και περισσότερο, ανάλογα με το αν υπάρχουν ράμματα και πως προχωράει η επούλωσή τους.
Η περίοδος της ανάρρωσης από έναν τοκετό ονομάζεται λοχεία, ενώ σύμφωνα με την πιο σύγχρονη ιατρική γνώση, το πρώτο τρίμηνο μετά τον τοκετό ονομάζεται 4ο τρίμηνο της εγκυμοσύνης.
Για τις γυναίκες που γεννούν με καισαρική ή ήπια καισαρική, η ανάρρωση από αυτόν περιλαμβάνει 3 στάδια, κατά τα οποία βιώνουν διάφορες σωματικές δυσκολίες όπως η αιμορραγία (λόχια), η ανάρρωση από το χειρουργείο και η φροντίδα της καισαρικής τομής και η γενικότερη επαναφορά του σώματός τους στην προηγούμενη του κατάσταση, ενώ παράλληλα φροντίζουν ένα μικροσκοπικό πλασματάκι που χρειάζεται την προσοχή τους 24ώρες το 24ωρο.
Τι πρέπει να περιμένει μια νέα μητέρα κατά την ανάρρωσή της από τοκετό με καισαρική; Ενημερωθείτε συνοπτικά, διαβάζοντας παρακάτω:
Οι επαγγελματίες υγείας κατηγοριοποιούν την ανάρρωση από τοκετό σε 3 στάδια:
Μετά τον τοκετό με καισαρική, συνήθως η διάρκεια παραμονής στο μαιευτήριο είναι 2 – 4 ημέρες, ανάλογα με την κατάσταση της υγείας της μητέρας. Κατά τη διάρκεια της παραμονής γίνεται φροντίδα της τομής και δίνεται φαρμακευτική αγωγή για τη μείωση του πόνου. Το προσωπικό του μαιευτηρίου ενθαρρύνει τη μητέρα να αρχίσει να περπατάει και να φροντίζει τις ανάγκες του μωρού της, συμπεριλαμβανομένου και του θηλασμού, αν το επιθυμεί.
Μετά τη γέννηση του μωρού της, κάθε γυναίκα βιώνει τα λόχια, δηλαδή τη φυσιολογική αιμορραγία μετά τον τοκετό, η οποία είναι η διαδικασία με την οποία ο οργανισμός αποβάλλει όλα τα εναπομείναντα υγρά. Η αιμορραγία της λοχείας είναι εκτεταμένη τις πρώτες 3 με 10 ημέρες και θυμίζει μια πολύ έντονη περίοδο. Με το πέρασμα των ημερών η ποσότητα σιγά σιγά μειώνεται και το χρώμα των κολπικών εκκρίσεων αλλάζει από βαθύ κόκκινο σε ανοιχτό κόκκινο και έπειτα σε ροζ, καφέ ή ανοιχτό κίτρινο. Ωστόσο, μπορεί να διαρκέσει μέχρι και 6 εβδομάδες.
Είναι φυσιολογικό η αιμορραγία να είναι πιο έντονη ή και να υπάρχουν πόνοι περιόδου όταν υπάρχει σωματική δραστηριότητα ή κατά το θηλασμό, αφού ο θηλασμός βοηθάει τη μήτρα να συσπάται, επιστρέφοντας σιγά σιγά στο αρχικό της μέγεθος. Για τα λόχια υπάρχουν στην αγορά ειδικές σερβιέτες λοχείας, οι οποίες έχουν μεγαλύτερη απορροφητικότητα.
Στην καισαρική, η τομή γίνεται στην περιοχή κάτω από την αρχή του εσώρουχου και είναι μια οριζόντια γραμμή μήκους 10-20 εκατοστών. Πριν από την έξοδο από το μαιευτήριο, το ιατρικό προσωπικό δίνει οδηγίες για τη φροντίδα και τον καθαρισμό της καισαρικής τομής. Αυτές οι οδηγίες συνήθως περιλαμβάνουν την προστασία της τομής από υγρά, τον ήπιο καθαρισμό και φροντίδα της, τη χρήση φαρδιών, άνετων και βαμβακερών ρούχων και εσωρούχων και την ενημέρωση για σημάδια που μπορεί να σημαίνουν ότι έχει μολυνθεί.
Τα ράμματα συνήθως απορροφώνται μέσα σε λίγες μέρες, ενώ η επούλωση της τομής επιτυγχάνεται περίπου στις 12 εβδομάδες. Για μερικούς μήνες η τομή έχει κοκκινωπό χρώμα (ή είναι πιο σκουρόχρωμη ή λευκή, αν πρόκειται για πιο μελαμψό δέρμα) και γι αυτό το λόγο είναι και πιο εμφανής. Όσο περνάει ο καιρός και με την κατάλληλη φροντίδα και προσοχή, το χρώμα της εξασθενεί και συχνά καλύπτεται από τρίχες.
Μετά από τοκετό με καισαρική και την απομάκρυνση του καθετήρα, πολλές γυναίκες φοβούνται να χρησιμοποιήσουν την τουαλέτα. Αυτό προκύπτει αφενός επειδή κατά κανόνα υπάρχει δυσκοιλιότητα τις πρώτες μέρες και παράλληλα μπορεί να μην επανέλθει αμέσως η αίσθηση της ανάγκης για ούρηση, και αφετέρου επειδή μπορεί να υπάρχουν ράμματα. Έτσι δημιουργείται αβεβαιότητα για το αν και κατά πόσο μπορούν να σφιχτούν, πώς θα καθαριστούν σωστά μετά κλπ, δεδομένης και της δυσκολίας στην κίνηση λόγω της τομής. Στην περίπτωση της αφόδευσης, μια οδηγία μπορεί να βοηθήσει είναι να τοποθετούν ένα σκαμπό ή ένα κουτί κάτω από τα πόδια, όταν κάθονται στη λεκάνη, ώστε να ανέβουν τα γόνατα πάνω από το ύψος της λεκάνης και να κρατήσουν ίσια την πλάτη. Αυτή η στάση βοηθά να χαλαρώσει ο εντερικός σωλήνας.
Κατά την περίοδο της ανάρρωσης και λόγω της χαλάρωσης των μυών της λεκάνης και του περινέου, είναι αρκετά σύνηθες να υπάρχει μια ελαφριά ακράτεια σε ξαφνικές κινήσεις, βήξιμο ή γέλιο. Αυτό βελτιώνεται σταδιακά ξεκινώντας ασκήσεις ενδυνάμωσης του πυελικού εδάφους που μπορεί να δώσει ο γυναικολόγος.
Μετά από μια εγκυμοσύνη, η περίοδος συνήθως επανέρχεται στις 5-6 εβδομάδες μετά τον τοκετό, ενώ μπορεί να καθυστερήσει αν η μητέρα κάνει αποκλειστικό θηλασμό. Πρακτικά, είναι πιθανή μια εγκυμοσύνη ήδη από την 3η εβδομάδα μετά τον τοκετό, αφού ο κύκλος της περιόδου επανέρχεται στα φυσιολογικά. Κατά κανόνα συστήνεται η αποφυγή των σεξουαλικών επαφών το λιγότερο μέχρι τις 6 εβδομάδες, ίσως και περισσότερο, ανάλογα με το αν υπάρχουν ράμματα και πως προχωράει η επούλωσή τους.
Αν έχεις διαβάσει έγκυρα άρθρα για την ενδομητρίωση, ή αν πάσχεις από αυτή, σίγουρα θα έχεις ακούσει ότι η επηρεάζει τη γυναικεία γονιμότητα. Και πράγματι, η ενδομητρίωση πέρα από τα πολύ έντονα συμπτώματα και τον πόνο που δημιουργεί στις πάσχουσες, δημιουργεί εμπόδια στο δρόμο προς μια εγκυμοσύνη. Παράλληλα, παρόλο που είναι δυνατό μια γυναίκα με ενδομητρίωση να μείνει έγκυος και να γεννήσει με ασφάλεια, η ενδομητρίωση μπορεί δυνητικά να αυξήσει τον κίνδυνο προβλημάτων στην εγκυμοσύνη.
Η γενεσιουργός αιτία της ενδομητρίωσης είναι το γεγονός ότι ιστός, παρόμοιος με αυτόν του ενδομήτριου, που βρίσκεται στο εσωτερικό τοίχωμα της μήτρας και διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στον κύκλο της περιόδου, μπορεί να αναπτυχθεί σε άλλα σημεία των αναπαραγωγικών οργάνων ή και σε άλλα όργανα.
Από πρακτικής άποψης, αν αναπτυχθεί ιστός ενδομητρίωσης μέσα στις ωοθήκες ή τις σάλπιγγες, εμποδίζει τη διαδρομή του ωαρίου ή την εμφύτευση του, αφού έχει γονιμοποιηθεί. Υπάρχει και το ενδεχόμενο οι ιστοί της ενδομητρίωσης να έχουν μεγαλώσει και αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό που να έχουν δημιουργήσει βλάβες στα αναπαραγωγικά όργανα. Επιπλέον, οι ορμονικές διαφορές και η φλεγμονές που υπάρχουν μπορεί να δημιουργούν ένα εχθρικό περιβάλλον. Αυτό το περιβάλλον δεν επιτρέπει στο σπέρμα να επιβιώσει, στο ωάριο να γονιμοποιηθεί ή στο έμβρυο να μεγαλώσει σωστά.
Η ύπαρξη ενδομητρίωσης σίγουρα δε σημαίνει ότι η πάσχουσα δε μπορεί να μείνει έγκυος. Μπορεί, όμως, να σημαίνει ότι μπορεί να χρειαστεί περισσότερος χρόνος ή να είναι δυσκολότερο να επιτευχθεί μια εγκυμοσύνη με φυσιολογικό τρόπο. Αντίστοιχα, κάποιες γυναίκες μπορεί να χρειαστεί να χρησιμοποιήσουν τεχνικές και μέσα της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και εξωσωματικής γονιμοποίησης, ώστε να πετύχουν το σκοπό τους, αν υπάρχουν εμπόδια για τη φυσιολογική σύλληψη. Σε αυτή την περίπτωση μπορεί να χρησιμοποιηθούν τεχνικές όπως κατάψυξη ωαρίων, ενδομήτρια σπερματέγχυση (IUI), εξωσωματική γονιμοποίηση (IVF), μίνι εξωσωματική γονιμοποίηση (Mini IVF) και ετερόλογη γονιμοποίηση με δωρεά ωαρίων ή σπέρματος.
Μια έγκυος με ενδομητρίωση, ανάλογα βέβαια με τα κλινικά ευρήματα της ενδομητρίωσης και τη γενικότερη κατάσταση της υγείας της έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να βιώσει προβλήματα ή επιπλοκές στην εγκυμοσύνη ή τον τοκετό. Σε κάποιες σοβαρές περιπτώσεις ενδομητρίωσης η εγκυμοσύνη μπορεί να χαρακτηριστεί ως κύηση υψηλού κινδύνου.
Μια έγκυος με ενδομητρίωση έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να βιώσει:
Η θεραπευτική αγωγή για την ενδομητρίωση συνήθως περιλαμβάνει λήψη φαρμακευτικής αγωγής (ορμονική θεραπεία) και χειρουργική αφαίρεση του ιστού. Καμία από τις δυο θεραπείες δε συνίστανται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Επιπλέον, η φαρμακευτική αγωγή για την ενδομητρίωση που σχετίζεται με τη ρύθμιση της περιόδου όπως τα αντισυλληπτικά χάπια, μπορεί να δυσκολέψει περαιτέρω τη σύλληψη. Συνεπώς, αν υπάρχει πρόθεση τεκνοποίησης χρειάζεται να διακοπεί.
Πριν από τη σύλληψη, ωστόσο, υπάρχει μέριμνα που μπορεί να ληφθεί για την ενίσχυση της γονιμότητας και την αύξηση των πιθανοτήτων σύλληψης πριν το ζευγάρι ξεκινήσει να έχει ελεύθερες επαφές. Ένας εξειδικευμένος γυναικολόγος στην ενδομητρίωση μπορεί να προτείνει την χειρουργική αφαίρεση με λαπαροσκόπηση ή με ρομποτική χειρουργική. Με αυτές τις τεχνικές, η ανάρρωση είναι ταχύτερη, ενώ υπάρχει πολύ μειωμένη πιθανότητα πυελικών συμφύσεων που μπορεί να επιδεινώσουν τη γονιμότητα. Επιπλέον, μπορεί να προτείνει ένα ολιστικό πλάνο θεραπείας της ενδομητρίωσης και να συνταγογραφήσει συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή για τη βελτίωση της γονιμότητας. Σε αυτή την περίπτωση η γυναίκα και το ζευγάρι πρέπει να είναι προετοιμασμένοι ότι πρέπει να δώσουν χρόνο και να έχουν υπομονή, ώστε η διαδικασία της ανάρρωσης να έχει ολοκληρωθεί πριν ξεκινήσουν να έχουν ελεύθερες επαφές ή να προχωρήσουν σε τεχνικές υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.
Δεν υπάρχουν επαρκή αξιόπιστα στοιχεία από έρευνες, ώστε να μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως και σε ποιο βαθμό επηρεάζει η εγκυμοσύνη τα συμπτώματα της ενδομητρίωσης. Κάποιες γυναίκες βιώνουν μείωση της έντασης των συμπτωμάτων και του πόνου, ακόμα και σμίκρυνση των ιστών της ενδομητρίωσης, εξαιτίας της αύξησης των επιπέδων της προγεστερόνης στον οργανισμό. Άλλες γυναίκες δεν αναγνωρίζουν καμία ουσιαστική διαφορά στα συμπτώματα, ενώ κάποιες βιώνουν επιδείνωση των συμπτωμάτων, εξαιτίας της διόγκωσης της μήτρας, η οποία συμπαρασύρει περιβάλλοντες ενδομητρικούς ιστούς, όσο προχωράει η εγκυμοσύνη.
Η αλήθεια είναι ότι κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Το τι θα συμβεί εξαρτάται από τις θέσεις που υπάρχει ιστός ενδομητρίωσης και την έκταση που αυτός καταλαμβάνει, τη φυσιολογική παραγωγή ορμονών στην εγκυμοσύνη και τον τρόπο με τον οποίο ανταποκρίνεται το σώμα σε όλες αυτές τις αλλαγές.
Συμπερασματικά, η επίτευξη μιας υγιούς εγκυμοσύνης και η απόκτηση ενός υγιούς μωρού είναι δυνατή και συμβαίνει συχνά. Μολαταύτα, κάθε εγκυμοσύνη είναι διαφορετική και εξαρτάται από τη θέση και την έκταση της ενδομητρίωσης, την ένταση των συμπτωμάτων και τη γενικότερη κατάσταση της υγείας της μέλλουσας μητέρας, συμπεριλαμβανομένης και της ψυχολογικής κατάστασης. Ανάλογα με αυτά, μπορεί να απαιτείται στενότερη και συχνότερη παρακολούθηση και διαγνωστικές εξετάσεις καθόλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή και συγκεκριμένες οδηγίες από τον γιατρό.
Συζητώντας για την υπογονιμότητα και τους παράγοντες που την προκαλούν ή συμβάλλουν σε αυτήν, σε άνδρες και γυναίκες, είναι συχνό φαινόμενο να υποτιμάται η σημαντικότητα του σεξ. Η υγιής σεξουαλική υγεία του ατόμου και η σεξουαλική ευημερία ενός ζευγαριού διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στη γονιμότητα και την τεκνοποίηση.
Η σεξουαλική υγεία δεν είναι μόνο η προφύλαξη από μια εγκυμοσύνη ή τα ΣΜΝ. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ορίζει τη σεξουαλική υγεία ως μια κατάσταση που περιλαμβάνει:
Επιπλέον, η σεξουαλική υγεία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την απουσία παθήσεων, διαταραχών και δυσλειτουργιών που επηρεάζουν τον φυσικό κύκλο της σεξουαλικής αντίδρασης. Από τη διέγερση μέσω σωματικών και ψυχολογικών ερεθισμάτων, στην αύξηση της σεξουαλικής έντασης, την κορύφωση και τον οργασμό, μέχρι και την επαναφορά σε κατάσταση ηρεμίας, η διαδικασία της σεξουαλικής επαφής πρέπει να λειτουργεί ομαλά.
Οι διαταραχές που επηρεάζουν τη σεξουαλική επιθυμία διέγερση και απόκριση, την επίτευξη του οργασμού, που προκαλούν πόνο κατά τη διάρκεια του σεξ και στερούν την ευχαρίστηση ονομάζονται σεξουαλικές δυσλειτουργίες. Οι σεξουαλικές δυσλειτουργίες επηρεάζουν εξίσου άνδρες και γυναίκες.
Τα αίτια των σεξουαλικών δυσλειτουργιών μπορεί να είναι οργανικά, δηλαδή να προέρχονται από κάποια πάθηση, γενετική ανωμαλία, λοίμωξη ή ορμονική διαταραχή. Μπορούν επίσης να είναι ψυχογενή/ψυχοκοινωνικά, δηλαδή να σχετίζονται με την ψυχική υγεία του ατόμου, την κατάθλιψη, το στρες, παλαιότερες τραυματικές εμπειρίες, προβλήματα στη σχέση με τον/την σύντροφο, όπως επίσης με το άγχος σεξουαλικής απόδοσης, την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση του ατόμου. Επιπλέον, μια σεξουαλική δυσλειτουργία μπορεί να σχετίζεται με τη λήψη φαρμακευτικής αγωγής (όπως τα αντικαταθλιπτικά), τη χρήση αλκοόλ και ναρκωτικών, με χρόνιες παθήσεις (διαβήτης, καρδιαγγειακά και αναπνευστικά νοσήματα, καρκίνος), νευρολογικές παθήσεις, την εμμηνόπαυση, την εγκυμοσύνη, τον τοκετό, τη λοχεία και το θηλασμό.
Στους άνδρες η πιο συνηθισμένη σεξουαλική δυσλειτουργία είναι η στυτική δυσλειτουργία, δηλαδή η αδυναμία επίτευξης και διατήρησης στύσης επαρκής για ολοκληρωμένη και επαρκή σεξουαλική επαφή. Εξίσου συχνές είναι η πρόωρη εκσπερμάτιση, η καθυστερημένη εκσπερμάτιση και παθήσεις που επηρεάζουν την μορφολογία του πέους, όπως η Νόσος Peyronie (μη φυσιολογική κάμψη ή και στροφή του πέους κατά τη διάρκεια της στύσης).
Στις γυναίκες οι πιο συνηθισμένες σεξουαλικές διαταραχές αφορούν την έλλειψη σεξουαλικής επιθυμίας, τη δυσκολία ή αδυναμία επίτευξης οργασμού και την δυσκολία στη διείσδυση, κυρίως λόγω κολπικής ξηρότητας ή και πόνου κατά τη διάρκεια του σεξ (δυσπαρευνία). Η δυσπαρευνία μπορεί να προέρχεται από παθήσεις όπως η βουλβοδυνία, η ενδομητρίωση, τα ινομυώματα, η αδενομύωση και η φλεγμονώδης νόσος της πυέλου.
Οι σεξουαλικές δυσλειτουργίες επιδρούν με δύο τρόπους στη γονιμότητα ενός ζευγαριού: άμεσα και έμμεσα. Η άμεσες επιδράσεις αφορούν τους οργανικούς ή ψυχολογικούς παράγοντες που δεν επιτρέπουν πρακτικά στο ζευγάρι να πραγματοποιήσει μια ολοκληρωμένη σεξουαλική επαφή, συνεπώς δεν μπορεί να τεκνοποιήσει.
Οι έμμεσες επιδράσεις σχετίζονται κυρίως με ψυχολογικούς παράγοντες. Όταν ένα ζευγάρι έχει αποφασίσει να έχει ελεύθερες επαφές με στόχο την τεκνοποίηση και όσο περισσότερο αυτή δεν επιτυγχάνεται, τότε αρχίζει να αφαιρείται η χαρά, η ευχαρίστηση και ο αυθορμητισμός από τη διαδικασία. Ως αποτέλεσμα, σε μερικές περιπτώσεις, εμφανίζονται εκ των υστέρων σεξουαλικές δυσλειτουργίες που προέρχονται από την ψυχολογική πίεση που νιώθει το ζευγάρι. Αυτό το φαινόμενο εμφανίζεται πιο έντονα και σε ζευγάρια που ένας σύντροφος ή και οι δύο έχουν διαγνωστεί με κάποιο παράγοντα υπογονιμότητας, για τον οποίο λαμβάνουν θεραπεία. Πολλές φορές μια διάγνωση υπογονιμότητας εντείνει την ψυχολογική πίεση που νιώθει το άτομο και επιδρά άμεσα στην αίσθηση της αξίας του, ενώ η κοινωνική πίεση που μπορεί να βιώνει, προσθέτει ακόμα μεγαλύτερο βάρος στην συνθήκη με αποτέλεσμα την εμφάνιση σεξουαλικών δυσλειτουργιών.
Οι σεξουαλικές δυσλειτουργίες μπορεί να προέρχονται από ένα πλήθος διαφορετικών παραγόντων, οργανικών ή ψυχοκοινωνικών, όπως αναφέρθηκε παραπάνω. Κατά συνέπεια η θεραπεία εξαρτάται από το αίτιο ή τα αίτια που τις προκαλούν. Συνοπτικά, η θεραπεία για σεξουαλικές δυσλειτουργίες σε άνδρες και γυναίκες μπορεί να περιλαμβάνει ένα ή περισσότερα από τα παρακάτω:
Οι σεξουαλικές δυσλειτουργίες συχνά υποτιμώνται ως παράγοντες που μπορεί να συμβάλλουν ή να προκαλούν εξ ολοκλήρου την υπογονιμότητα. Αυτό συμβαίνει επειδή αφενός τα ζευγάρια που επισκέπτονται ειδικούς για την υπογονιμότητα ντρέπονται να συζητήσουν αυτό το πρόβλημα και αφετέρου οι ιατροί, έχοντας να διερευνήσουν ένα πλήθος αιτιών, πολλές φορές δεν εστιάζουν στις σεξουαλικές δυσλειτουργίες. Η σεξουαλική υγεία είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμα, ανεξαρτήτως της τεκνοποίησης, γι αυτό χρειάζεται αν έχετε κάποιο πρόβλημα σεξουαλικής δυσλειτουργίας να επισκεφτείτε έναν ειδικό ιατρό στον οποίο να μιλήσετε ανοιχτά και με ειλικρίνεια.