Ηριδανού 12, Αθήνα, 11528info@kogeorgos.gr210 72391206949123589
   
ΚΛΕΙΣΤΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ

Ιατρικά Νέα

Τί-είναι-η-υπογονιμότητα-800x600.jpg

Τι είναι η υπογονιμότητα;

Η γονιμότητα ορίζεται ως η φυσική ικανότητα σύλληψης ενός παιδιού. Ωστόσο, η γονιμότητα δεν είναι αυτονόητη για όλους τους ανθρώπους. Περίπου το 11% των ζευγαριών αντιμετωπίζει προβλήματα υπογονιμότητας, τα οποία δεν είναι μόνο ένα ζήτημα υγείας των γυναικών. Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες μπορεί να έχουν προβλήματα γονιμότητας και να χρειαστεί να συμβουλευτούν έναν ειδικευμένο γιατρό.

 

Πότε πρέπει ένα ζευγάρι να ελεγχθεί για προβλήματα γονιμότητας;

Ένα ζευγάρι ανακαλύπτει συνήθως ότι έχει πρόβλημα γονιμότητας, αφού έχει προσπαθήσει να τεκνοποιήσει ανεπιτυχώς για ένα χρόνο. Δυστυχώς πολλές αιτίες υπογονιμότητας δεν έχουν εμφανή συμπτώματα. Ωστόσο, τα ακόλουθα σημάδια μπορεί να υποδεικνύουν πρόβλημα γονιμότητας:

  • Ανεπιτυχείς προσπάθειες τεκνοποίησης για ένα χρόνο.
  • Δύο ή περισσότερες διαδοχικές αποβολές.
  • Διαταραχές περιόδου
  • Πυελικός πόνος ή πόνος κατά τη σεξουαλική επαφή
  • Σεξουαλική δυσλειτουργία (συμπεριλαμβανομένης της στυτικής δυσλειτουργίας ή της χαμηλής λίμπιντο)
  • Ύπαρξη παραγόντων κινδύνου για υπογονιμότητα, όπως:
    • Παθήσεις όπως υποθυρεοειδισμός και σακχαρώδης διαβήτης
    • Ανωμαλίες του αναπαραγωγικού συστήματος
    • Γυναικολογικές παθήσεις, όπως για παράδειγμα ενδομητρίωση και πολυκυστικές ωοθήκες
    • Ανδρολογικά προβλήματα, όπως για παράδειγμα χαμηλή τεστοστερόνη
    • Συγκεκριμένα είδη φαρμακευτικής αγωγής, όπως για παράδειγμα αντικαταθλιπτική, αντιαλλεργική και αντικαρκινική
    • Βλαπτικές συνήθειες, όπως για παράδειγμα κάπνισμα, λήψη ναρκωτικών ουσιών, άγχος και κακή διατροφή
    • Παχυσαρκία

Διάγνωση υπογονιμότητας

Στην υπογονιμότητα δε γίνεται διάγνωση υπό την έννοια ότι πρέπει να διερευνηθούν ο παράγοντας ή οι παράγοντες που την προκαλούν ή συμβάλλουν σε αυτήν. Μια ολιστική ιατρική προσέγγιση κρίνει σκόπιμο να διερευνηθεί η υπογονιμότητα ζεύγους, δηλαδή τόσο η ανδρική όσο και η γυναικεία υπογονιμότητα. Εκεί διερευνάται το ατομικό ιστορικό των μελών του ζευγαριού, το οικογενειακό ιστορικό του καθενός και του ιστορικού του ζεύγους σε σχέση με την αντισύλληψη, προηγούμενες εγκυμοσύνες και σεξουαλική επαφή. 

Διαβάστε περισσότερα για τη διερεύνηση υπογονιμότητας

 

Ανδρική υπογονιμότητα

Η ανδρική υπογονιμότητα οφείλεται κυρίως σε διαταραχές του σπέρματος, όπως η μειωμένη συγκέντρωση σπερματοζωαρίων στην εκσπερμάτωση, η κακή κινητικότητα και οι ανωμαλίες της μορφολογίας των σπερματοζωαρίων. Φλεγμονές όπως προστατίτιδα ή ορχίτιδα, τραυματισμοί, εκ γενετής ανωμαλίες (π.χ. κρυψορχία), καθώς και άλλες παθολογικές καταστάσεις (π.χ. κιρσοκήλη) μπορούν να επηρεάσουν την ποιότητα του σπέρματος. Η σημαντικότερη εξέταση της εκτίμησης της γονιμότητας του άντρα είναι το σπερμοδιάγραμμα. 

Διάβασε περισσότερα για την ανδρική υπογονιμότητα

Γυναικεία υπογονιμότητα

Η γυναικεία υπογονιμότητα μπορεί να οφείλεται σε διαφορετικούς παράγοντες. Για αυτό και η διερεύνηση της ξεκινάει με ορμονολογικό έλεγχο μέσω αιματολογικών εξετάσεων, καλλιέργεια κολπικού και τραχηλικού υγρού, για την ανίχνευση μικροοργανισμών που προκαλούν λοιμώξεις του κόλπου ή του τραχήλου της μήτρας, και παρακολούθηση ωορρηξίας για τον προσδιορισμό των γόνιμων ημερών, μέσω μιας σειράς ενδοκολπικών υπερηχογραφημάτων συγκεκριμένες ημέρες του κύκλου. Ανάλογα με τα ευρήματα μπορεί να επεκταθεί σε άλλες εξετάσεις, συμπεριλαμβανομένης της διαγνωστικής λαπαροσκόπησης. 

Διαβάστε περισσότερα για τον ορμονολογικό έλεγχο

 

Αντιμετώπιση υπογονιμότητας

Η αντιμετώπιση της υπογονιμότητας γίνεται θεραπεύοντας τα προβλήματα που την προκαλούν ή συμβάλλουν σε αυτήν. Συνεπώς, ανάλογα με τα αποτελέσματα του συνόλου των εξετάσεων του ζευγαριού, δημιουργείται ένα πλάνο θεραπείας της υπογονιμότητας. 

Η θεραπευτική προσέγγιση σχετίζεται με το είδος της υπογονιμότητας που έχει εντοπιστεί. Η υπογονιμότητα διακρίνεται σε 3 είδη:

  • Πρωτοπαθής, στην οποία το ζευγάρι δεν έχει επιτύχει να συλλάβει
  • Δευτεροπαθής, στην οποία υπάρχει αδυναμία σύλληψης μετά από προηγούμενη εγκυμοσύνη
  • Ιδιοπαθής ή ανεξήγητης, όπου δεν είναι δυνατόν να εντοπιστεί μια συγκεκριμένη οργανική παθολογική αιτία υπογονιμότητας

 

Όσον αφορά τις επιλογές θεραπείας της υπογονιμότητας, εξαρτώνται από τα αιτία της και μπορεί να περιλαμβάνουν:

  • Θεραπεία μιας υποκείμενης ιατρικής πάθησης
  • Προσαρμογή της φαρμακευτικής αγωγής που προκαλεί παρενέργειες στο αναπαραγωγικό σύστημα
  • Λήψη φαρμακευτικής αγωγής ή βιταμινών για τη βελτίωση της γονιμότητας 
  • Απώλεια βάρους και αλλαγές στον τρόπο ζωής
  • Λαπαροσκοπική χειρουργική
  • Υποβοηθούμενη αναπαραγωγή
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τί είναι το σύνδρομο Down;

Το σύνδρομο Down είναι μια γενετική διαταραχή στην οποία υπάρχει περίσσεια γενετικού υλικού στο χρωμόσωμα 21, γι αυτό και ονομάζεται εναλλακτικά τρισωμία 21. Για τα περισσότερα άτομα με σύνδρομο Down, αυτή η ανωμαλία προκαλεί μια σειρά από διακριτικά φυσικά χαρακτηριστικά, καθώς και πιθανά προβλήματα υγείας. Υπολογίζεται ότι 1 στα 1000 έμβρυα έχει σύνδρομο Down. 

Tο σύνδρομο Down είναι γενετικό, αλλά σπάνια αποτελεί κληρονομική πάθηση (περίπου 4% των περιπτώσεων). Αυτό συμβαίνει επειδή το σύνδρομο Down σχετίζεται με δυσλειτουργία του συγκεκριμένου σπέρματος ή ωαρίου πριν από τη σύλληψη και όχι με τα ίδια τα γονίδια που κληρονομούν οι γονείς στα παιδιά. 

Το σύνδρομο Down είναι συνήθως αρκετά εμφανές τόσο στο έμβρυο, όσο στο νεογνό και το παιδί, καθώς περιλαμβάνει διακριτά χαρακτηριστικά της εξωτερικής εμφάνισης όπως:

  • Στρογγυλό πρόσωπο με επίπεδο προφίλ και μικρά χαρακτηριστικά προσώπου (μύτη, στόμα, αυτιά και μάτια)
  • Προεξέχουσα γλώσσα
  • Μάτια αμυγδαλωτά αναποδογυρισμένα με πτυχώσεις
  • Λευκές κηλίδες στην ίριδα των ματιών
  • Κοντό λαιμό και μικρό κεφάλι (βραχυκεφαλία)
  • Μια αντί για 2 πτυχές στις παλάμες, κοντά δάχτυλα και κλινοδακτυλία
  • Μικρά πόδια και μεγαλύτερο από το κανονικό διάστημα μεταξύ του μεγάλου και του δεύτερου δακτύλου
  • Υποτονία, ή χαμηλό μυϊκό τόνο

 

Διάγνωση συνδρόμου Down

Το σύνδρομο Down μπορεί να διαγνωστεί, ή τουλάχιστον να υπάρξει ένδειξή του κατά τον προγεννητικό έλεγχο μέσα από αιματολογικές και απεικονιστικές εξετάσεις, όπως το μαιευτικό υπερηχογράφημα. Σπανιότερα, το σύνδρομο down μπορεί να διαγνωστεί μετά τον τοκετό, καθώς πολλά έμβρυα δεν εμφανίζουν ανωμαλίες στον υπέρηχο.

 

  • Υπερηχογράφημα Αυχενικής Διαφάνειας

Το υπερηχογράφημα αυχενικής διαφάνειας πραγματοποιείται στις 11-13 εβδομάδες. Μέσω της αυχενικής διαφάνειας μετράται το υγρό στον αυχένα του εμβρύου πίσω από το δέρμα του, ελέγχεται το ρινικό οστό και η ροή του αίματος στην καρδιά του εμβρύου και στο φλεβώδη πόρο του ήπατος. Λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία της μητέρας, τη μέτρηση δύο ορμονών στο αίμα της μητέρας (PAPP-A, βhCG) και όλους τους ανωτέρω υπερηχογραφικούς δείκτες, προσδιορίζουμε με ακρίβεια τον κίνδυνο για το σύνδρομο Down και για άλλες χρωμοσωμικές ανωμαλίες. Αυτό το εξειδικευμένο υπερηχογράφημα, το οποίο εκτελείται στις 11 έως 13 εβδομάδες, μετρά το πάχος μιας περιοχής με υγρό στο πίσω μέρος του λαιμού ενός εμβρύου που ονομάζεται αυχενική πτυχή.

Το υπερηχογράφημα αυχενικής διαφάνειας είναι υποχρεωτική εξέταση για όλες τις εγκύους και πραγματοποιείται από εξειδικευμένο ιατρικό προσωπικό. Τυπικά, μια μέτρηση κάτω από 3mm θεωρείται φυσιολογική και μια μέτρηση μεγαλύτερη από 3mm θεωρείται μη φυσιολογική. Στην τελευταία περίπτωση, πραγματοποιούνται συμπληρωματικές εξετάσεις όπως το NIPT (μη επεμβατικός προγεννητικός έλεγχος), η δειγματοληψία χοριακών λαχνών ή λήψη τροφοβλάστης (CVS) και η αμνιοπαρακέντηση.

 

  • Μαιευτικό Υπερηχογράφημα β’ επιπέδου 

Το μαιευτικό υπερηχογράφημα είναι μια απόλυτα ασφαλής εξέταση για τη διάγνωση του συνδρόμου Down και πλήθος παθήσεων, η οποία χρησιμοποιείται στη μαιευτική για πάνω από τριάντα χρόνια, χωρίς να έχουν καταγραφεί  άμεσες ή μακροπρόθεσμες επιβλαβείς επιδράσεις στη μητέρα ή το έμβρυο. Είναι ένα εργαλείο που προσφέρει ορατότητα στο εσωτερικό του σώματος με μη επεμβατικό τρόπο, χάρη στη χρήση ηχητικών κυμάτων υψηλής συχνότητας που περνούν μέσα από τους ιστούς. Το υπερηχογράφημα β΄επιπέδου γίνεται μεταξύ 18 και 22 εβδομάδων εγκυμοσύνης και μπορεί να αποκαλύψει μια ποικιλία σωματικών χαρακτηριστικών που σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο ένα αναπτυσσόμενο μωρό να έχει σύνδρομο Down.

Το μαιευτικό υπερηχογράφημα β’ επιπέδου μπορεί να αποκαλύψει διακριτές ενδείξεις του συνδρόμου Down όπως:

  • Μικρότερο από το φυσιολογικό μηριαίο οστό
  • Απουσία οστού από τη μύτη
  • Δωδεκαδακτυλική ατρησία (ανωμαλία του δωδεκαδακτύλου)
  • Καρδιακά προβλήματα
  • Γαστρεντερικές αποφράξεις

Διαβάστε περισσότερα για το μαιευτικό υπερηχογράφημα

Διαβάστε περισσότερα για το υπερηχογράφημα εμβρύου 3D και 4D

 

Παράγοντες κινδύνου για το σύνδρομο Down

Δεν υπάρχουν περιβαλλοντικοί παράγοντες όπως τοξίνες ή καρκινογόνες ουσίες που μπορούν να προκαλέσουν σύνδρομο Down, ούτε οι προσωπικές συνήθειες όπως το κάπνισμα, η διατροφή, η γυμναστική, η κατανάλωση αλκοόλ και ναρκωτικών. Ο μόνος μελετημένος μη γενετικός παράγοντας κινδύνου για την απόκτηση παιδιού με σύνδρομο Down είναι η ηλικία της μητέρας. Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι η απόκτηση μωρού σε μικρή ηλικία διασφαλίζει ότι δεν θα εμφανιστεί το σύνδρομο Down, καθώς περίπου το 80% των παιδιών με σύνδρομο Down γεννιούνται από γυναίκες κάτω των 35,6 ετών. Στατιστικά, ο κίνδυνος εμφάνισης του συνδρόμου Down αυξάνεται με την αύξηση της ηλικίας της γυναίκας από 1 στις 2.500 γεννήσεις σε μητέρες 25 ετών, σε 1 στις 350 σε γυναίκες μητέρες 35 ετών και 1 στις 10 σε μητέρες 49 ετών. Ωστόσο, σε αυτά τα στατιστικά θα πρέπει να συνυπολογιστεί το γεγονός ότι το πλήθος των γεννήσεων μειώνεται όσο αυξάνεται η ηλικία της μητέρας. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Μυκητιασικη-κολπίτιδα-800x600.jpg

Μυκητιασική κολπίτιδα

Η μυκητιασική κολπίτιδα ή καντιντίαση είναι μια κοινή λοίμωξη που προκαλείται από υπεραύξηση του μύκητα Candida albicans. Ο συγκεκριμένος μύκητας αποτελεί φυσιολογική εντερική χλωρίδα, αλλά υπάρχει επίσης στον κόλπο. Είναι ως επί το πλείστον ακίνδυνος, αλλά αν ο αριθμός του φτάσει πάνω από τα φυσιολογικά όρια, μπορεί να εμφανιστούν συμπτώματα. Υπολογίζεται ότι περίπου το 75% των γυναικών θα αντιμετωπίσουν μυκητιασική κολπίτιδα μία φορά στη ζωή τους. 

Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η μυκητιασική κολπίτιδα δεν είναι σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα (ΣΜΝ) και σε γενικές γραμμές δεν είναι επικίνδυνη η σεξουαλική επαφή όταν υπάρχει μυκητιασική κολπίτιδα. Ωστόσο, συνίσταται η αποφυγή σεξουαλικής επαφής, καθώς μπορεί να είναι επώδυνη και άβολη εξαιτίας των συμπτωμάτων, τα οποία μπορεί να ενταθούν κατά τη διάρκεια ή μετά (ιδίως η αίσθηση καψίματος), ενώ μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την επιδείνωση και εξάπλωση της μόλυνσης στα πυελικά όργανα. Επιπλέον, η φαρμακευτική αγωγή μπορεί να επηρεάσει την αποτελεσματικότητα των προφυλακτικών,  ενώ οι σύντροφοι μπορεί να εμφανίσουν ερυθρότητα και ερεθισμό μετά τη σεξουαλική επαφή. 

 

Ποια είναι τα αίτια της μυκητιασικής κολπίτιδας;

Ο πολλαπλασιασμός  του μύκητα πάνω από τα φυσιολογικά όρια μπορεί να συμβεί εξαιτίας παραγόντων όπως:

Ωστόσο, υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο λόγος για την υπεραύξηση της candida albicans δεν μπορεί να εντοπιστεί.

 

Συμπτώματα μυκητιασικής κολπίτιδας

Τα συμπτώματα της μυκητιασικής κολπίτιδας περιλαμβάνουν:

  • Υπερβολικές κολπικές εκκρίσεις λευκού χρώματος με όψη σαν τυρί cottage
  • Κακοσμία κολπικών εκκρίσεων που θυμίζουν μαγιά
  • Κολπικό κνησμό (φαγούρα)
  • Τσούξιμο, κάψιμο ή πόνο κατά την ούρηση ή τη σεξουαλική επαφή
  • Οίδημα (πρήξιμο) ή ερυθρότητα του κόλπου ή του αιδοίου
  • Ξηρότητα του κόλπου
  • Ξηρότητα γύρω από τον κόλπο που μπορεί να προξενήσει κοψίματα στο δέρμα

Η μυκητιασική κολπίτιδα, αν και είναι άβολη, δεν προκαλεί μακροπρόθεσμα προβλήματα υγείας. Εάν, όμως, υπάρχει συχνή εμφάνιση της μυκητιασικής κολπίτιδας, συνίσταται να πραγματοποιηθεί ένας ενδελεχής ιατρικός έλεγχος για την πιθανότητα ύπαρξης ΣΜΝ, δερματικών παθήσεων που μπορεί να έχουν παρόμοια συμπτώματα και παθήσων που μπορεί να την προκαλέσουν, όπως ο διαβήτης.

 

Διάγνωση και θεραπεία μυκητιασικής κολπίτιδας 

Η διάγνωση της μυκητιασικής κολπίτιδας μπορεί να γίνει κατά τη διάρκεια του προληπτικού ελέγχου, όταν η λοίμωξη βρίσκεται σε αρχικό στάδιο και δεν έχουν εκδηλωθεί συμπτώματα. Οι εξετάσεις που απαιτούνται για τη διάγνωση και την κατάλληλη θεραπεία της μυκητιασικής κολπίτιδας είναι το τεστ παπ, η καλλιέργεια κολπικού υγρού και το μυκητόγραμμα.

Η θεραπεία της μυκητιασικής κολπίτιδας απαιτεί φαρμακευτική αγωγή είτε δια του στόματος, είτε ενδοκολπικά, είτε με έναν συνδυασμό των δύο. Το μυκητόγραμμα θα κατευθύνει τη θεραπεία, ειδικά σε περιπτώσεις συχνής υποτροπής ή ανθεκτικού μύκητα. Ταυτόχρονα, για όσο διάστημα διαρκεί η θεραπεία της μυκητιασικής κολπίτιδας, για την ανακούφιση των συμπτωμάτων προτείνεται η χρήση:

  1. Βαμβακερών και όχι σφιχτών εσωρούχων
  2. Σερβιετών αντί για ταμπόν και κυπέλλων περιόδου
  3. Προφυλακτικών σε συνδυασμό με λιπαντικά κατά τη σεξουαλική επαφή
  4. Νερού και πολύ ήπιων σαπουνιών και προσεκτικού στεγνώματος της ευαίσθητης περιοχής

 

Πρόληψη της μυκητιασικής κολπίτιδας

Για την πρόληψη της μυκητιασικής κολπίτιδας συνίσταται η εφαρμογή συγκεκριμένων συμβουλών για την καθαριότητα της ευαίσθητης περιοχής σε σχέση με το μπάνιο, την περίοδο, τη σεξουαλική επαφή και των εσωρούχων ή ρούχων που πρέπει να χρησιμοποιούνται.

Διαβάστε περισσότερα για την υγιεινή της ευαίσθητης περιοχής.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΜΥΘΟΙ-ΚΑΙ-ΑΛΗΘΕΙΕΣ-scaled-800x600.jpg

4 μύθοι και αλήθειες για το θηλασμό

 

Ως νέα μαμά, μετά το τέλος του τοκετού, είτε αυτός είναι φυσικός, είτε με καισαρική τομή, η προσοχή στρέφεται στο μωρό και τις δικές του ανάγκες. Ο θηλασμός αποτελεί το κέντρο αυτών των αναγκών και το άγχος πολλών νέων μητέρων αυξάνεται κατακόρυφα. Τρώει το μωρό αρκετά; Τρώω εγώ σωστά; Πώς πρέπει να φροντίσω τους μαστούς μου, ώστε να μην πάθω μαστίτιδα;

Μια μαμά που θηλάζει, μπορεί να φάει και να πιεί ό,τι θέλει, αρκεί να πρόκειται για μια υγιεινή και ισορροπημένη διατροφή. Δε χρειάζεται  να στερηθεί τα φαγητά που απολαμβάνει εξαιτίας του θηλασμού, αλλά υπάρχουν κάποιες ουσίες που χρειάζονται προσοχή, όπως η καφείνη και το αλκοόλ. Το ίδιο ισχύει και για ουσίες που δεν καταναλώνουμε, αλλά μπορούν να απορροφηθούν από τον οργανισμό, όπως οι βαφές μαλλιών και το μελάνι του τατουάζ. 

Παρακάτω θα παραθέσουμε 4 μύθους και αλήθειες για το θηλασμό, που σχετίζονται με τα παραπάνω:

 

  1. Κατανάλωση αλκοόλ

Κατά το θηλασμό, είναι αλήθεια ότι δεν συνιστάται η κατανάλωση αλκοόλ σε τακτική βάση. Μια μικρή ποσότητα περιστασιακά, όπως ένα ποτήρι κρασί με το φαγητό ή ένα ποτό με φίλους μια φορά στο τόσο δε δημιουργεί κανένα πρόβλημα. Αν, ωστόσο, υπάρχει κατανάλωση αλκοόλ συχνότερα υπάρχει κίνδυνος επιρροής του θηλασμού. Πιο συγκεκριμένα, μπορεί να προκληθεί μείωση της παροχής μητρικού γάλακτος, τροφοδότησης του εμβρύου με αλκοόλ ή αντανακλαστικό έκκρισης γάλακτος. 

Επιπλέον, το αλκοόλ μπορεί επίσης να επηρεάσει τον οργανισμό, με αντίκτυπο στη φροντίδα του μωρού, ενώ η συστηματική τροφοδότηση του με αλκοόλ μέσω του μητρικού γάλακτος μπορεί να είναι επικίνδυνη για την υγεία και την ανάπτυξη του.

 

  1. Κατανάλωση καφεΐνης 

Είναι μύθος ότι η κατανάλωση καφέ δεν επιτρέπεται κατά το θηλασμό, αρκεί αυτή να περιορίζεται σε 200 γρ. ή 2 κούπες καφέ ημερησίως. Ωστόσο, η καφεΐνη δε βρίσκεται μόνο στον καφέ, αλλά μπορεί να βρεθεί σε προϊόντα όπως το τσάι, τα αναψυκτικά, τα ενεργειακά ποτά και τα παυσίπονα. Συνεπώς, χρειάζεται μια προσοχή στην κατανάλωση τους συνδυαστικά με τον καφέ. 

Η υπερβολική ποσότητα καφεΐνης μπορεί να προκαλέσει επίσης μείωση της παροχής μητρικού γάλακτος και προβλήματα στο έμβρυο όπως νευρικότητα, ευερεθιστότητα, υπερένταση, αυπνία και κολικούς. 

 

  1. Τατουάζ

Κάποιες νέες μαμάδες, σκέφτονται μετά από τον τοκετό να κάνουν ένα τατουάζ σχετικό με τη γέννα (όπως για παράδειγμα την ημερομηνία τοκετού), την εγκυμοσύνη, το μωρό ή τη στιγμή του θηλασμού ή νιώθουν έτοιμες να κάνουν το τατουάζ που πάντα ήθελαν. Έτσι αναρωτιούνται εάν ένα τατουάζ κατά την περίοδο του θηλασμού είναι ασφαλές.

Μέχρι σήμερα, η έρευνα γύρω από το θέμα είναι πολύ περιορισμένη, με αποτέλεσμα οι γυναικολόγοι και οι ερευνητές να είναι διχασμένοι. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να αποφεύγεται μέχρι να τελειώσει ο θηλασμός, και άλλοι ότι η διαδικασία του τατουάζ πιθανότατα δεν θα δημιουργήσει προβλήματα. Οι προβληματισμοί των ειδικών δεν αφορούν το ίδιο το μελάνι ή τη διαδικασία, αλλά εστιάζουν στην πιθανότητα αλλεργικής αντίδρασης, αλλά κυρίως της ανάπτυξης μολύνσεων από τη διαδικασία του τατουάζ από βακτήρια ή ιούς, ιδιαίτερα αυτές που μπορούν να μεταφερθούν στο μωρό μέσω του θηλασμού. 

Όλοι οι ειδικοί συμφωνούν ότι εάν μια μαμά αποφασίσει να κάνει τατουάζ, καλό θα είναι να έχει παρέλθει η περίοδος του αποκλειστικού θηλασμού, να επιβεβαιώσει ότι τη διαδικασία θα αναλάβει ένας έμπειρος επαγγελματίας και να ακολουθήσει τις συμβουλές του γυναικολόγου και της μαίας της.

 

  1. Βάψιμο μαλλιών

Είναι μύθος ότι το βάψιμο των μαλλιών μπορεί να επηρεάσει το θηλασμό. Αν και, όπως και στην περίπτωση των τατουάζ, η έρευνα είναι πολύ περιορισμένη, γενικά οι βαφές μαλλιών πιστεύεται ότι είναι ασφαλείς κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Στις σύγχρονες βαφές, οι  ποσότητες χημικών ουσιών που μπορούν να περάσουν στην κυκλοφορία του αίματος και από εκεί στο μητρικό γάλα είναι ελάχιστες. Ωστόσο, αυτό που συστήνεται από τους γυναικολόγους και τους ειδικούς είναι να προτιμώνται τεχνικές βαψίματος όπου η βαφή δεν εφαρμόζεται στη ρίζα των μαλλιών. Καθώς ο μόνος τρόπος να εισέλθουν χημικές ουσίες στον οργανισμό είναι μέσω της επαφής με το δέρμα, με αυτό τον τρόπο, μηδενίζονται οι πιθανότητες πιθανών παρενεργειών. 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΠΟΒΟΛΗ_SITE-800x600.jpg

Αντιμετωπίζοντας μια αποβολή

 

Η αποβολή είναι ένα θέμα που οι άνθρωποι δε συζητούν εύκολα, ακόμα και αν έχουν ζήσει μια ή περισσότερες οι ίδιοι ή οι σύντροφοί τους. Γι αυτό και μπορεί να είναι έκπληξη για πολλούς το πόσο συχνές είναι οι αποβολές, όπως επίσης και το γεγονός ότι πολλές φορές δε γνωρίζουμε το λόγο για τον οποίο συμβαίνουν. 

Ως αποβολή ορίζουμε την πρώιμη απώλεια της εγκυμοσύνης κατά τις πρώτες 13 εβδομάδες (το πρώτο τρίμηνο). Υπολογίζεται ότι το ποσοστό των επιβεβαιωμένων εγκυμοσύνων που καταλήγει σε αποβολή κυμαίνεται από 10-20%. 

 

Ποιες είναι οι αιτίες μιας αποβολής;

Περίπου οι μισές περιπτώσεις αποβολών προκαλούνται από ένα τυχαίο γεγονός στο οποίο το έμβρυο έχει έναν μη φυσιολογικό αριθμό χρωμοσωμάτων. Εάν ένα ωάριο ή ένα σπέρμα έχει μη φυσιολογικό αριθμό χρωμοσωμάτων, το έμβρυο έχει επίσης έναν μη φυσιολογικό αριθμό, με αποτέλεσμα η ανάπτυξη να μην προχωράει κανονικά, γεγονός που μερικές φορές μπορεί να καταλήξει σε αποβολή.

Κάποιες γυναίκες διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο μια εγκυμοσύνη να καταλήξει σε αποβολή, εξαιτίας αναγνωρίσιμων παραγόντων κινδύνου, όπως αυτοάνοσα νοσήματα, ορμονικά προβλήματα, ανατομικά προβλήματα της μήτρας ή του τραχήλου της μήτρας, λοιμώξεις και διαταραχές πήξης του αίματος, όπως η θρομβοφιλία. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι γυναίκες που είναι έγκυες κατατάσσονται στην κατηγορία των κυήσεων υψηλού κινδύνου. 

 

Υπάρχουν δραστηριότητες που προκαλούν αποβολές;

Πολλές γυναίκες και οι σύντροφοι τους θεωρούν ότι η αποβολή είναι δική τους υπαιτιότητα, ότι έχουν κάνει κάτι για να την προκαλέσουν. Η εργασία, η άσκηση, η σεξουαλική επαφή ή η χρήση αντισυλληπτικών χαπιών πριν την εγκυμοσύνη δεν προκαλούν αποβολές. Το ίδιο ισχύει για την πρωινή ναυτία, αλλά και τις περιπτώσεις ήπιας πτώσης, ελαφριού τραυματισμού και στιγμές όπου η έγκυος τρόμαξε.

Το κάπνισμα, το αλκοόλ και η καφεΐνη έχουν επίσης μελετηθεί ως αιτίες αποβολής. Ορισμένες έρευνες υποστηρίζουν ότι το κάπνισμα αυξάνει τον κίνδυνο, ενώ άλλες έρευνες συμπεραίνουν ότι δεν σχετίζεται. Η χρήση αλκοόλ στο πρώτο τρίμηνο μπορεί να αυξήσει ελαφρώς τον κίνδυνο αποβολής, για αυτό είναι καλύτερο να αποφεύγεται το κάπνισμα και την κατανάλωση αλκοόλ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η καφεΐνη, η κατανάλωση της οποίας επίσης συνίσταται από τους γυναικολόγους να ελαττώνεται, δεν φαίνεται να αυξάνει τον κίνδυνο αποβολής, αρκεί να περιορίζεται στα 200 γρ. ή 2 κούπες καφέ ημερησίως. 

Μπορεί να είναι δύσκολο για μια γυναίκα ή ένα ζευγάρι να αποδεχτεί ότι στην εποχή που ζούμε, της ραγδαίας επιστημονικής και τεχνολογικής εξέλιξης, ο γυναικολόγος είναι πιθανό να μην είναι σε θέση να εντοπίσει την αιτία της αποβολής. Μια αποβολή μπορεί να συμβεί σε κάθε γυναίκα. 

 

Χρειάζεται θεραπεία για την αποβολή;

Μετά από μια αποβολή, μέρος του ιστού της εγκυμοσύνης μπορεί να παραμείνει στη μήτρα. Αυτός ο ιστός πρέπει να αφαιρεθεί. Ανάλογα με την κατάσταση της υγείας της γυναίκας και τις ιδιαιτερότητες της εγκυμοσύνης, η αφαίρεση μπορεί να γίνει είτε αφήνοντας στον οργανισμό να αποβάλλει τον ιστό φυσικά, διαδικασία που μπορεί να κρατήσει έως και 2 εβδομάδες, είτε με την βοήθεια φαρμακευτικής αγωγής, είτε με χειρουργική αφαίρεση (απόξεση ενδομητρίου). Μετά από την αποβολή και την αφαίρεση του ιστού συνίσταται η αποχή από τη χρήση ταμπόν και τις σεξουαλικές επαφές για 1-2 εβδομάδες. 

 

Είναι απόλυτα φυσιολογικό το πένθος για μια αποβολή

Μετά από μια αποβολή, είναι φυσιολογικό τόσο η γυναίκα όσο και ο σύντροφός της να έχουν συναισθήματα πένθους όπως θυμό, μούδιασμα και θλίψη. Αν υπάρχει δυσκολία στη διαχείριση αυτών των συναισθημάτων, βοήθεια μπορεί να παρέχει τόσο ο γυναικολόγος και η μαία, όσο και ένας σύμβουλος ψυχικής υγείας. Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει σωστός χρόνος για το πότε η γυναίκα ή το ζευγάρι είναι έτοιμο να ξαναρχίσει τις προσπάθειες για τεκνοποίηση, καθώς κάθε άνθρωπος έχει το δικό του ρυθμό αντιμετώπισης

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΤΟΚΟΦΟΒΙΑ_SITE-scaled-800x600.jpg

Τι είναι η Τοκοφοβία;

 

Η τοκοφοβία, όπως φανερώνει και η λέξη, είναι μια ψυχολογική διαταραχή που μπορει να κυμανθεί από μικρότερα έως και μεγαλύτερα ποσοστά φόβου που αφορούν την διαδικασία της κύησης και του τοκετού. Δεν περιγράφει το άγχος ή την απροθυμία που μπορεί να κατακλύσει μια γυναίκα στη σκέψη της γέννησης ενός μωρού (κάτι που είναι γενικά φυσιολογικό), αλλά έναν παραλυτικό φόβο, παρόμοιο με αυτόν της υψοφοβίας ή της αραχνοφοβίας. 

Όπως και με όλες τις φοβίες, η τοκοφοβία είναι σοβαρή ψυχική πάθηση, σε βαθμό που επηρεάζει την ποιότητα ζωής της γυναίκας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η τοκοφοβία μπορεί επίσης να οδηγήσει εκτός από το φόβο του τοκετού και σε φόβο εγκυμοσύνης, αποτρέποντας τις  γυναίκες από μια εγκυμοσύνη, ακόμα και αν πρόκειται για κάτι που επιθυμούν πολύ. 

Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Industrial Psychiatry Journal το 2012, το 13% των μη εγκύων γυναικών αναφέρουν ότι έχουν αρκετά ισχυρό φόβο για τον τοκετό, που τις αποτρέπει από μια εγκυμοσύνη, ενώ σύμφωνα με το Hull University το ποσοστό αγγίζει το 22%. 

 

Είδη τοκοφοβίας

Υπάρχουν τρία είδη είδη τοκοφοβίας, ανάλογα με το μαιευτικό ιστορικό της γυναίκας: 

  • Πρωτοπαθής τοκοφοβία, που αφορά γυναίκες που δεν έχουν πρότερη εμπειρία τοκετού και ο φόβος πηγάζει από την ιδέα του τοκετού, αφηγήσεις άλλων γυναικών, κλπ.
  • Δευτεροπαθής τοκοφοβία, η οποία αφορά γυναίκες που έχουν βιώσει έναν ή περισσότερους – συνήθως τραυματικούς – τοκετούς, με αποτέλεσμα ο φόβος να πηγάζει από την πρότερη εμπειρία
  • Δευτεροπαθής τοκοφοβία ως σύμπτωμα κατάθλιψης, η οποία φορά γυναίκες που βιώνουν κατάθλιψη προγεννητικά. 

 

Αιτία της τοκοφοβίας

Καθώς η τοκοφοβία ξεκινά να εκτιμάται πιο ουσιαστικά από την ιατρική κοινότητα τα τελευταία χρόνια, αλλά και απο τις ίδιες τις γυναίκες, τους συντρόφους και το περιβάλλον τους, είναι σε πολλές περιπτώσεις περίπλοκο να εντοπιστεί.  Ταυτόχρονα, δεν υπάρχει πάντα σαφής ή προφανής λόγος για τον οποίο κάποια γυναίκα έχει αναπτύξει τοκοφοβία. Μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της συσσώρευσης σκέψεων, φόβων, εμπειριών και προκατειλημμένων αντιλήψεων σχετικά με τον τοκετό που έχουν αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια της ζωής της. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένοι παράγοντες που έχουν συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο τοκοφοβίας:

  • Ιατρικοί Φόβοι

Οι γυναίκες με πρωτοπαθή τοκοφοβία μπορεί να έχουν φοβίες που σχετίζονται με τον ιατρικό τομέα γενικά, όπως για παράδειγμα φοβία για τους γιατρούς, τα νοσοκομεία, συγκεκριμένες ιατρικές διαδικασίες ή τον πόνο. Μπορεί επίσης να έχουν βιώσει κακομεταχείριση από επαγγελματίες υγείας ή ιατρική αμέλεια, με αποτέλεσμα να έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους. Τέλος, μπορεί η τοκοφοβία να πηγάζει από τη γνώση των πιθανών κινδύνων και επιπλοκών του τοκετού. 

  • Ψυχικά τραύματα

Η τοκοφοβία μπορεί σε κάποιες γυναίκες να πηγάζει από ψυχικά τραύματα, τα οποία προέρχονται από τραυματικές σεξουαλικές εμπειρίες κατά την παιδική ηλικία ή την ενήλικη ζωή.

  • Τραυματικές εμπειρίες τοκετού

Στην περίπτωση της δευτεροπαθούς τοκοφοβίας, η πηγή της σχετίζεται με πρότερη ή πρότερες τραυματικές εμπειρίες τοκετού, κύησης υψηλού κινδύνου, αποβολής, έκτρωσης ή γέννησης νεκρού μωρού. Στη δευτεροπαθή τοκοφοβία, αυτό που βιώνει η γυναίκα είναι φοβίες παρόμοιες με τη διαταραχή μετατραυματικού στρες (PTSD). 

  • Ιατρικό ιστορικό άγχους ή κατάθλιψης

Ένα επιβαρυμένο ατομικό ιατρικό ιστορικό ψυχικής υγείας, ιδιαίτερα αν αφορά άγχος ή κατάθλιψη, μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες να αναπτυχθεί τοκοφοβία.

  •  Ο φόβος του αγνώστου

Είναι πολύ σημαντικό οι  μέλλουσες μητέρες να είναι πλήρως ενημερωμένες για την διαδικασία της εγκυμοσύνης, του τοκετού και της λοχείας.Ο ρόλος της μαίας σε αυτό, είναι καθοριστικός. 

 

Συμπτώματα τοκοφοβίας

Το πρώτο και χαρακτηριστικότερο σύμπτωμα της τοκοφοβίας είναι ο έντονος και παραλυτικός φόβος για τον τοκετό και την εγκυμοσύνη. Ωστόσο, αυτό δεν είναι το μόνο σύμπτωμα της τοκοφοβίας. Πολλά από τα συμπτώματα είναι παρόμοια με καταθλιπτικές διαταραχές και γενικευμένες αγχώδεις διαταραχές. 

Τα συνηθέστερα συμπτώματα της τοκοφοβίας περιλαμβάνουν:

  • Ενίσχυση των μεθόδων αντισύλληψης, ώστε να αποφευχθεί ή να καθυστερήσει μια εγκυμοσύνη
  • Έμμονες ιδέες σχετικά με τις σπάνιες επιπλοκές ενός τοκετού, όπως ο θάνατος της μητέρας ή του νεογνού και εμφάνιση γενετικών ανωμαλιών
  • Κρίσεις πανικού ή αύξηση των συμπτωμάτων άγχους όπως κόπωση, παράλογη ανησυχία ή πονοκέφαλοι
  • Αλλαγές διάθεσης
  • Συμπτώματα κατάθλιψης, όπως κόπωση, σωματικός πόνος, μειωμένη όρεξη ή λίμπιντο και απώλεια ενδιαφέροντος για αγαπημένες δραστηριότητες
  • Αϋπνία ή εφιάλτες
  • Επιμονή στην μέθοδο της καισαρικής τομής, χωρίς να υπάρχουν παράγοντες επικινδυνότητας

 

Διάγνωση και αντιμετώπιση τοκοφοβίας

Όπως κάθε άλλη ψυχολογική πάθηση, συμπεριλαμβανομένων των φοβιών, η τοκοφοβία διαγιγνώσκεται από εξειδικευμένο επαγγελματία ψυχικής υγείας, αν και όσοι γυναικολόγοι είναι ιδιαίτερα καταρτισμένοι, μπορούν να διακρίνουν ανησυχητικά σημάδια και να παραπέμψουν την ασθενή τους σε επαγγελματία ψυχικής υγείας, εξειδικευμένο στη θεραπεία γυναικών και μητέρων.

Ειδικότερα,για τη διάγνωση της τοκοφοβίας, χρησιμοποιούνται κατάλληλα διαμορφωμένα τεστ και ερωτηματολόγια, τα οποία οι γυναίκες καλούνται να απαντήσουν. Οι απαντήσεις τους αποτελούν τη βάση της διάγνωσης της τοκοφοβίας, ανοίγοντας το δρόμο για την αντιμετώπισή της.

Ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες της ασθενούς και την ύπαρξη ή μη εγκυμοσύνης, η αντιμετώπιση της τοκοφοβίας μπορεί να περιλαμβάνει εξειδικευμένη θεραπεία όπως η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία και η ψυχοθεραπεία ή φαρμακευτική αγωγή.

Η δημιουργία πλάνου τοκετού βοηθά την γυναίκα να νιώσει σιγουριά και δύναμη, οπλίζοντας τη με γνώσεις και συμβουλές, ώστε να πορευτεί προς τον τοκετό. Επιπλέον, η παρακολούθηση μαθημάτων ψυχοπροφυλακτικής προετοιμασίας κατευνάζουν τους φόβους της γυναίκας και την ενημερώνουν σωστά μειώνοντας τον φόβο του αγνώστου. 

Πέρα από την βοήθεια που θα προσφέρει ο επαγγελματίας ψυχικής υγείας, η επικοινωνία των φόβων με τον γυναικολόγο ή τη μαία, μπορεί να αποδειχθεί εξίσου σημαντική. Αυτοί είναι τα μόνα κατάλληλα άτομα να απαντήσουν σε όλες τις απορίες, να εξηγήσουν τις ιατρικές διαδικασίες που απαιτούνται για έναν τοκετό και γενικά να προσφέρουν τις γνώσεις τους, ώστε να κατευναστούν όλοι οι επιμέρους φόβοι που μπορεί να πηγάζουν από άγνοια ή παραπληροφόρηση. Τέλος, σημαντική είναι και η αναζήτηση επικοινωνίας και υποστήριξης από το σύντροφο, τους φίλους ή την οικογένεια.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΘΥΡΕΟΕΙΔΗΣ_SITE-800x600.jpg

Θυρεοειδής και Εγκυμοσύνη

 

Ο θυρεοειδής είναι ένας αδένας στο λαιμό με σχήμα θυρεού ή πεταλούδας. Η λειτουργία του σχετίζεται με την έκκριση ορμονών απαραίτητων για την ανάπτυξη και το μεταβολισμό, ιδιαίτερα για τη διάσπαση των τροφών και τη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος. Οι ορμόνες που παράγει ο θυρεοειδής αδένας είναι η θυροξίνη (Τ4), η τριιωδοθυρονίνη (Τ3) και η καλσιτονίνη (CT), οι οποίες εκκρίνονται ανάλογα με αυτό που ορίζει μια άλλη ορμόνη, η θυρεοτρόπος ορμόνη (TSH), μέσω της υπόφυσης. 

Οι παθήσεις που μπορούν να προκύψουν στον θυρεοειδή αδένα είναι είτε λειτουργικές, και σχετίζονται με την παραγωγή αυτών των ορμονών, είτε ανατομικές, και σχετίζονται με ανατομικές ανωμαλίες του ίδιου του αδένα, είτε συνδυάζουν λειτουργικά να ανατομικά προβλήματα. Ως αποτέλεσμα υπάρχει η φλεγμονή του θυρεοειδούς αδένα (θυρεοειδίτιδα), η οποία κάποιες φορές συνοδεύεται από την ύπαρξη μικρών όγκων που ονομάζονται όζοι, υπερθυρεοειδισμός (δηλαδή υπερπαραγωγή ορμονών) ή υποθυρεοειδισμός (λιγότερη παραγωγή ορμονών από όσες απαιτούνται για τη λειτουργία του οργανισμού). 

Θυρεοειδής και γονιμότητα

 

Η καλή λειτουργία του θυρεοειδούς αδένα είναι απαραίτητη για ένα υγιές αναπαραγωγικό σύστημα. Η Αμερικανική Ένωση Θυρεοειδούς (ATA) συνιστά όλες τις γυναίκες που αναζητούν θεραπεία για τη γονιμότητα να ελέγχονται τα επίπεδα της θυρεοτρόπου ορμόνης (TSH) για τον αποκλεισμό ή τη διάγνωση της νόσου του θυρεοειδούς, καθώς μπορεί να συμβάλει σε δυσκολίες γονιμότητας. 

Μια πάθηση του θυρεοειδούς μπορεί να επιφέρει, διαταραχές περιόδου. Στην περίπτωση υποθυρεοειδισμού η έμμηνος ρύση έρχεται σπανιότερα, στην περίπτωση υπερθυρεοειδισμού συχνότερα και στις δύο περιπτώσεις η ροή του αίματος είναι αυξημένη. Μια πάθηση του θυρεοειδούς μπορεί να μικρύνει σημαντικά το χρόνο μεταξύ της ωορρηξίας και της έναρξης της εμμήνου ρύσης. Ταυτόχρονα, οι παθήσεις του θυρεοειδή έχουν συσχετιστεί με πρώιμη εμμηνόπαυση.

Επιπλέον, μπορεί να επιφέρει ανισορροπίες στην παραγωγή οιστρογόνων, προγεστερόνης και προλακτίνης στον οργανισμό και σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS). Σε περίπτωση όπου μια πάθηση του θυρεοειδούς δεν έχει διαγνωστεί, δεν αντιμετωπίζεται ή αντιμετωπίζεται ανεπαρκώς, υπάρχει κίνδυνος «κύκλου ανωορρηξίας», δηλαδή έναν εμμηνορροϊκό κύκλο στον οποίο δεν απελευθερώνεται ωάριο. 

 

Θυρεοειδής και εγκυμοσύνη

 

Οι παθήσεις του θυρεοειδούς μπορούν να επηρεάσουν και την εγκυμοσύνη, καθώς οι ορμόνες του, παίζουν ζωτικό ρόλο στην ανάπτυξη του εγκεφάλου και του νευρικού συστήματος του μωρού. Γι αυτό το λόγο, εάν μια γυναίκα έχει διαγνωστεί με πάθηση του θυρεοειδούς, πρέπει να παρακολουθείται τακτικά καθ’ όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Ιδανικά, μια πάθηση του θυρεοειδούς θα πρέπει να διαγνωστεί και να αντιμετωπιστεί σωστά πριν από τη σύλληψη. Συνεπώς, σε γυναίκες που λαμβάνουν ήδη θεραπεία είναι καλό να επιβεβαιώνεται η εγκυμοσύνη όσο το δυνατόν νωρίτερα, ώστε να τροποποιηθεί άμεσα η φαρμακευτική αγωγή που λαμβάνεται. 

Σε περίπτωση μη ύπαρξης προγενέστερης της εγκυμοσύνης πάθησης του θυρεοειδούς, ο έλεγχος των επιπέδων της θυρεότροπου ορμόνης (TSH) συνίσταται να γίνεται στην αρχή της εγκυμοσύνης και να επαναλαμβάνεται όταν υπάρχουν ένας ή περισσότεροι από τους ακόλουθους παράγοντες κινδύνου:

  • Ιατρικό ιστορικό δυσλειτουργίας του θυρεοειδούς
  • Συμπτώματα πάθησης του θυρεοειδούς
  • Οικογενειακό ιστορικό θυρεοειδικής πάθησης
  • Βρογχοκήλη 
  • Αυξημένα αντισώματα θυρεοειδούς
  • Ιστορικό χειρουργικής επέμβασης θυρεοειδούς ή ακτινοβολίας αυχένα ή κεφαλής
  • Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 1
  • Ιστορικό υπογονιμότητας, αποβολής ή πρόωρου τοκετού
  • Αυτοάνοσες διαταραχές που συχνά συνδέονται με αυτοάνοσες παθήσεις του θυρεοειδούς όπως λεύκη, επινεφριδιακή ανεπάρκεια, υποπαραθυρεοειδισμός, ατροφική γαστρίτιδα, κακοήθη αναιμία, συστηματική σκλήρυνση, συστηματικός ερυθηματώδης λύκος και σύνδρομο Sjögren
  • Νοσογόνος παχυσαρκία 
  • Ηλικία άνω των 35 ετών
  • Ιατρικό ιστορικό θεραπείας με συγκεκριμένα φαρμακευτικά σκευάσματα, όπως το λίθιο 
  • Πρόσφατη έκθεση σε ιώδιο ως σκιαγραφικό σε ιατρική εξέταση

 

Πέρα από τα προβλήματα που μπορεί να δημιουργήσει μια πάθηση του θυρεοειδούς αδένα στη γονιμότητα και την εγκυμοσύνη, είναι σημαντικό να συνεχιστεί η παρακολούθηση του και μετά τον τοκετό, καθώς υπάρχει πιθανότητα να    επιμείνει ή να εκδηλωθεί ακόμα και τότε.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Προετοιμάζοντας τον ερχομό ενός μωρού στον κόσμο

 

Ο ερχομός ενός μωρού στον κόσμο, ιδιαίτερα αν πρόκειται για το πρώτο παιδί, γεμίζει τους μέλλοντες γονείς με άγχος. Τόσο το ίντερνετ, όσο και ο κοινωνικός περίγυρος τους γεμίζει με προτάσεις και «πρέπει» για το πως να προετοιμαστούν. Άπειρες επιλογές για προϊόντα που άλλοτε είναι και άλλοτε εμφανίζονται ως απαραίτητα για το μωρό, αλλαγές στο σπίτι για τη δημιουργία του παιδικού δωματίου και υποχρεώσεις που πρέπει να τελειώσουν πριν τον ερχομό του μωρού, πολλές φορές δεν αφήνουν καθόλου χρόνο, ιδίως στις μέλλουσες μητέρες, να ασχοληθούν με τη φροντίδα του εαυτού τους και της ψυχικής τους υγείας. 

Έτσι, η προετοιμασία για τον ερχομό του μωρού, φαντάζει βουνό και δυσκολεύει τους μέλλοντες γονείς να ξεχωρίσουν, τι είναι πραγματικά απαραίτητο να γίνει, ώστε να δώσουν μια προτεραιότητα σε ό,τι αποτελεί σημαντικό κομμάτι της προετοιμασίας.

 

Απαραίτητες αγορές και προϊόντα

 

Ένα νεογέννητο κατά τους πρώτους μήνες της ζωής του δε χρειάζεται όσα προϊόντα κυκλοφορούν στην αγορά, αλλά συγκεκριμένα προϊόντα, τα οποία μπορούν σταδιακά να εμπλουτιστούν ανάλογα με τις ανάγκες του μωρού και της μητέρας, αλλά και των συνηθειών της οικογένειας. Σημαντικό είναι να αγοράσετε (ή ακόμα και να δανειστείτε) κάποιες προμήθειες για να περάσετε τις πρώτες εβδομάδες.

Οι βασικές προμήθειες πρέπει να περιλαμβάνουν:

  • Βασικά φαρμακευτικά προϊόντα, όπως θερμόμετρο για βρέφη, σύριγγα και βρεφικό σαπούνι
  • Σαλιάρες, πανάκια για ρέψιμο και παιδικές κουβέρτες
  • Πάνες σε μέγεθος νεογέννητου και μωρομάντηλα για ευαίσθητο δέρμα
  • Αρκετά φορμάκια και άνετα ρουχαλάκια, καθώς τα νεογέννητα λερώνονται πολύ συχνά
  • Προϊόντα που θα διευκολύνουν το θηλασμό, αφού συμβουλευτείτε τη μαία σας, όπως επιθέματα στήθους. Μετά τη γέννηση και ανάλογα με τις συνθήκες μπορεί να χρειαστείτε και άλλα προϊόντα, όπως θήλαστρο και μαξιλάρι θηλασμού. 
  • Βρεφικό γάλα και μπιμπερό, για τις περιπτώσεις όπου δεν γίνεται θηλασμός ή χρειάζεται ως συμπληρωματική τροφή για το μωρό. 

Επιπλέον, απαραίτητα προϊόντα είναι:

  • Ένα ασφαλές κάθισμα αυτοκινήτου, με το οποίο θα μεταφέρετε το νεογέννητο από το μαιευτήριο στο σπίτι
  • Μια κούνια ή ένα πάρκο, όπου θα κοιμάται το νεογέννητο

Αντίθετα, το καρότσι μπορεί να είναι μια αγορά που θα καθυστερήσει, ιδιαίτερα εάν δεν προβλέπονται μετακινήσεις τους πρώτους μήνες ζωής του μωρού ή σας βολεύει καλύτερα ένας μάρσιππος. 

 

Προετοιμασία του σπιτιού 

 

Μόλις το μωρό έρθει, θα διαπιστώσετε ότι θα είστε συνεχώς πολύ κουρασμένοι για να μαγειρέψετε, να καθαρίσετε το σπίτι, να κάνετε πληρωμές λογαριασμών ή ψώνια. Για αυτό και μια καλή ιδέα είναι πριν τον ερχομό του να κάνετε τη μελλοντική σας ζωή πιο εύκολη, καθαρίζοντας το σπίτι, προετοιμάζοντας και αποθηκεύοντας φαγητά στην κατάψυξη, πλένοντας όλα ρούχα του μωρού, ρυθμίζοντας την αυτόματη πληρωμή λογαριασμών, αγοράζοντας βασικές προμήθειες για το σπίτι και γενικά οργανώνοντας οτιδήποτε μπορεί να σας καταναλώνει τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που θα έχετε μετά τον ερχομό του μωρού. Ταυτόχρονα, προετοιμάστε το δωμάτιο ή το χώρο του μωρού μόνο με τα απαραίτητα. Δε χρειάζεται το δωμάτιο να είναι ίδιο με τις φωτογραφίες των διαφημίσεων ή του pinterest, αρκεί απλά να είναι λειτουργικό. 

 

Αποφάσεις σχετικές με το μωρό

Μια σημαντική απόφαση σχετικά με το μωρό σχετίζεται με το θηλασμό. Πριν αποφασίσετε για το εάν θα θηλάσετε ή θα δώσετε βρεφικό γάλα,  συνίσταται να παρακολουθήσετε μαθήματα προετοιμασίας φυσικού τοκετού και γονεϊκότητας, όπου θα λάβετε συμβουλευτική, ενημέρωση και εκπαίδευση για το θηλασμό και όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με την εγκυμοσύνη και τον τοκετό. Ωστόσο, χρειάζεται να λάβετε υπόψη ότι η αρχική σας απόφαση μπορεί να αλλάξει, ανάλογα με τις συνθήκες, την πορεία του θηλασμού και της πρόσληψης βάρους του μωρού. Το ίδιο ισχύει και για το πλάνο τοκετού, το οποίο μπορεί να αλλάξει ανάλογα με τις επιθυμίες και την κατάσταση της υγείας της εγκύου και του εμβρύου και πιθανές επιπλοκές.

Μια δεύτερη σημαντική απόφαση σχετικά με το μωρό είναι η επιλογή του παιδιάτρου που θα το παρακολουθεί. Μπορεί να είναι αυτός που θα δεί πρώτος το νεογέννητο μετά τη γέννηση, κάποιος που θα σας προτείνει ο γυναικολόγος ή η μαία, η ένα πρόσωπο αποκλειστικά της δικής σας επιλογής. Καλό είναι να επικοινωνήσετε μαζί του, ώστε να είναι ενήμερος την ημερομηνία τοκετού σας και να είναι διαθέσιμος να το δει μετά τη γέννησή του. Επιπλέον, σημαντικό είναι μεριμνήσετε για την ασφάλιση υγείας του μωρού (αν θα είναι δημόσια ή ιδιωτική) και να έχετε ενημερωθεί για τις γραφειοκρατικές διαδικασίες που απαιτούνται για την προσθήκη του στην ασφάλιση. 

 

Αποφάσεις που αφορούν τη μητέρα

Πριν τον ερχομό του μωρού η καλύτερη προετοιμασία για κάθε μέλλουσα μητέρα είναι η φροντίδα του εαυτού της. Καθώς μετά τον ερχομό του μωρού η καθημερινότητα αλλάζει ραγδαία, είναι σημαντικό η μέλλουσα μητέρα να εστιάσει στον εαυτό της, να προσπαθήσει να κάνει δραστηριότητες που την ευχαριστούν και να φροντίσει τη δική της σωματική και ψυχική υγεία, κάνοντας μια επίσκεψη στον αντίστοιχο ιατρό. Ιδιαίτερα για το κομμάτι της ψυχικής υγείας, πέρα από την επίσκεψη σε ένα ψυχολόγο, μπορεί να αναζητήσει την υποστήριξη των δικών της ανθρώπων, του συντρόφου, των φίλων ή της οικογένειας, συζητώντας με όσους ανθρώπους νιώθει ότι είναι πραγματικά δίπλα της άνευ όρων.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΩΣ_ΜΕΤΑΔΙΔΟΜΕΝΑ_ΝΟΣΗΜΑΤΑ-800x600.jpg

Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα (ΣΜΝ)

 

Τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα (ΣΜΝ) αποτελούν ασθένειες στην πλειονότητα τους αντιμετωπίσιμες, αρκεί να διαγνωστούν εγκαίρως. Πολλά σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα δεν έχουν εμφανή συμπτώματα, είναι δηλαδή ασυμπτωματικά. Γι αυτό και η πρόληψη μέσω του ετήσιου προληπτικού ελέγχου, με κυριότερες εξετάσεις το τεστ ΠΑΠ και την καλλιέργεια κολπικού υγρού, είναι πολύ σημαντική για την αντιμετώπιση και τον περιορισμό της εξάπλωσής τους και τη γυναικεία υγεία. 

Κάθε χρόνο καταγράφονται παγκοσμίως περίπου 376 εκατομμύρια νέες μολύνσεις σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων όπως η σύφιλη, τα χλαμύδια και η γονόρροια, ενώ υπολογίζεται ότι 1 στους 6 Αμερικανούς έχει έρπη των γεννητικών οργάνων, χωρίς να το γνωρίζει, με αποτέλεσμα να συνεχίζει να τον μεταδίδει ακούσια. 

Αν δεν αντιμετωπιστούν εγκαίρως, τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο μετάδοσης και άλλων σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων, όπως ο HIV, αλλά και να οδηγήσουν σε σοβαρότερα προβλήματα υγείας όπως υπογονιμότητα, καρκίνος του τραχήλου της μήτρας και βλάβες στα αναπαραγωγικά όργανα.

 

Συμπτώματα σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων (ΣΜΝ)

Υπάρχει μια πληθώρα σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων, που δεν έχουν όλα τα ίδια χαρακτηριστικά. Τα πιο συνηθισμένα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα είναι:

  • Τα χλαμύδια
  • Η βλεννόρροια (Γονόρροια)
  • Η τριχομονάση 
  • Τα κονδυλώματα των γεννητικών οργάνων
  • Ο έρπης γεννητικων οργανων
  • Η σύφιλη
  • Ο ιός ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV)
  • Ο ιός HIV (AIDS)
  • Η ιογενής ηπατίτιδα (Β και Γ)
  • Ηβικές ψείρες

 

Παρόλες τις μεταξύ τους διαφορές, υπάρχουν κάποια κοινά συμπτώματα σε όλα σχεδόν τα ΣΜΝ, τα οποία εμφανίζονται στην περιοχή των γεννητικών οργάνων. Αυτά τα συμπτώματα περιλαμβάνουν:

  • Ασυνήθιστες εκκρίσεις από τον κόλπο ή τον πρωκτό
  • Πόνο, αιμορραγία ή αίσθηση καψίματος κατά την ούρηση
  • Εξογκώματα ή δερματικές αλλοιώσεις γύρω από τα γεννητικά όργανα ή τον πρωκτό
  • Εξανθήματα
  • Διαταραχές περιόδου, όπως ασυνήθιστη κολπική αιμορραγία
  • Φαγούρα στα γεννητικά όργανα ή τον πρωκτό
  • Φουσκάλες ή πληγές γύρω από τα γεννητικά όργανα ή τον πρωκτό
  • Κονδυλώματα γύρω από τα γεννητικά όργανα ή τον πρωκτό
  • Κονδυλώματα στο στόμα ή στο λαιμό 
  • Πόνο κατά τη σεξουαλική επαφή

Πέρα από τον προληπτικό έλεγχο ή την περίπτωση εμφάνισης ενός ή περισσότερων από τα παραπάνω συμπτώματα (ακόμα και αν υπάρχει εγκυμοσύνη), συνίσταται ο έλεγχος για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα σε περίπτωση που ένας σεξουαλικός σύντροφος έχει συμπτώματα ή έχει διαγνωστεί με κάποιο ΣΜΝ και υπάρχει άγχος και ανησυχία μετά από σεξουαλική επαφή χωρίς προφύλαξη. 

 

Πρόληψη σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων (ΣΜΝ)

 

Σεξουαλικές επαφές με ασφάλεια: Το σημαντικότερο όπλο για την πρόληψη των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων είναι η τήρηση των κανόνων υγιεινής και η χρήση προφυλακτικού ή άλλης αντισυλληπτικής μεθόδου φραγμού, σε κάθε κολπική, πρωκτική και στοματική επαφή. Το προφυλακτικό πρέπει να αλλάζεται σε κάθε αλλαγή σεξουαλικής πράξης, όπως επίσης και κατά τη χρήση σεξουαλικών βοηθημάτων. Πριν κάθε σεξουαλική επαφή, ιδιαίτερα αν πρόκειται για νέο σεξουαλικό σύντροφο, χρειάζεται επικοινωνία και συμφωνία σε σχέση με την αντισύλληψη και την ασφάλεια. Αν σε οποιαδήποτε στιγμή παραβιαστούν οι κανόνες που έχουν τεθεί (όπως για παράδειγμα η αφαίρεση του προφυλακτικού), είναι καλύτερο να διακοπεί η σεξουαλική δραστηριότητα.

Σε περίπτωση υποψίας ύπαρξης μόλυνσης από ΣΜΝ, συνίσταται ακόμα μεγαλύτερη προσοχή ή ακόμα και αποχή από σεξουαλική δραστηριότητα, μέχρι τη διάγνωση (ή και τη θεραπεία). 

 

Εμβολιασμός: Ο έγκαιρος εμβολιασμός είναι πολύ αποτελεσματικός για την πρόληψη συγκεκριμένων σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων. Στην Ελλάδα, όλα τα παιδιά υποβάλλονται σε εμβολιασμό για την Ηπατίτιδα B σε μικρή ηλικία, ενώ είναι διαθέσιμος δωρεάν σε έφηβες και νέες γυναίκες το εμβόλιο του ιού των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV) για την πρόληψη του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. 

 

Προληπτική λήψη φαρμακευτικής αγωγής: Αν και δεν είναι διαθέσιμη στην Ελλάδα, σε κάποιες χώρες υπάρχει η δυνατότητα λήψης φαρμάκων για τη μείωση του κινδύνου μόλυνσης από τον ιό HIV σε άτομα που διατρέχουν πολύ υψηλό κίνδυνο. Ονομάζεται «προφύλαξη από την προέκθεση» (PrEP) και είναι εγκεκριμένη από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA). 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΣ_ΣΥΝΤΡΟΦΟ_ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ-scaled-800x600.jpg

Στηρίζοντας τη σύντροφο σας στην εγκυμοσύνη

 

Η εγκυμοσύνη είναι μια από τις πιο συναρπαστικές και χαρούμενες περιόδους στη ζωή μιας γυναίκας, αλλά μπορεί επίσης να είναι αγχωτική, γεμάτη συναισθήματα φόβου και αβεβαιότητας τόσο για την έγκυο, όσο και για τον σύντροφό της. Καθώς η έγκυος βιώνει συχνά πολλές συναισθηματικές μεταπτώσεις, ταυτόχρονα με μια πληθώρα σωματικών αλλαγών, και κάθε σύντροφος αναρωτιέται ποιος είναι ο ρόλος του σε αυτή τη διαδικασία πως θα μπορέσει να είναι υποστηρικτικός.

 

Η σημασία του υποστηρικτικού συντρόφου

Πλέον, ένας σύντροφος μπορεί, αν το θέλει, να εμπλακεί ενεργά στην εγκυμοσύνη, αλλά και τον τοκετό. Δεν χρειάζεται να περιμένει αγχωμένος στην αίθουσα αναμονής, ούτε να αποκλείεται από διαδικασίες της εγκυμοσύνης. 

Πολυάριθμες μελέτες έχουν δείξει τη σημασία της υποστήριξης των συντρόφων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και τον αντίκτυπο που μπορεί να έχει στην ψυχική και σωματική υγεία των εγκύων και των παιδιών. Για παράδειγμα, μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Journal of Women’s Health διαπίστωσε ότι οι γυναίκες που δεν είχαν υποστηρικτικούς συντρόφους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ανέφεραν υψηλότερα επίπεδα άγχους και κατάθλιψης και είχαν περισσότερες πιθανότητες να καπνίσουν. 

Μια άλλη μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο Journal of Maternal-Fetal & Neonatal Medicine, εξέτασε τον αντίκτυπο που είχε η συναισθηματική και οικονομική υποστήριξη του συντρόφου στο άγχος των γυναικών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η ύπαρξη ενός συναισθηματικά εμπλεκόμενου και οικονομικά υποστηρικτικού συντρόφου συσχετίστηκε με μειωμένα επίπεδα άγχους. Επιπλέον, η συμμετοχή των συντρόφων στις επισκέψεις του προγεννητικού ελέγχου συνδέθηκε με μειωμένα επίπεδα άγχους.

Γνωρίζοντας το σημαντικό αντίκτυπο που έχει η ψυχική υγεία των γυναικών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης στο έμβρυο, μπορούμε να αντιληφθούμε ότι η μείωση του στρες μπορεί να είναι ευεργετική για την υγεία και των δύο, όπως επίσης και ένας τρόπος πρόληψης σωματικών και ψυχολογικών προβλημάτων στην εγκυμοσύνη. 

 

Γενικές συμβουλές για την υποστήριξη των συντρόφων

Πολλοί σύντροφοι, ενώ έχουν την πρόθεση να είναι υποστηρικτικοί, δε γνωρίζουν ή δεν αισθάνονται σίγουροι για τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να βοηθήσουν. Γι αυτό το λόγο, η πρώτη και σημαντικότερη συμβουλή είναι η καλή επικοινωνία μεταξύ του ζευγαριού, και το συνεχές ενδιαφέρον για το τι χρειάζεται η έγκυος. Η φράση: «Είμαι δίπλα σου για να σε βοηθήσω σε ό,τι χρειάζεσαι», αλλά και οι ερωτήσεις, θα κάνουν τη σύντροφό σας να αισθάνεται μεγαλύτερη σιγουριά και ηρεμία. 

Ως επόμενο στάδιο, η υποστήριξη της συντρόφου σας μπορεί να επιτευχθεί μέσα από 3 άξονες:

  1. Μάθετε, διαβάστε και ενημερωθείτε: Όσο περισσότερο μαθαίνετε για την εγκυμοσύνη και τον τοκετό, τις αλλαγές που προξενούν στο γυναικείο σώμα και τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζουν συναισθηματικά και ψυχικά, τόσο καλύτερη υποστήριξη θα μπορείτε να παρέχετε. Σημαντικές πηγές γνώσης αποτελούν αρχικά ο γυναικολόγος και η μαία που σας έχει αναλάβει, και έπειτα βιβλία εγκυμοσύνης, μαθήματα γονεϊκότητας και φυσικού τοκετού, αλλά και άλλοι νέοι γονείς, που θέλουν να μοιραστούν μαζί σας την εμπειρία τους. 
  2. Ενεργή συμμετοχή: Ζήστε μαζί με τη σύντροφό σας όλη την εμπειρία. Συνοδέψτε τη στα ιατρικά ραντεβού και εξετάσεις, συζητήστε όλες τις αποφάσεις που χρειάζεται να ληφθούν, μελετήστε το πλάνο τοκετού, ακολουθήστε τη σε ενημερωτικές συναντήσεις και μαθήματα.
  3. Ακούστε: Κρατήστε σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ανοιχτή επικοινωνία με τη σύντροφο σας και ακούστε ό,τι θέλει να μοιραστεί μαζί σας, ακόμα και αν αφορούν δύσκολα θέματα. Αναπτύξετε την εμπιστοσύνη της συντρόφου στο πρόσωπο σας, ώστε να μη χρειάζεται να κρύβει τα συναισθήματα και τις σκέψεις της. 

 

Συμβουλές υποστήριξης ανά τρίμηνο εγκυμοσύνης 

  • Πρώτο τρίμηνο εγκυμοσύνης

Το πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης μπορεί να είναι πολύ απαιτητικό. Παρόλο που η εγκυμοσύνη δεν είναι εμφανής ακόμα, συντελούνται, σημαντικές ορμονικές και σωματικές αλλαγές. Εξάντληση, αδυναμία, ναυτία, ζάλη και εμετός είναι πολύ συνηθισμένα συμπτώματα, όπως επίσης και η αλλαγή στη σχέση με το φαγητό. Γι αυτό το λόγο, οι έγκυες χρειάζονται ξεκούραση, ύπνο και προσοχή στη διατροφή. Οι συναισθηματικές μεταπτώσεις είναι συχνές και χρειάζεται κατανόηση, υπομονή και ψυχραιμία. 

  • Δεύτερο τρίμηνο εγκυμοσύνης

Το δεύτερο τρίμηνο εγκυμοσύνης είναι αρκετά ηπιότερο, καθώς τα συμπτώματα υποχωρούν, το σώμα της εγκύου δεν έχει αλλάξει ακόμη σε μεγάλο βαθμό και η ψυχολογία βελτιώνεται. Χαρακτηριστικό είναι η αύξηση της όρεξης για φαγητό και χρειάζεται να βρείτε μαζί έναν τρόπο να υιοθετήσετε υγιεινές διατροφικές συνήθειες. Αρχίστε να μαγειρεύετε πιο υγιεινά γεύματα, να περπατάτε ή να γυμνάζεστε μαζί (ακολουθώντας πάντα τις οδηγίες του γυναικολόγου σας), να απέχετε από το κάπνισμα και το ποτό κ.λπ. Σε αυτό το τρίμηνο, μπορείτε να συμβάλετε ή και να αναλάβετε εξ ολοκλήρου τον προγραμματισμό των ιατρικών εξετάσεων που αυξάνονται, των οικογενειακών υποχρεώσεων, αλλά και των πρώτων προετοιμασιών για τον ερχομό του μωρού. 

  • Τρίτο τρίμηνο εγκυμοσύνης

Στο τρίτο τρίμηνο εγκυμοσύνης η σύντροφός σας χρειάζεται να σας έχει δίπλα της ως πραγματικό σύμμαχο. Η αύξηση του βάρους, προκαλεί καθημερινές δυσκολίες στην κίνηση, αλλά και πόνους στο σώμα, πρήξιμο στα πόδια και στομαχικές διαταραχές. Αναλάβετε όσες περισσότερες υποχρεώσεις και δουλειές του σπιτιού μπορείτε, ενώ είναι μια καλή στιγμή να μάθετε κάποιες τεχνικές μασάζ εγκυμοσύνης, για την ανακούφιση της συντρόφου σας ακόμα και μετά τον τοκετό. Καθώς το άγχος και ο φόβος για την έλευση του μωρού κορυφώνεται, λύστε όλες σας τις απορίες με τη μαιευτική ομάδας και συζητήστε όλες τις παραμέτρους της ζωής σας μετά τον τοκετό, ως ενεργός ακροατής. 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
1…910111213…15

Κάντε το Επόμενο Βήμα για την Υγεία σας

Θα χαρούμε να σας υποδεχτούμε στο υπερσύγχρονο ιατρείο μας στην οδό Ηριδανού & να συζητήσουμε μαζί σας.

ΚΛΕΙΣΤΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ
Facebook / Linkedin / Youtube / Instagram

ΤΟΜΕΙΣ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ηριδανού 12
Αθήνα, 11528
T: 2107239120
info@kogeorgos.gr

A Production of interTEN